PG 33, col. 1313
quatuor epistolas, Basilii duas et duas Apollinaris, Α tum epistolam illam in manus interpolatrices inci-
doctores Apolinarismi suspectos redderent: qua de
suspicione conqueruntur Gregorius epist. Ι, ad
Cledonium, et Basilius epist. 73, 82,293, 345, 392;
tum vero epist. 59. Sententia) meae ratio est, quod
cum Basilio objicerentur litteras ad Apolinarem
scriptae, respondit ille, eas de fide non fuisse, sed
simplicis et amicae salutationis, nec se praeceptoris
vel discipuli locum unquam obtinuisse erga eum ;
Β
(α) Maran., Vit. Basil., pag. 173, § IV.
ΑΠΟΛΙΝΑΡΙΟΥ ΜΕΤΑΦΡΑΣΙΣ
APOLINARII INTERPBETATIO IN PSALTEM.
ΨΑΛΜΟΣ Α’.
Δαυΐδ προφήτου καὶ βασιλεως μέλος.
Ὄλϐιος οὗ πεπόρευται δυσσεϐἐων ἐνὶ βουλῇ,
0..., ν τ . . 1
υο ιχνος εστήριξεν αλ ιτροτατοισι κελευθοις,
Οὐδ’ ὀλοῇς ἓδρῃσιν ἐφίζετο λυμαντήριυνο
Ἀλλ’ ἔχεν ἠϊοέῳ κραδίην συμφράδμονα θεσμῷ,
Θειπέσιον νύκτας τε καὶ ἤματα θεσμὸν ἀείδων.
’Ἑσσεται οἷάπερ ἔρνος ἐφ’ ὑδρηλοῖσι κελεύθοις,
Καίριον ἀντέλλον σφέτερον μελιηδέα καρπὸν,
Νωλεμὲως φύλλοισιν ἀκειρεκόμοισι τεθηλός.
Πάντα οἱ ἷθῦνοιτο κατὰ χρέος ’ὀσσα τελέσσει.
Οὐ τοῖοι γεγάασιν ἀτάσθαλοι, οὔποτε τοῖον
Ἀλλά κόνει ἳκελοι, τήν ῥα χθονὸς mea ἀήτης.
Τοῦνεκεν εἲς κρίσιν ουδὲποτ¹ ἀνστήσονται ἆλεῖται,
Οὐδ’ ἄρ’ ἁμαρτίνοοι πινυτῶν βουλῇσι δικαίων.
Οὕνεκεν εὖαγὲων βασιλεὺς πάτον οἶδε δικαίων
Τοῦνεκα δυστήνων γενεή προθέλυμνος ὀλεῖται.
ΨΑΛΜΟΣ Β’.
Ἐπιγραφῆς ὁ ψαλμὸς capth δίχα,
Ἦνωμένος δὲ τοῖς παρ’ Ἑϐραίοις στίχοις*
Ἀλλ² ὥς δὲ δευτέρευσε Δαυίδου κρότοις,
Ἐπεὶ παρ’ αὐτοῖς τίεται ταῦτης δίχα.
Τίφθ’ ὑπεροπλίην κενεοφρονα σύνθετο φῦλα,
Καὶ γαίης βασιλῆες ἀολλίσθησαν ἑτοῖμοις
Καί σφεων ἠγερέθοντο δικασπόλοι εἷς ἓν ἰόντες,
ΙΙαμϐασιλῆος Eoi} τε κατά Χριστοῖο Θεοῖο ;
Δεσμους μὶν σπάσομεν, ζυγόδεσμα δὲ ῥίψομεν αὐτῶν.
Ὑψιμέδων Θεὸς οὐρανόθεν δ’ ἐγελοίασε τούσδε,
Ἐξαθερίζων τ’ αὖ μυκτηρίσατ’ ἀφραδέοντας.
Τῆμος ἂμείλιχα πᾶσι κοτεσσάμενος καταλέξει,
doctores Apolinarismi suspectos redderent: qua de
suspicione conqueruntur Gregorius epist. Ι, ad
Cledonium, et Basilius epist. 73, 82,293, 345, 392;
tum vero epist. 59. Sententia) meae ratio est, quod
cum Basilio objicerentur litteras ad Apolinarem
scriptae, respondit ille, eas de fide non fuisse, sed
simplicis et amicae salutationis, nec se praeceptoris
vel discipuli locum unquam obtinuisse erga eum ;
Β
(α) Maran., Vit. Basil., pag. 173, § IV.
ΑΠΟΛΙΝΑΡΙΟΥ ΜΕΤΑΦΡΑΣΙΣ
APOLINARII INTERPBETATIO IN PSALTEM.
ΨΑΛΜΟΣ Α’.
Δαυΐδ προφήτου καὶ βασιλεως μέλος.
Ὄλϐιος οὗ πεπόρευται δυσσεϐἐων ἐνὶ βουλῇ,
0..., ν τ . . 1
υο ιχνος εστήριξεν αλ ιτροτατοισι κελευθοις,
Οὐδ’ ὀλοῇς ἓδρῃσιν ἐφίζετο λυμαντήριυνο
Ἀλλ’ ἔχεν ἠϊοέῳ κραδίην συμφράδμονα θεσμῷ,
Θειπέσιον νύκτας τε καὶ ἤματα θεσμὸν ἀείδων.
’Ἑσσεται οἷάπερ ἔρνος ἐφ’ ὑδρηλοῖσι κελεύθοις,
Καίριον ἀντέλλον σφέτερον μελιηδέα καρπὸν,
Νωλεμὲως φύλλοισιν ἀκειρεκόμοισι τεθηλός.
Πάντα οἱ ἷθῦνοιτο κατὰ χρέος ’ὀσσα τελέσσει.
Οὐ τοῖοι γεγάασιν ἀτάσθαλοι, οὔποτε τοῖον
Ἀλλά κόνει ἳκελοι, τήν ῥα χθονὸς mea ἀήτης.
Τοῦνεκεν εἲς κρίσιν ουδὲποτ¹ ἀνστήσονται ἆλεῖται,
Οὐδ’ ἄρ’ ἁμαρτίνοοι πινυτῶν βουλῇσι δικαίων.
Οὕνεκεν εὖαγὲων βασιλεὺς πάτον οἶδε δικαίων
Τοῦνεκα δυστήνων γενεή προθέλυμνος ὀλεῖται.
ΨΑΛΜΟΣ Β’.
Ἐπιγραφῆς ὁ ψαλμὸς capth δίχα,
Ἦνωμένος δὲ τοῖς παρ’ Ἑϐραίοις στίχοις*
Ἀλλ² ὥς δὲ δευτέρευσε Δαυίδου κρότοις,
Ἐπεὶ παρ’ αὐτοῖς τίεται ταῦτης δίχα.
Τίφθ’ ὑπεροπλίην κενεοφρονα σύνθετο φῦλα,
Καὶ γαίης βασιλῆες ἀολλίσθησαν ἑτοῖμοις
Καί σφεων ἠγερέθοντο δικασπόλοι εἷς ἓν ἰόντες,
ΙΙαμϐασιλῆος Eoi} τε κατά Χριστοῖο Θεοῖο ;
Δεσμους μὶν σπάσομεν, ζυγόδεσμα δὲ ῥίψομεν αὐτῶν.
Ὑψιμέδων Θεὸς οὐρανόθεν δ’ ἐγελοίασε τούσδε,
Ἐξαθερίζων τ’ αὖ μυκτηρίσατ’ ἀφραδέοντας.
Τῆμος ἂμείλιχα πᾶσι κοτεσσάμενος καταλέξει,