PG 30, col. 689
ίπτασθαι· οὐ τῆς τῶν καλῶν κτήσεως αὐτὴν δι’ ἀδύ-
ναμίαν μόνον ἀποστεροῦσα τήν παρουσίαν, ἀλλὰ καὶ
τῶν κτηθέντων ἤδη, διὰ τήν ἐκ τῆς ἀσθενείας ἀμελε-
τησίαν, ἀποσυλῶσα (9) τὸ κάλλος. Ὠς γὰρ παχεῖα
γαστὴρ (οὐχὶ τῇ κατασκευῇ καὶ τῇ φύσει παχεῖα,
ἀλλ’ είς ἣν παχύτης τροφῶν διὰ γαστριμαργίαν
ἀφθόνως ῥεῖ, ἰπιθολοῦσα τὸν νοῢν καὶ παχύνουσα) λε-
πτὸν οὐ τίκτει νόα· οὕτως ἡ ἄγαν λεπτὴ, δι’ ἀτονίαν
ἄπνοον τοῦτον ποιοῦσα, ἐν τῇ ἀσθενείᾳ 106 σώματος
οιαὶ τὺν λεπτὸν ήδη τικτόμενον ἀποσϐέννυσιν. Καὶ
ὅτιού καθάπαξ τὰς μὲν δεῖ τὰς τροφὰς ἀποστρέφε-
σθαι, τῶνδὲ ἁπλῶς ἐμφορεῖσθαι, ἀλλ’ ὅτι προσήκει
κάν τούτοις μὴ μόνον τὴν ποσότητα σωφροσύνῃ (10)
μετρεῖσθαι, δυναμένην διὰ πλῆθος ταυτὸν τοῖς ἐκϐε-
ϐλημένοις ἐργάζεσθαι· ἀλλὰ καί τὴν ποιότητα ἰσοδυ-
ναμοῦσαν πολλάκις τοῖς προφανῶς βλαϐεροῖς ἐπικρί-
νειν, καὶ συνόλως, Λόγον σέϐοντας, Λόγῳ καὶ μὴ ἀλο-
γίᾳ ἀσκεῖσθαι.
11. Εἰ δὲ ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου ὡς ἑαυτὸν,
καὶ διὰ ταύτην τὴν ἰντολήν τῷ εῒπόντι, Γυμνὸς
ἤμην, καὶ περιεϐάλετᾶ με, πεινῶντα καὶ ἐθρέψα-
τε, ἀσθενοῦντα καὶ ἐπεσκέψασθε (11), μετὰ σπου-
δῆς παριστάμεθα. Ὑποκρίνεται τὴν ἐντολὴν ὁ ἑτέρῳ
μὶν παρίστασθαι προνοούμενος, ἑαυτὸν δὶ ἀσθενοῦν-
τα ἀνηλεῶς λυμαινόμενος. Φανερὸν γὰρ, ὡς ἐσφαλμέ-
νως ἀγαπᾷ τὸν πλησίον, οὗ προνοεῖν προθυμεῖται, ὁ
ἕαυτὸν μὴ εἰδὼς ἀγαπᾷν. Καὶ πῶς τήν ἐντολήν δι-
καίως πληροὶ ὁ τὴν πρὸς τὸ δοῦλον σῶμα δίκην
ὑγιῶς μὴ δικάσας, ἀλλά προφάσει μὲν δουλαγωγίας
ὑπωπιάζειν ἐπαγγειλάμενος, τῇ δὲ ἀκρίτῳ ὁρμῇ
τοῦτο κακῶς ἀναλώσας;Πῶς γὰρ ἔτι δοῦλον ἔσται
τοῦτο 106 δεσποτεύοντος, αὑτὸν τὸν δεσπότην εἷς
ὑπηρεσίαν τῆς βίας, ἧς (12) παρ’ αὐτοῦ ὑπέμεινεν,
εἰληφόςς Πῶς δὲ δουλεύσει τῷ δεσπότῃ εἷς τήν τῶν
ἀδελφῶν εὐποιίαν, πάντας τοὺς εὗ ποιεῖν δυναμένους
