PG 31, col. 929
ἑαυτοῦ συμφέρον, αλλὰ τὸ τῶν πολλῶν, ἵνα σωθῶσιν.
’Ἔπειτα ἐν τῷ καταχωρισμῷ (21) οὐδὲ τὸ ἐλαττωμα
ῥᾳδίως ἕκαστος τὸ ἑαυτοῦ ἐπιγνώσεται, οὐκ ἔχων τὸν
ἐλέγχοντα αὑτὸν, καὶ ἐν πραότητι καὶ εῦσπλαγχνίᾳ
ἐπανορθούμενον. Ἔλεγχος μὲν γαρ καὶ παρὰ ἐχθροῦ
πολλάκις ἂν γένοιτο θεραπείας ἐπιθυμίαν ἐμποιῶν
τῷ εὐγνώμονι ο Θεραπεία δὲ ἁμαρτήματος ἐπιστημό-
νως παρὰ τοῦ εἰλικρινῶς ἀγαπήσαντος κατορθοῦται.
'0 γὰρ ἀγαπῶν, φησὶν,ἐπιμελῶς παιδεύει.
ι.
υν
ἐπὶ τῆς μονώσεως εὑρεῖν ἄπορον, μη προενωθέντα
κατα τὸν βίον· ὥστε συμϐαίνειν αὐτῷ τὸ εἰρημένον
έκεῖνο· Οὐαὶ τῷ ἐνὶ, ὅτι ἐὰν πέσῃ, οὐκ ἔστιν ὁ
ἐγείρων αὐτὸν. Καὶ αἱ ἐντολαὶ δὲ ὑπὸ μὶν τῶν
πλειόνων ἐπὶ τό αὐτὸ ῥᾳδίως γίνονται πλείους, ὁπὸ
δὲ τοῦ ἰνὸς οὐκέτιο ἐν γὰρ τῇ ἐργασίᾳ τῆς μιᾶς
ἑμποὸίζεται ἡ ἄλλη. Οἶον, ἐν τῇ ἐπισκέψει τοῦ
ἀσθενοῦντος ἡ ὑποδοχὴ τοῦ ξένου, καὶ ἐν τῇ μετα-
δόσει καὶ κοινωνίᾳ τῶν χρειῶν (2‘2) (καὶ μάλιστα,
ὅταν διὰ μακροῦ αἱ διακονίαι γίνωνται), ἡ περὶ τὰ
ἔργα σπουδὴ · ὥστε ἐκ τούτου τὴν μεγίστην καὶ σύν-
τονον πρὸς σωτηρίαν ἐντολὴν ἐλλιμπανεσοαι· μήτε
τοῦ πεινῶντος τρεφομένου, μήτε τοῦ γυμνοῦ περι-
ϐαλλομένου. Τίς ἂν οὖν ἕλοιτο τὴν ἀργὴν καὶ οἰκαρ-
πον ζωὴν τῆς ἔγκαρπον καὶ κατ’ ἐντολὴν τοῦ Κυρίου
ἐπιτελουμένης προτιμῆσαι ;
et maxime saluti conducibile : siquidem neque nutritur qui esurit, neque amicitur qui nudus est.
Quis igitur inertem et infructuosam vitam ei, quae fructuosa stt et Domini praecepto consentanea, velit
anteponere ?
