PG 31, col. 573
Χρήματα δ’ ἀνθρώπων οἷλλοτιήᾶλλος ἔχει (46).
Παραπλήσια δὲ τούτοις καὶ τὰ Θεόγνιδος, ἓν οἷς φησι
τόν Θεὸν, ὅντινα δὴ καὶ φησι, τοῖς ἀνθρώποις τό
τάλαντον ἒπιρῥέπειν ἄλλοτε ἄλλως ἄλλοτε μὲν πλου-
ι τεῖν, ἄλλοτε δὲ μηδὲν ἔχειν’ Καὶ μὴν καὶ ό Κεῖός
που σοφιστὴς Πρόδικος (47) τῶν ἑαυτοῦ συγγραμο
μάτων ἀδελφὰ τούτοις εἰς ἀρετὴν καὶ κακίαν ἐφιλο-
σόφησεν δὴ καὶ αὐτῷ τήν διάνοιαν προσεκτέον· οὗ
’γὰρ ἀπόϐλητος ό ἁνήρ. Ἔχει δὲ οὕτω πως ό λόγος
αὗτῷ, ὅσα ἐγώ τοῦ ἀνδρὸς τῆς διανοίας μέμνημαι,
ἐπεὶ τά γε ῥήματα οὐκ ἐπίσταμαι, πλὴν γι δὴ ὅτι
ἁπλῶς οὕτως εἴρηκεν ἄνευ μέτρου. Ὀτι νέῳ ὄντι
τῷ Ἦρακλεῖ κομιδῇ, καὶ σχεδόν ταύτην ἄγοντι τὴν
ἠλικίαν, ἢν καὶ ὑμεῖς νῦν, βουλευομένῳ ποτέραν
τράπηται τῶν ὁδῶν, τήν διὰ τῶν πόνων ἄγουσαν
πρὸς ἀρετιξν, ἢ τὴν ῥᾴστην, προσελθεῖν δύο γυναῖκας,
ταύτας δὲ εἶναι ’Λρετὴν καὶ Κακίαν· εὐθὺς μὲν οὖν
καὶ σιωπῶσας ἐμφαίνειν ἀπὸ τοῦ σχήματος τό διά-
φορόν. Εἶναι γὰρ τὴν μὶν ὑπὸ κομμωτικῆς δι-
εσκευασμένην εἰς κάλλος, καὶ ὑπὸ τρυφῆς διαρρεῖν,
καὶ πάντα ἓσμόν ἡδονῆς ἐξηρτημένην ἄγειν· ταῦτά
τε οὖν δεικνύναι, καὶ ἔτι πλείω τούτων ὑπισχνουμέ-
rma,- ἕλκειν ἐπιχειρεῖν τὸν Ἡρακλέα πρὸς ἑαντήνσ
τήν δ’ ἑτέραν κατεσκληκέναι, καὶ αὐχμεῖν, καὶ σύν-
τονον βλέπειν, καί λέγειν τοιαῦτα ἔτιραδ omo->522;
σθαι γαρ οῦδὲν ἀνειμένον, οὐδὲ ἡδὺ, ἀλλ’ ἱδρῶτας
μυρίους καὶ πόνους καὶ κινδύνους διὰ πάσης ἠπείρου
τε καὶ θαλάσσης. Ἀθλον δὲ τούτων εἶναι θεόν γενέ-
dam, ὡς ὁ ἐκείνου λόγος⁸ ᾗπερ δὴ καὶ (48) τελενέ-
’ἐῶντα τὸν Ἠρακλέα ξυνέπεσθαι. Καὶ σχεδὸν ἄπαν-
τες, ὧν δὴ καὶ λόγος τίς ἐστιν ἐπὶ σοφίᾳ, ᾖ μικρόν
ἢ μεῖζον, εἰς δύναμιν ἕκαστος ἐν τοῖς ἑαυτῶν συγ·
γράμμασιν, ἀρετῆς ἔπαινον διεξῆλθον, οἷς πειστέον
καὶ πειρατέον ἐπὶ τοῦ βίου δεικνύναι τσὺς λόγους. Ὠς
ὅ γε τὴν ἄχρι ῥημάτων παρὰ τοῖς ἄλλοις φιλοσοφίαν
ἔργῳ βεϐαιῶν
Οἶος πέπνυται ο τοὶ δε σκιαὶ ἀίσσουσι (49ἱ.