εἷς τὴν ἑαυτοῦ θεραπείαν δούλους παρειληφός; Οὐκ-
ιτι γὰρ πρὸς τὰ τῆς ἀρετῆς κινήματα τῷ δεσπότῃ
ὑπηρετήσει· ἐν ἀσθενείᾳ δὲ κείμενον, τοῖς λοιποῖς
ἅπασιν εὐποιίας ἔσται ὑπόθεσις· οῗκτιζόμενον τὸν
δεσπότην ὑπὸ πάντων ἔχον, διὰ τὴν περὶ τοῦτο (13)
ταλαιπωρίαν, ἐλεούμενον δὲ τὸν δοῦλον, διὰ τήν
ἀνίατον τούτου αἰκίαν. Οὔτε γὰρ ὁ δεσπότης τῶν ὲαυ-
τοῦ ἔργων ἐπιλαϐέσθαι λοιπὸν, διὰ τὴν περὶ τοῦτο
ἀσχολίαν, ἀΛλ’ οὔτε ἀναγκασθεὶς διὰ τῆς πρὸς αὐτὸ
συνδέσεως, ἐλεύθερος ἀφεθῆναι ἐπίνοιαν ἔχει· οὔτε ὁ
δοῦλος ἔτι ὶλὲους τυχὼν, ἀνακτήσασθαι τὴν πρεπου-
σαν πρὸς τὸν δεσπότην δουλείαν· ἀλλ’ ὁ ἕτερος τῷ
ἑτέρῳ ὑπόθεσις ἀνιάτου κολαστηρίου γενόμενος, τὴν
ἀλογίαν ἔχουσι, 106 εἷς τὸ δεσμωτήριον τοῦτο ἀμφο-
⁵⁹¹ Matth. xxv, 36.
(9) ’ᾼποσυλῶσφ Regiis cod. 2879, ἀποσυλοῦσα,
et paulo post, fctum νὸῦν.
(1Ολξωφροσύνῃ. _Sic Colbertinus et unus ex Re-
giis_._Editi',' σωφροσύνην.
(11) Πεινῶνίὰι, ἐπεσκέψασθε. Duo veteres li-
ναμίαν μόνον ἀποστεροῦσα τήν παρουσίαν, ἀλλὰ καὶ
τῶν κτηθέντων ἤδη, διὰ τήν ἐκ τῆς ἀσθενείας ἀμελε-
τησίαν, ἀποσυλῶσα (9) τὸ κάλλος. Ὠς γὰρ παχεῖα
γαστὴρ (οὐχὶ τῇ κατασκευῇ καὶ τῇ φύσει παχεῖα,
ἀλλ’ είς ἣν παχύτης τροφῶν διὰ γαστριμαργίαν
ἀφθόνως ῥεῖ, ἰπιθολοῦσα τὸν νοῢν καὶ παχύνουσα) λε-
πτὸν οὐ τίκτει νόα· οὕτως ἡ ἄγαν λεπτὴ, δι’ ἀτονίαν
ἄπνοον τοῦτον ποιοῦσα, ἐν τῇ ἀσθενείᾳ 106 σώματος
οιαὶ τὺν λεπτὸν ήδη τικτόμενον ἀποσϐέννυσιν. Καὶ
ὅτιού καθάπαξ τὰς μὲν δεῖ τὰς τροφὰς ἀποστρέφε-
σθαι, τῶνδὲ ἁπλῶς ἐμφορεῖσθαι, ἀλλ’ ὅτι προσήκει
κάν τούτοις μὴ μόνον τὴν ποσότητα σωφροσύνῃ (10)
μετρεῖσθαι, δυναμένην διὰ πλῆθος ταυτὸν τοῖς ἐκϐε-
ϐλημένοις ἐργάζεσθαι· ἀλλὰ καί τὴν ποιότητα ἰσοδυ-
ναμοῦσαν πολλάκις τοῖς προφανῶς βλαϐεροῖς ἐπικρί-
νειν, καὶ συνόλως, Λόγον σέϐοντας, Λόγῳ καὶ μὴ ἀλο-
γίᾳ ἀσκεῖσθαι.