2. Εἰ ὃὶ καὶ πάντες, οἱ ἐν μιᾷ ἐλπίδι τῆς κλήσεως
προσληφθέντες, ἓν σῶμα ἐσμεν, κεφαλὴν ἔχοντες τὸν
Χριστὸν · ὁ δὲ καθεὶς ἀλλήλων μέλη, ἐὰν μὴ ἐκ συμ-
φωνίας πρὸς ἐνὸς σώματος ἀρμολογίαν ἐν Πνεῦματι
ἁγίῳ συναρμοσθῶμεν · ἕκαστος δὲ ἡμῶν τὴν μόνωσιν
αἱρῆται (23), μὴ κατὰ τὸ εὐάρεστον τῷ Θεῷ πρὸς τὸ
κοινῇ συμφέρον τῇ οἰκονομίᾳ δουλεύων, ἀλλὰ τὸ
ἴδιον τῆς αὐταρεσκείας πάθος πληροφορῶν· πῶς δυ’
νοίμεΟα ἁπεσχισμένοι καὶ διῃρημένοι σώζειν τὴν τῶν
μελῶν πρὸς οῖλληλα σχέσιν τε καὶ ὑπηρεσίαν, ἦ τὴν
ὑποταγὴν πρὸς τὴν κεφαλὴν ἡμῶν, ἣτις ἐστὶν ὁ Χρι-
στός; Οὔτε τῷ δοξαζομένῳ συγχαίρειν, οὔτε
συμπάσχειν δυνατὸν τῷ πάσχοντι, ἐν τῇ διαστάσει
τοῦ βίον, οὐ δυναμένου κατὰ τὸ εἰκὸς ἑκάστου γινώ.
σχειν τὰ τοῦ πλησίον. Eiram καὶ ἑνὸς μὴ ἐξαρκοῦντος
³³ lCor. ιιιιι, 9⁸ l Cor. ιι, 33.
⁹⁵ Prov. xm, 2i.
ιιι, l2. ⁹⁹ ibid. 26.
(20) Codex Combef. emendatus habet ἀπιὸιαρ-τι-
κάξ non solum hocloco,sed ubicunque vox ᾁφιὸια-
στιχὸς invenitur.Basilius cum ita invehitur in soli-
tariamvitam, nihil aliud sibi prqponitnnisi ,ιιι os-
tendat hoc vivendi genus periculis multis, iisque
maximis, obnoxium esse.’ Hujus interpretationis
auctorem habeo Basilium ipsu_m,qui paulo post
itascripsit : Ὀπερ ἡλίκον ἔχει’κίνᾷυνον, ἴστε πάντες οἱ
ἀνεγνωκότες τὰ Εὖᾳχγέλια ’Δ quanto periculo
obnoxium sit, scitis quotquotflvangclia legistis.
Haudlonge apertius loquitur. Ejus haec suntverba,
κίνδυνος δί παρέπεται μοναστικῆ ζωῇ πρὸς τοῖς εἰρη-
’Ἔπειτα ἐν τῷ καταχωρισμῷ (21) οὐδὲ τὸ ἐλαττωμα
ῥᾳδίως ἕκαστος τὸ ἑαυτοῦ ἐπιγνώσεται, οὐκ ἔχων τὸν
ἐλέγχοντα αὑτὸν, καὶ ἐν πραότητι καὶ εῦσπλαγχνίᾳ
ἐπανορθούμενον. Ἔλεγχος μὲν γαρ καὶ παρὰ ἐχθροῦ
πολλάκις ἂν γένοιτο θεραπείας ἐπιθυμίαν ἐμποιῶν
τῷ εὐγνώμονι ο Θεραπεία δὲ ἁμαρτήματος ἐπιστημό-
νως παρὰ τοῦ εἰλικρινῶς ἀγαπήσαντος κατορθοῦται.
'0 γὰρ ἀγαπῶν, φησὶν,ἐπιμελῶς παιδεύει.
ι.
