PG 32, col. 96
χίαις ἐντετριμμένων, ἐκ τῆς νέας σοφίας κεκαυτηο
ριασμένα τα ῥήμαται Ὀπερ ἔλεγον (91) τοίνυν οἱ
πατέρες ἡμῶν, καὶ ἡμεῖς λέγομεν, ὅτι ἠ δόξα κοινὴ
Πατρὶ καὶ Υἱῷ, διὸ μετὰ του Υἰου τὴν δοξολογίαν
προσάγομεν τῷ Πατρί. Ἀλλ’ ού τουτο ἡμῖν ἐξαρκεῖ,
ὅτι τῶν πατέρων η παράδοσιςο κάκεῖνοι γὰρ τῷ
βουλήματι τῆς Γραφῆς ἠκολούθησαν, ἐκ τῶν μαρ-
τυριῶν, ἂς μικρῷ πρόσθεν ὑμῖν ἐκ τῆς Γραφῆς
παρεθέμεθα, τὰς ἀρχὰς λαϐόντες. Τὸ γὰρ ἀπαύο
γασμα μετὰ τῆς δόξης νοεῖταιο καὶ ἦ εἰκὼν μετὰ
του ἀρχετύπου ’ καὶ ὁ Υἱὸς (92) πάντως σὺν τῷ
Β Πατρί · οὐδὲ τῆς τῶν ὀνομάτων ἀκολουθίας, μή τί
γε τῆς τῶν πραγμάτων φύσεως, τὸν χωρισμὸν δεχοο
μένης.
ΚΕΦΔΛΑΙΟΝ Η’.
Ποσαχῷς τὸ ‹‹ δι’ οὗ ›› καὶ, ἐπὶ ποίας (93) ἑννοίας
ἁρμοδιώτερον τὸ ι( μεθ’ οὔ· υ ἐν ᾧ καὶ ἐξηγη-
σις, πῶς ἐντολὴν λαμϐάνει ὁ Υἱὸς, καὶ πῶς ἇιπο⁴
στέλλεται.
17. Ὀταν οὖν ὀ Ἀπὸστολος εύχαριστῇ τῷ Θεῷ διὰ
Ἰησοῦ Χριστοῦ, καὶ πάλιν δι’ αύτου λέγῃ τὴν χάριν
εἰληφέναι καὶ την ἀποστολὴν εἰς ὑπακοὴν πίστεως
ἐν πᾶσι τοῖς ἔθνεσιν, ἡ καὶ δι’ αὐτοῦ τὴν προσαγω-
γην ἐσχηκέναι εὶς τὴν χάριν ταύτην ἐν ἕστηκα-
μεν καὶ καυχώμεθα, τὰς εἰς ἡμᾶς εὐεργεσίας αὐτοῦ
παρίστησι, νυν μεν ἀπὸ Πατρός εἰς ἡμᾶς τῶν ἀγαθῶν
τὴν χάριν διαϐιϐάζοντος, νυν δὲ ἡμᾶς δι’ ἑαυτοῦ
προσάγοντος τῷ Πατρί. Ἐν μὶν γὰρ τῷ λέγειν, Δι’
οὗ διάϐομεν χάριν καὶ ἀποστολὴν. τὴν ἐκεῖθεν
τῶν ἀγαθῶν χορηγίαν ἐμφαίνει· ἐν δὲ τῷ λέγειν,
Δι’ οὗ τὴν προσαγωγὴν ἐσχήκαμεν, τὴν ἡμετέραν
πρόσληψιν καὶ οἰκείωσιν διὰ Χριστοῦ πρὸς τὸν Θεὸν
γινομένην παρίστησιν. Ἆρ’ οὖν ἠ ὁμολογία τῆς
ἐνεργουμένης παρ’ αύτου πρὸς ἡμᾶς χάριτος ὑφαίρε-
σίς ἐστι τῆς δόξης ἣ μᾶλλον εἰπεῖν ἀληθέστερον,
ὅτι πρέπουσα δοξολογίας ὑπόθεσις ἡ τῶν εὐεργετη-