Καί μοι δοκεῖτὸ τοιοῦτον παραπλήσιον εἶναι, ὠσπερ
ἂν εἰ ζωγράφου θαυμαστόν τι οἷον κάλλος ἀνθρώπουε
μιμησαμένον,ὀ δὲ αὐτὸς εἴη (50) τόιοῦτος ἐπὶ τῆς
ἀληθείας, οἷον ἐπὶ τῶν πινάκων ἐκεῖνος ἔδειξεν. Ἐπεὶ
τό γε λαμπρῶς μὲν ἐπαινέσαι τὴν ἀρετὴν εἰς τὸ μέ-
σον, καὶ μακροὺς ὑπὲρ αὐτῆς ἀποτείνειν λόγους,
ἰδίᾳ δὲ τὸ ἡδὺ πρὸ τῆς σωφροσύνης, καὶ τό πλέον
ἔχειν πρό τοῦ δικαίου τιμᾴν, ἐοικέναι φαίην ἂν ἔγωγε
τοῖς ἐπὶ σκηνῆς ὑποκρινομένοις τὰ δραματασ οἱὼς
βασιλεῖς καὶ δυνάσται πολλάκις εἰσέρχονται, οὔτε
(46) Et Plutarchus quoque in Solonis Vita,c. 3,
hos versus tribuit Sol—oni:— sed tamen inter Theo;
gnidis Gnomas versu 3l76 legi, jam pridem nota-
vit Ducteus. Nec ita multo postin Colb._tertio e
regione vocis ἔμπεδον legitur fiéfiazov.‘1.ibrarius
autem cum hanc vocem in margine addidit, ni-
hil nliuti sibi proposuisse videtur, nisi ut mone-
ret £511:st idem valere quod βέϐαιον.
(47) Sic Colb. secundus et tertius cum Reg. tera
tio. Vox Πρόδικος deest in vulgatis. Notat quoque
Παραπλήσια δὲ τούτοις καὶ τὰ Θεόγνιδος, ἓν οἷς φησι
τόν Θεὸν, ὅντινα δὴ καὶ φησι, τοῖς ἀνθρώποις τό
τάλαντον ἒπιρῥέπειν ἄλλοτε ἄλλως ἄλλοτε μὲν πλου-
ι τεῖν, ἄλλοτε δὲ μηδὲν ἔχειν’ Καὶ μὴν καὶ ό Κεῖός
που σοφιστὴς Πρόδικος (47) τῶν ἑαυτοῦ συγγραμο
μάτων ἀδελφὰ τούτοις εἰς ἀρετὴν καὶ κακίαν ἐφιλο-
σόφησεν δὴ καὶ αὐτῷ τήν διάνοιαν προσεκτέον· οὗ
’γὰρ ἀπόϐλητος ό ἁνήρ. Ἔχει δὲ οὕτω πως ό λόγος
αὗτῷ, ὅσα ἐγώ τοῦ ἀνδρὸς τῆς διανοίας μέμνημαι,
ἐπεὶ τά γε ῥήματα οὐκ ἐπίσταμαι, πλὴν γι δὴ ὅτι
ἁπλῶς οὕτως εἴρηκεν ἄνευ μέτρου. Ὀτι νέῳ ὄντι
τῷ Ἦρακλεῖ κομιδῇ, καὶ σχεδόν ταύτην ἄγοντι τὴν
ἠλικίαν, ἢν καὶ ὑμεῖς νῦν, βουλευομένῳ ποτέραν
τράπηται τῶν ὁδῶν, τήν διὰ τῶν πόνων ἄγουσαν
πρὸς ἀρετιξν, ἢ τὴν ῥᾴστην, προσελθεῖν δύο γυναῖκας,
ταύτας δὲ εἶναι ’Λρετὴν καὶ Κακίαν· εὐθὺς μὲν οὖν
καὶ σιωπῶσας ἐμφαίνειν ἀπὸ τοῦ σχήματος τό διά-
φορόν. Εἶναι γὰρ τὴν μὶν ὑπὸ κομμωτικῆς δι-
