PG 32, col. 242
In English: The Letters 5
tius viam confecit, eamdem omnes ingredie-
mur, omnesque idem manet diversorium. Tan-
tum nobis contingat illius puritati per virtutem
assimilari, ut moribus doli expertibus eamdem,
ac qui in Christo infantes sunt, requiem consequa-
mur.
EPISTOLA VI.
Nectarii conjugi consolatoria.
1³. Nolebam alloqui dignitatem tuam, conside-
rans, ut oculo inflammato lenimentum vel tener-
rimum dolorem affert, ita animae gravi maerore
afflictae, etiamsi multum solatii ferat oratio, mo-
lestam tamen quodammodo videri, in ipso doloris
articulo adhibitam. At ubi mihi in mentem venit, ‘
sermonem mihi cum Christiana futurum, jampri-
dem in rebus divinis instituta, nec ad humanos
casus imparata; non existimavi aequum esse ut
officio meo deessem. Novi qualia sint matrum
viscera; cumque peculiariter considero tuam in
omnes benignitatem atque mansuetudinem, conji-
cio quantum probabile sit in praesentibus malis
dolorem esse. Filium amisisti 79, quem viventem
matres omnes praedicabant beatum, talesque suos
esse optabant: mortuum vere perinde luxerunt, ac
si suum quaeque humo contexisset. lllius mors
plaga exstitit provinciarum duarum, et nostra, et
Cilicum. Cum illo magnum et illustre genus cou-
cidit, veluti fulcro sublato concussum. Ο incursum
mali daemonis, quantum potuit mali patrare! Ο
terra talem coacta suscipere casum! Horruit forte
ipse sol, si quis in eo sensus, triste illud spectacu-
lum. Et quis tantum dicere poterit, quantum inops
consilii animus suggerit?
2. Verum nostra non fiunt citra providentiam,
quemadmodum in Evangelio didicimus, ne passe-
rem quidem cadere sine voluntate Patris nostri ³⁸.
Quare ei quid contigit, voluntate contigit Condito-
ris nostri. Quis autem Dei voluntati resistit? Sus-
cipiamus quod accidit; moleste enim ferentes, ne-
gti) Ἐπιτύχωμεν. lta tres vetustissimi codices.
Editi τύχωμεν.
(32) ξῡμόξυγον. Sic Harl.,_Vat.n et quinque alii.
Coisliniahus primus et editi_6a6Cu7az.
_(_33) ’ᾼνίανζδὶο ῌίιιε1ηυροὶξ1ί primus et quinque
alii. melius quam in editis amas.
(_3r’i_) ’Eaa} δέ pa.__S_ic_c_odices antiqui septem, duo
alii, ᾚπεὶ δέ μοί. Editi ἐπειδὴ μοι. Statim. Bigot. καὶ
ευπαοασκευον.
(3ἓ5) Δύο. Sic mss. septem. Editi δυοῖν.
(36? Καταδεξώμεθα. Εόὶῐί addunt γοῦν, sed Ιιεεο
ιοιι a deest 1n sentem mss. codicibus.
vocula deest in Septem mss. codicibus.
" Alias CLXXXIX. Scripta eodemtempore.
mur, omnesque idem manet diversorium. Tan-
tum nobis contingat illius puritati per virtutem
assimilari, ut moribus doli expertibus eamdem,
ac qui in Christo infantes sunt, requiem consequa-
mur.
EPISTOLA VI.
Nectarii conjugi consolatoria.
1³. Nolebam alloqui dignitatem tuam, conside-
rans, ut oculo inflammato lenimentum vel tener-
rimum dolorem affert, ita animae gravi maerore
afflictae, etiamsi multum solatii ferat oratio, mo-
lestam tamen quodammodo videri, in ipso doloris
articulo adhibitam. At ubi mihi in mentem venit, ‘
sermonem mihi cum Christiana futurum, jampri-
dem in rebus divinis instituta, nec ad humanos
casus imparata; non existimavi aequum esse ut
officio meo deessem. Novi qualia sint matrum
viscera; cumque peculiariter considero tuam in
omnes benignitatem atque mansuetudinem, conji-
cio quantum probabile sit in praesentibus malis
dolorem esse. Filium amisisti 79, quem viventem
matres omnes praedicabant beatum, talesque suos
esse optabant: mortuum vere perinde luxerunt, ac
si suum quaeque humo contexisset. lllius mors
plaga exstitit provinciarum duarum, et nostra, et
Cilicum. Cum illo magnum et illustre genus cou-
cidit, veluti fulcro sublato concussum. Ο incursum
mali daemonis, quantum potuit mali patrare! Ο
terra talem coacta suscipere casum! Horruit forte
ipse sol, si quis in eo sensus, triste illud spectacu-
lum. Et quis tantum dicere poterit, quantum inops
consilii animus suggerit?
2. Verum nostra non fiunt citra providentiam,
quemadmodum in Evangelio didicimus, ne passe-
rem quidem cadere sine voluntate Patris nostri ³⁸.
Quare ei quid contigit, voluntate contigit Condito-
ris nostri. Quis autem Dei voluntati resistit? Sus-
cipiamus quod accidit; moleste enim ferentes, ne-
gti) Ἐπιτύχωμεν. lta tres vetustissimi codices.
Editi τύχωμεν.
(32) ξῡμόξυγον. Sic Harl.,_Vat.n et quinque alii.
Coisliniahus primus et editi_6a6Cu7az.
_(_33) ’ᾼνίανζδὶο ῌίιιε1ηυροὶξ1ί primus et quinque
alii. melius quam in editis amas.
(_3r’i_) ’Eaa} δέ pa.__S_ic_c_odices antiqui septem, duo
alii, ᾚπεὶ δέ μοί. Editi ἐπειδὴ μοι. Statim. Bigot. καὶ
ευπαοασκευον.
(3ἓ5) Δύο. Sic mss. septem. Editi δυοῖν.
(36? Καταδεξώμεθα. Εόὶῐί addunt γοῦν, sed Ιιεεο
ιοιι a deest 1n sentem mss. codicibus.
vocula deest in Septem mss. codicibus.
" Alias CLXXXIX. Scripta eodemtempore.