μάτων διήγησις; Διά τουτο (94) εὕρομεν την Γραφὴν
οὐκ ἐξ ἑνὸς ὀνόματος τὸν Κύριον ἡμῖν παραδιδουσαν,
οὐδὲ ἐκ τῶν ὅσα τῆς θεότητος ἐστιν αὐτου μόνον καὶ
τοῦ μεγέθους δηλωτικὰ, ἀλλὰ νυν μὲν τοῖς τῆς φύ-
σεως χαρακτηριστικοίς κεχρημένην - οἶδε γὰρ
τὸ ὄνομα τὸ ὑπὲρ πᾶν ὄνομα τοῦ Υἱοῠ καὶ Υἱόν ἀληο
θινὸν λέγειν, καὶ μονογενῆ Θεὸν, καὶ δύναμιν Θεου,
καὶ σοφίαν, καὶ Λόγον. Καὶ πάλιν μέντοι διὰ τὸ
πολύτροπον τῆς εἰς ἡμᾶς χάριτος, ἢν διὰ τὸν τῆς
ἀγαθότητος κατά τὴν πολυποίκιλον αὐτοῦ σοφίαν τοῖς
δεομένοις παρέχεται, μυρίαις αὐτὸν ἑτέραις προσι
“ Rom. ι, 5. ‘7 Rom. ν, 2. λδ Philipp. ιι, 9.
Unus ex Regiis ἐπὶ ποίαν ἓννοιαν.’ ,
(94) Διά τουτοηΗίο incipit caput octavum In
Reg. tertio et Colbert. 7 ί ί .. ..
(95) Τῆς φύσεως. Erasmus per-absurde reddidit,
naturam assumptum; quod erratum non‘tm-
une tulit a Combefis'io: Mox editio Paris. λέγειο
ΑΙ)Γὶ antiqui et edit. Uasil. λέγειν.
ριασμένα τα ῥήμαται Ὀπερ ἔλεγον (91) τοίνυν οἱ
πατέρες ἡμῶν, καὶ ἡμεῖς λέγομεν, ὅτι ἠ δόξα κοινὴ
Πατρὶ καὶ Υἱῷ, διὸ μετὰ του Υἰου τὴν δοξολογίαν
προσάγομεν τῷ Πατρί. Ἀλλ’ ού τουτο ἡμῖν ἐξαρκεῖ,
ὅτι τῶν πατέρων η παράδοσιςο κάκεῖνοι γὰρ τῷ
βουλήματι τῆς Γραφῆς ἠκολούθησαν, ἐκ τῶν μαρ-
τυριῶν, ἂς μικρῷ πρόσθεν ὑμῖν ἐκ τῆς Γραφῆς
παρεθέμεθα, τὰς ἀρχὰς λαϐόντες. Τὸ γὰρ ἀπαύο
γασμα μετὰ τῆς δόξης νοεῖταιο καὶ ἦ εἰκὼν μετὰ
του ἀρχετύπου ’ καὶ ὁ Υἱὸς (92) πάντως σὺν τῷ
Β Πατρί · οὐδὲ τῆς τῶν ὀνομάτων ἀκολουθίας, μή τί
γε τῆς τῶν πραγμάτων φύσεως, τὸν χωρισμὸν δεχοο
μένης.
ΚΕΦΔΛΑΙΟΝ Η’.
Ποσαχῷς τὸ ‹‹ δι’ οὗ ›› καὶ, ἐπὶ ποίας (93) ἑννοίας
ἁρμοδιώτερον τὸ ι( μεθ’ οὔ· υ ἐν ᾧ καὶ ἐξηγη-
σις, πῶς ἐντολὴν λαμϐάνει ὁ Υἱὸς, καὶ πῶς ἇιπο⁴
στέλλεται.
