PG 33, col. 1135
morbi degravatum; peccatorum enim onus grave,
simul et diutinus morbi dolor ei incubuere. “Huic
quaestio proposita id quod cupiebat quodammodo
exposuit: Vis sanus fieri ? nec quidquam adjecit
prasterea; sed quaastionis eum dereliqultambiguo;
nam quaestio duplex erat. Quoniam enim non cor-
pore solu,verum etiamanimo aeger erat(secundum
illud quod ipsi postea dixit: Ecce sanus factus es,
ne posthac pecces, ne tibi deterius aliquid contingat),
interrogat illum : Vis sanus fieri ? Ο ir agnam
medici p itestatem, qui auxilium ex sola voluntate
suspendit. Nam cum ex fide salus sit, idcirco au-
divit illud: Visne ? ut voluntas haec, [Christi] ope-
rationem eliceret. Vox haec unius Jesu propria
est ; non enim summorum [etiam] qui corporacu-
rant,medicorum est; nam qui sensibilibus morbis
medentur, non possunt omnibus dicere : Vis sanus
fieri ? Jesus vero ipsum etiam velle dat, et fidem
acceptam habet, et donum gratis impertit.
ν. Obambulabat aliquando Salvator in via, et
caeci duo sedebant“, corpore quidem caecutientes,
animo vero illuminati. Quem enim non voverant
Scribas, hunc demonstrabant caeci, clamantes ⁸³.
Cumque Pharisaei qui legem addidicerant, eamque
a pueritia ad senectutem usque fuerantmeditati,in
ignorantiaque consenuerant “'3, dicerent: Hunc ne-
scimus unde sit 63: (In propria enim venit, et sui
eum non receperunt“) ; caeci contra clamabant,
dicentes: Fili David, miserere nostri σδς et quem
. nescierunt qui legem didicerant,hunc noverunt qui
ξε Joan. 11125.53 Vid. cat. 19, ῃ. 138° Matt. xx, ε
⁸³ Joan. 1x, 29. ⁸⁸ Joan. ι, 11. δ’ Matth. 1x, 27 ; xx, 30.
(1) Καὶ πλείστῃ, etc. Particulam καί Reg. codex
suppeditavit. mox, loco πολύφορτον ex eod. cod.
scripsimus, πολίξ φορτίον, quanquam _n_on impro-
babilis vetus scriptura, qua vox ῖὰλγηδόνα refera-
tur tum ad πολόιρορτον, tum ad πολυχρόνιον. Post,
cum haberetur ὑγιεῖς, ex Reg. et sacro textu cor;
reximus scribendo, ὑγιής.
(2)ου μόνον ἐνόσει. 'c_tc. Ita ex Reg. Millesius,
Bedes-mae mutatoverborum ordine prius τήν tu;
χήν ponit,deinde τὸ σῶμα, hoc sensu: Non anima
solum. sed et corpore a’ger erat. _Ante αὐτοῦ, prae-
positiqnem ὑπό ῌεε cod. subministrante posuimus,
Post, Reg. cod. habet ut in sacro textu; χεῖρόν τί
σοι γενηται,
(13⁷)Ὲπῄαγᾲγῃ. Ex Reg.‘emendatum blillius, ἐπ·
αγάγει.- Facile crederem locos-6 ante θέλειν, legem-
dum τῷ, in hunc sensum: Ut ad ejus voluntatem,
suam Christus operationem adjungeret. Mox, loco
μόνον, ejusd. codicis auctoritate ἐειηὶρδὶῐηιιείμόνου,
sensu postulante. At idem codex omittit verba sel
quentia ῥῆμα( ἀρχιατριυν γὰρ οὐκ ἔστιν, et pro
αἰσθητῶν Ἰιιώθι, αἴσθητόν.