εσκευασμένην εἰς κάλλος, καὶ ὑπὸ τρυφῆς διαρρεῖν,
καὶ πάντα ἓσμόν ἡδονῆς ἐξηρτημένην ἄγειν· ταῦτά
τε οὖν δεικνύναι, καὶ ἔτι πλείω τούτων ὑπισχνουμέ-
rma,- ἕλκειν ἐπιχειρεῖν τὸν Ἡρακλέα πρὸς ἑαντήνσ
τήν δ’ ἑτέραν κατεσκληκέναι, καὶ αὐχμεῖν, καὶ σύν-
τονον βλέπειν, καί λέγειν τοιαῦτα ἔτιραδ omo->522;
σθαι γαρ οῦδὲν ἀνειμένον, οὐδὲ ἡδὺ, ἀλλ’ ἱδρῶτας
μυρίους καὶ πόνους καὶ κινδύνους διὰ πάσης ἠπείρου
τε καὶ θαλάσσης. Ἀθλον δὲ τούτων εἶναι θεόν γενέ-
dam, ὡς ὁ ἐκείνου λόγος⁸ ᾗπερ δὴ καὶ (48) τελενέ-
’ἐῶντα τὸν Ἠρακλέα ξυνέπεσθαι. Καὶ σχεδὸν ἄπαν-
τες, ὧν δὴ καὶ λόγος τίς ἐστιν ἐπὶ σοφίᾳ, ᾖ μικρόν
ἢ μεῖζον, εἰς δύναμιν ἕκαστος ἐν τοῖς ἑαυτῶν συγ·
γράμμασιν, ἀρετῆς ἔπαινον διεξῆλθον, οἷς πειστέον
καὶ πειρατέον ἐπὶ τοῦ βίου δεικνύναι τσὺς λόγους. Ὠς
ὅ γε τὴν ἄχρι ῥημάτων παρὰ τοῖς ἄλλοις φιλοσοφίαν
ἔργῳ βεϐαιῶν
Οἶος πέπνυται ο τοὶ δε σκιαὶ ἀίσσουσι (49ἱ.
Καί μοι δοκεῖτὸ τοιοῦτον παραπλήσιον εἶναι, ὠσπερ
ἂν εἰ ζωγράφου θαυμαστόν τι οἷον κάλλος ἀνθρώπουε
μιμησαμένον,ὀ δὲ αὐτὸς εἴη (50) τόιοῦτος ἐπὶ τῆς
ἀληθείας, οἷον ἐπὶ τῶν πινάκων ἐκεῖνος ἔδειξεν. Ἐπεὶ
τό γε λαμπρῶς μὲν ἐπαινέσαι τὴν ἀρετὴν εἰς τὸ μέ-
σον, καὶ μακροὺς ὑπὲρ αὐτῆς ἀποτείνειν λόγους,
ἰδίᾳ δὲ τὸ ἡδὺ πρὸ τῆς σωφροσύνης, καὶ τό πλέον
ἔχειν πρό τοῦ δικαίου τιμᾴν, ἐοικέναι φαίην ἂν ἔγωγε
τοῖς ἐπὶ σκηνῆς ὑποκρινομένοις τὰ δραματασ οἱὼς
βασιλεῖς καὶ δυνάσται πολλάκις εἰσέρχονται, οὔτε
(46) Et Plutarchus quoque in Solonis Vita,c. 3,
hos versus tribuit Sol—oni:— sed tamen inter Theo;
gnidis Gnomas versu 3l76 legi, jam pridem nota-
vit Ducteus. Nec ita multo postin Colb._tertio e
regione vocis ἔμπεδον legitur fiéfiazov.‘1.ibrarius
autem cum hanc vocem in margine addidit, ni-
hil nliuti sibi proposuisse videtur, nisi ut mone-
ret £511:st idem valere quod βέϐαιον.
(47) Sic Colb. secundus et tertius cum Reg. tera
tio. Vox Πρόδικος deest in vulgatis. Notat quoque