17. Ὀταν οὖν ὀ Ἀπὸστολος εύχαριστῇ τῷ Θεῷ διὰ
Ἰησοῦ Χριστοῦ, καὶ πάλιν δι’ αύτου λέγῃ τὴν χάριν
εἰληφέναι καὶ την ἀποστολὴν εἰς ὑπακοὴν πίστεως
ἐν πᾶσι τοῖς ἔθνεσιν, ἡ καὶ δι’ αὐτοῦ τὴν προσαγω-
γην ἐσχηκέναι εὶς τὴν χάριν ταύτην ἐν ἕστηκα-
μεν καὶ καυχώμεθα, τὰς εἰς ἡμᾶς εὐεργεσίας αὐτοῦ
παρίστησι, νυν μεν ἀπὸ Πατρός εἰς ἡμᾶς τῶν ἀγαθῶν
τὴν χάριν διαϐιϐάζοντος, νυν δὲ ἡμᾶς δι’ ἑαυτοῦ
προσάγοντος τῷ Πατρί. Ἐν μὶν γὰρ τῷ λέγειν, Δι’
οὗ διάϐομεν χάριν καὶ ἀποστολὴν. τὴν ἐκεῖθεν
τῶν ἀγαθῶν χορηγίαν ἐμφαίνει· ἐν δὲ τῷ λέγειν,
Δι’ οὗ τὴν προσαγωγὴν ἐσχήκαμεν, τὴν ἡμετέραν
πρόσληψιν καὶ οἰκείωσιν διὰ Χριστοῦ πρὸς τὸν Θεὸν
γινομένην παρίστησιν. Ἆρ’ οὖν ἠ ὁμολογία τῆς
ἐνεργουμένης παρ’ αύτου πρὸς ἡμᾶς χάριτος ὑφαίρε-
σίς ἐστι τῆς δόξης ἣ μᾶλλον εἰπεῖν ἀληθέστερον,
ὅτι πρέπουσα δοξολογίας ὑπόθεσις ἡ τῶν εὐεργετη-
μάτων διήγησις; Διά τουτο (94) εὕρομεν την Γραφὴν
οὐκ ἐξ ἑνὸς ὀνόματος τὸν Κύριον ἡμῖν παραδιδουσαν,
οὐδὲ ἐκ τῶν ὅσα τῆς θεότητος ἐστιν αὐτου μόνον καὶ
τοῦ μεγέθους δηλωτικὰ, ἀλλὰ νυν μὲν τοῖς τῆς φύ-
σεως χαρακτηριστικοίς κεχρημένην - οἶδε γὰρ
τὸ ὄνομα τὸ ὑπὲρ πᾶν ὄνομα τοῦ Υἱοῠ καὶ Υἱόν ἀληο
θινὸν λέγειν, καὶ μονογενῆ Θεὸν, καὶ δύναμιν Θεου,
καὶ σοφίαν, καὶ Λόγον. Καὶ πάλιν μέντοι διὰ τὸ
πολύτροπον τῆς εἰς ἡμᾶς χάριτος, ἢν διὰ τὸν τῆς
ἀγαθότητος κατά τὴν πολυποίκιλον αὐτοῦ σοφίαν τοῖς
δεομένοις παρέχεται, μυρίαις αὐτὸν ἑτέραις προσι
“ Rom. ι, 5. ‘7 Rom. ν, 2. λδ Philipp. ιι, 9.
Unus ex Regiis ἐπὶ ποίαν ἓννοιαν.’ ,
(94) Διά τουτοηΗίο incipit caput octavum In
Reg. tertio et Colbert. 7 ί ί .. ..
(95) Τῆς φύσεως. Erasmus per-absurde reddidit,
naturam assumptum; quod erratum non‘tm-
une tulit a Combefis'io: Mox editio Paris. λέγειο
ΑΙ)Γὶ antiqui et edit. Uasil. λέγειν.