(4)’1ςὸ θέλειν χαρίξεται. Omnino mihi persuadeo
legendum τῷ χαρίζεται, ad?
voluntatem gratificatur'AEum sensum postulat totus
contextus auctoris, qui in eo est, ut__probet Chri-
stum nullam aliam ad curandum conditionem exi-
gere, quam desiderium sanitatis. Supra dixit : Ἐπὶ
simul et diutinus morbi dolor ei incubuere. “Huic
quaestio proposita id quod cupiebat quodammodo
exposuit: Vis sanus fieri ? nec quidquam adjecit
prasterea; sed quaastionis eum dereliqultambiguo;
nam quaestio duplex erat. Quoniam enim non cor-
pore solu,verum etiamanimo aeger erat(secundum
illud quod ipsi postea dixit: Ecce sanus factus es,
ne posthac pecces, ne tibi deterius aliquid contingat),
interrogat illum : Vis sanus fieri ? Ο ir agnam
medici p itestatem, qui auxilium ex sola voluntate
suspendit. Nam cum ex fide salus sit, idcirco au-
divit illud: Visne ? ut voluntas haec, [Christi] ope-
rationem eliceret. Vox haec unius Jesu propria
est ; non enim summorum [etiam] qui corporacu-
rant,medicorum est; nam qui sensibilibus morbis
medentur, non possunt omnibus dicere : Vis sanus
fieri ? Jesus vero ipsum etiam velle dat, et fidem
acceptam habet, et donum gratis impertit.
ν. Obambulabat aliquando Salvator in via, et
caeci duo sedebant“, corpore quidem caecutientes,
animo vero illuminati. Quem enim non voverant
Scribas, hunc demonstrabant caeci, clamantes ⁸³.
Cumque Pharisaei qui legem addidicerant, eamque
a pueritia ad senectutem usque fuerantmeditati,in
ignorantiaque consenuerant “'3, dicerent: Hunc ne-
scimus unde sit 63: (In propria enim venit, et sui
eum non receperunt“) ; caeci contra clamabant,
dicentes: Fili David, miserere nostri σδς et quem
. nescierunt qui legem didicerant,hunc noverunt qui
ξε Joan. 11125.53 Vid. cat. 19, ῃ. 138° Matt. xx, ε
⁸³ Joan. 1x, 29. ⁸⁸ Joan. ι, 11. δ’ Matth. 1x, 27 ; xx, 30.
(1) Καὶ πλείστῃ, etc. Particulam καί Reg. codex
suppeditavit. mox, loco πολύφορτον ex eod. cod.
scripsimus, πολίξ φορτίον, quanquam _n_on impro-
babilis vetus scriptura, qua vox ῖὰλγηδόνα refera-
tur tum ad πολόιρορτον, tum ad πολυχρόνιον. Post,
cum haberetur ὑγιεῖς, ex Reg. et sacro textu cor;
reximus scribendo, ὑγιής.
(2)ου μόνον ἐνόσει. 'c_tc. Ita ex Reg. Millesius,
Bedes-mae mutatoverborum ordine prius τήν tu;
χήν ponit,deinde τὸ σῶμα, hoc sensu: Non anima
solum. sed et corpore a’ger erat. _Ante αὐτοῦ, prae-
positiqnem ὑπό ῌεε cod. subministrante posuimus,
Post, Reg. cod. habet ut in sacro textu; χεῖρόν τί
σοι γενηται,
(13⁷)Ὲπῄαγᾲγῃ. Ex Reg.‘emendatum blillius, ἐπ·
αγάγει.- Facile crederem locos-6 ante θέλειν, legem-
dum τῷ, in hunc sensum: Ut ad ejus voluntatem,
suam Christus operationem adjungeret. Mox, loco
μόνον, ejusd. codicis auctoritate ἐειηὶρδὶῐηιιείμόνου,
sensu postulante. At idem codex omittit verba sel
quentia ῥῆμα( ἀρχιατριυν γὰρ οὐκ ἔστιν, et pro
αἰσθητῶν Ἰιιώθι, αἴσθητόν.
(4)’1ςὸ θέλειν χαρίξεται. Omnino mihi persuadeo
legendum τῷ χαρίζεται, ad?
voluntatem gratificatur'AEum sensum postulat totus
contextus auctoris, qui in eo est, ut__probet Chri-
stum nullam aliam ad curandum conditionem exi-
gere, quam desiderium sanitatis. Supra dixit : Ἐπὶ