υν
ἐπὶ τῆς μονώσεως εὑρεῖν ἄπορον, μη προενωθέντα
κατα τὸν βίον· ὥστε συμϐαίνειν αὐτῷ τὸ εἰρημένον
έκεῖνο· Οὐαὶ τῷ ἐνὶ, ὅτι ἐὰν πέσῃ, οὐκ ἔστιν ὁ
ἐγείρων αὐτὸν. Καὶ αἱ ἐντολαὶ δὲ ὑπὸ μὶν τῶν
πλειόνων ἐπὶ τό αὐτὸ ῥᾳδίως γίνονται πλείους, ὁπὸ
δὲ τοῦ ἰνὸς οὐκέτιο ἐν γὰρ τῇ ἐργασίᾳ τῆς μιᾶς
ἑμποὸίζεται ἡ ἄλλη. Οἶον, ἐν τῇ ἐπισκέψει τοῦ
ἀσθενοῦντος ἡ ὑποδοχὴ τοῦ ξένου, καὶ ἐν τῇ μετα-
δόσει καὶ κοινωνίᾳ τῶν χρειῶν (2‘2) (καὶ μάλιστα,
ὅταν διὰ μακροῦ αἱ διακονίαι γίνωνται), ἡ περὶ τὰ
ἔργα σπουδὴ · ὥστε ἐκ τούτου τὴν μεγίστην καὶ σύν-
τονον πρὸς σωτηρίαν ἐντολὴν ἐλλιμπανεσοαι· μήτε
τοῦ πεινῶντος τρεφομένου, μήτε τοῦ γυμνοῦ περι-
ϐαλλομένου. Τίς ἂν οὖν ἕλοιτο τὴν ἀργὴν καὶ οἰκαρ-
πον ζωὴν τῆς ἔγκαρπον καὶ κατ’ ἐντολὴν τοῦ Κυρίου
ἐπιτελουμένης προτιμῆσαι ;
et maxime saluti conducibile : siquidem neque nutritur qui esurit, neque amicitur qui nudus est.
Quis igitur inertem et infructuosam vitam ei, quae fructuosa stt et Domini praecepto consentanea, velit
anteponere ?
2. Εἰ ὃὶ καὶ πάντες, οἱ ἐν μιᾷ ἐλπίδι τῆς κλήσεως
προσληφθέντες, ἓν σῶμα ἐσμεν, κεφαλὴν ἔχοντες τὸν
Χριστὸν · ὁ δὲ καθεὶς ἀλλήλων μέλη, ἐὰν μὴ ἐκ συμ-
φωνίας πρὸς ἐνὸς σώματος ἀρμολογίαν ἐν Πνεῦματι
ἁγίῳ συναρμοσθῶμεν · ἕκαστος δὲ ἡμῶν τὴν μόνωσιν
αἱρῆται (23), μὴ κατὰ τὸ εὐάρεστον τῷ Θεῷ πρὸς τὸ
κοινῇ συμφέρον τῇ οἰκονομίᾳ δουλεύων, ἀλλὰ τὸ
ἴδιον τῆς αὐταρεσκείας πάθος πληροφορῶν· πῶς δυ’
νοίμεΟα ἁπεσχισμένοι καὶ διῃρημένοι σώζειν τὴν τῶν
μελῶν πρὸς οῖλληλα σχέσιν τε καὶ ὑπηρεσίαν, ἦ τὴν
ὑποταγὴν πρὸς τὴν κεφαλὴν ἡμῶν, ἣτις ἐστὶν ὁ Χρι-
στός; Οὔτε τῷ δοξαζομένῳ συγχαίρειν, οὔτε
συμπάσχειν δυνατὸν τῷ πάσχοντι, ἐν τῇ διαστάσει
τοῦ βίον, οὐ δυναμένου κατὰ τὸ εἰκὸς ἑκάστου γινώ.
σχειν τὰ τοῦ πλησίον. Eiram καὶ ἑνὸς μὴ ἐξαρκοῦντος
³³ lCor. ιιιιι, 9⁸ l Cor. ιι, 33.
⁹⁵ Prov. xm, 2i.
ιιι, l2. ⁹⁹ ibid. 26.
(20) Codex Combef. emendatus habet ἀπιὸιαρ-τι-
κάξ non solum hocloco,sed ubicunque vox ᾁφιὸια-
στιχὸς invenitur.Basilius cum ita invehitur in soli-
tariamvitam, nihil aliud sibi prqponitnnisi ,ιιι os-
tendat hoc vivendi genus periculis multis, iisque
maximis, obnoxium esse.’ Hujus interpretationis
auctorem habeo Basilium ipsu_m,qui paulo post
itascripsit : Ὀπερ ἡλίκον ἔχει’κίνᾷυνον, ἴστε πάντες οἱ
ἀνεγνωκότες τὰ Εὖᾳχγέλια ’Δ quanto periculo
obnoxium sit, scitis quotquotflvangclia legistis.
Haudlonge apertius loquitur. Ejus haec suntverba,
κίνδυνος δί παρέπεται μοναστικῆ ζωῇ πρὸς τοῖς εἰρη-