11. Εἰ δὲ ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου ὡς ἑαυτὸν,
καὶ διὰ ταύτην τὴν ἰντολήν τῷ εῒπόντι, Γυμνὸς
ἤμην, καὶ περιεϐάλετᾶ με, πεινῶντα καὶ ἐθρέψα-
τε, ἀσθενοῦντα καὶ ἐπεσκέψασθε (11), μετὰ σπου-
δῆς παριστάμεθα. Ὑποκρίνεται τὴν ἐντολὴν ὁ ἑτέρῳ
μὶν παρίστασθαι προνοούμενος, ἑαυτὸν δὶ ἀσθενοῦν-
τα ἀνηλεῶς λυμαινόμενος. Φανερὸν γὰρ, ὡς ἐσφαλμέ-
νως ἀγαπᾷ τὸν πλησίον, οὗ προνοεῖν προθυμεῖται, ὁ
ἕαυτὸν μὴ εἰδὼς ἀγαπᾷν. Καὶ πῶς τήν ἐντολήν δι-
καίως πληροὶ ὁ τὴν πρὸς τὸ δοῦλον σῶμα δίκην
ὑγιῶς μὴ δικάσας, ἀλλά προφάσει μὲν δουλαγωγίας
ὑπωπιάζειν ἐπαγγειλάμενος, τῇ δὲ ἀκρίτῳ ὁρμῇ
τοῦτο κακῶς ἀναλώσας;Πῶς γὰρ ἔτι δοῦλον ἔσται
τοῦτο 106 δεσποτεύοντος, αὑτὸν τὸν δεσπότην εἷς
ὑπηρεσίαν τῆς βίας, ἧς (12) παρ’ αὐτοῦ ὑπέμεινεν,
εἰληφόςς Πῶς δὲ δουλεύσει τῷ δεσπότῃ εἷς τήν τῶν
ἀδελφῶν εὐποιίαν, πάντας τοὺς εὗ ποιεῖν δυναμένους
εἷς τὴν ἑαυτοῦ θεραπείαν δούλους παρειληφός; Οὐκ-
ιτι γὰρ πρὸς τὰ τῆς ἀρετῆς κινήματα τῷ δεσπότῃ
ὑπηρετήσει· ἐν ἀσθενείᾳ δὲ κείμενον, τοῖς λοιποῖς
ἅπασιν εὐποιίας ἔσται ὑπόθεσις· οῗκτιζόμενον τὸν
δεσπότην ὑπὸ πάντων ἔχον, διὰ τὴν περὶ τοῦτο (13)
ταλαιπωρίαν, ἐλεούμενον δὲ τὸν δοῦλον, διὰ τήν
ἀνίατον τούτου αἰκίαν. Οὔτε γὰρ ὁ δεσπότης τῶν ὲαυ-
τοῦ ἔργων ἐπιλαϐέσθαι λοιπὸν, διὰ τὴν περὶ τοῦτο
ἀσχολίαν, ἀΛλ’ οὔτε ἀναγκασθεὶς διὰ τῆς πρὸς αὐτὸ
συνδέσεως, ἐλεύθερος ἀφεθῆναι ἐπίνοιαν ἔχει· οὔτε ὁ
δοῦλος ἔτι ὶλὲους τυχὼν, ἀνακτήσασθαι τὴν πρεπου-
σαν πρὸς τὸν δεσπότην δουλείαν· ἀλλ’ ὁ ἕτερος τῷ
ἑτέρῳ ὑπόθεσις ἀνιάτου κολαστηρίου γενόμενος, τὴν
ἀλογίαν ἔχουσι, 106 εἷς τὸ δεσμωτήριον τοῦτο ἀμφο-
⁵⁹¹ Matth. xxv, 36.
(9) ’ᾼποσυλῶσφ Regiis cod. 2879, ἀποσυλοῦσα,
et paulo post, fctum νὸῦν.
(1Ολξωφροσύνῃ. _Sic Colbertinus et unus ex Re-
giis_._Editi',' σωφροσύνην.
(11) Πεινῶνίὰι, ἐπεσκέψασθε. Duo veteres li-