PG 33, col. 344
In English: The Catechetical Lectures of S. Cyril procatechesis-or-prologue-to-t.0
δεῖ σε γὰρ ἀποθανεῖν καὶ ἀναστῆναι. Ἤκουσας γὰρ
τοῦ Ἀποστόλου λέγοντος· Νεκροὶ μὶν τῇ ἁμαρτία,
ζῶντες δὶ τῇ δικαιοσύνῃ. Ἀπόθανε τοῖς ἁμαρτήο
μασιν, καὶ ζῆσον τῇ δικαιοσύνῃ (3)· ἀπὸ τῆς σήμε-
ρον ζῆσον.
ζ’. Βλέπε μοι πηλίκην σοι (4) ἀξίαν ὁ Ἰησοῦς χα-
ρίζεται. Κατηχούμενος ἐλέγου, ἔξωθεν περιηχούμε-
νος· ἀκούων ἐλπίδα, καὶ μὴ εἰδώς· ἁκούων μυστή-
ρια, καὶ μὴ νοῶνο ἀκούων Γραφᾶς, καὶ μή εἰδὼς τὸ
βάθος. Οὐκ ἔτι περιηχῇ, ἀλλ’ ἑνηχῇο τὸ γὰρ ἕνοικον
Πνεῦμα, λοιπὸν οἷκον θεῖον τὴν διάνοιάν σου (5) ἑρ-
γάζεται. Ὅταν ἀκούσῃς τὰ περί τῶν μυστηρίων γε·
γραμμένα, τότε νοήσεις a μή ᾔδεις. Καὶ μὴ νομίσῃς
ὅτι μικρὸν πρᾶγμα λαμϐάνεις· ἄνθρωπος ὥν οἷ-
κτρὸς, Θεοῦ λαμϐάνεις προσηγορίαν. ’Ἀκουε Παύλου
λὲγοντος· Πιστὸς ὁ Θεὸς. ’Ἄκουε ἄλλης Γραφῆς λε-
γούσης· Θεὸς πιστὸς καὶ δίκαιος Τοῦτο προ-
ϐλὲπων ὁ Ψαλμῳδὸς ἔλεγεν ἐκ προσώπου τοῦ Θεοῦ
⁵ Vid. cat. 1, ιι. 4, et cat. 5, ιι. 1. ⁸⁷ Rom. vni, 9,
vero id noster Cyrillus negat, qui Spiritus sancti
adventum tempore baptismatis,’tanquam nondum
habentibus sazpe promittit cat. 3, num.” ; cat.16,
ιι. 26. Ac cat. 19, num. 5, ait suos auditores ante-
quam sacro chrismate Spiritus sancti donum acce-
pissent, nondum Christianorum nomine dignos ex-
noscatSpiritum sanctum cat. 16, num. 19 et 22, qui
se per bona opera ad gratiam praeparabant, Spiri-
tum sanctum dubio procul, non ut in sanctis inha-
bitantem, sed uti moventem ac cozlestia mysteria
docentem, et fidei donum intundentem. in Seipsis
habebant. Hoc autem Spiritus donum virtuti exor-
cismorum et insul'fiationum, quibus daemon per
Spiritum sanctum ellugabatur, infra ιι. 9 videtur
tribuere. Hinc in antiquo libro Sacramentorum Ec-
cleme Gallicana: a Mabillonio edito tom. Ι Μιλκωὶ
Italici, p. 323, sacer-dos post trinam insufflationem
dicit : Accipe Spiritum sanctum, et in corde teneas.
Subtilis est Philastrii distinctio haeresi χοιχ tertias
classis, qua spiramen a Spiritu distinguens, ait
catechumenos recipere spiramen, Spiritum vero
post baptismum.
(3) Ἀπόθανε τοῖς ,ἆμαπτήμασιη καὶ ζῆσον τῇ
δικαιοσύνῃ. Ea verba in 'Prevotii editionibus, ver;-
sione Grodecii, et in Regio codice, prOpter vocem
δικαιοσύνῃ repetitam, prétermissa‘supp'levit Milles
ex codd ’Roe et Casaub.
(4) Σοι. Hoc pronomen in textum induximus ex
codd. Roe et Casaub. ac Grodecii versione.
(ὅ) Οἷκον θεῖον τὴν διάνοιάν σου, etc. Ita ex
codd. Roe et Casaub. scripsimus, cum editi ha-
beant: οἶίιους θείους ἐν τῇ διανοίᾳ cometa. Regius
tamen cod. omittit ἐν. Eodem modo legit Grode-
cius. dum vertit, Divinas {edes in mente'tua edifi—
cat. Priorem lectionem uti emendatiorem praetuli-
mus.
(6) Θεὸς πιστὸς καὶ δίκαιος. In loco Deuterono-
mii quem Cyrillus allegat, inter πιστός, et καὶ δίς-
κᾳιος, habentur praetermissae a Cyrillo voces: καὶ
οὐκ ἔστιν ἀδικίᾳ, et non est injustitid. Reg. cod. ver-
bo Θεός praemittit articulum 6, qui in'sacro textu
non legitur.
τοῦ Ἀποστόλου λέγοντος· Νεκροὶ μὶν τῇ ἁμαρτία,
ζῶντες δὶ τῇ δικαιοσύνῃ. Ἀπόθανε τοῖς ἁμαρτήο
μασιν, καὶ ζῆσον τῇ δικαιοσύνῃ (3)· ἀπὸ τῆς σήμε-
ρον ζῆσον.
ζ’. Βλέπε μοι πηλίκην σοι (4) ἀξίαν ὁ Ἰησοῦς χα-
ρίζεται. Κατηχούμενος ἐλέγου, ἔξωθεν περιηχούμε-
νος· ἀκούων ἐλπίδα, καὶ μὴ εἰδώς· ἁκούων μυστή-
ρια, καὶ μὴ νοῶνο ἀκούων Γραφᾶς, καὶ μή εἰδὼς τὸ
βάθος. Οὐκ ἔτι περιηχῇ, ἀλλ’ ἑνηχῇο τὸ γὰρ ἕνοικον
Πνεῦμα, λοιπὸν οἷκον θεῖον τὴν διάνοιάν σου (5) ἑρ-
γάζεται. Ὅταν ἀκούσῃς τὰ περί τῶν μυστηρίων γε·
γραμμένα, τότε νοήσεις a μή ᾔδεις. Καὶ μὴ νομίσῃς
ὅτι μικρὸν πρᾶγμα λαμϐάνεις· ἄνθρωπος ὥν οἷ-
κτρὸς, Θεοῦ λαμϐάνεις προσηγορίαν. ’Ἀκουε Παύλου
λὲγοντος· Πιστὸς ὁ Θεὸς. ’Ἄκουε ἄλλης Γραφῆς λε-
γούσης· Θεὸς πιστὸς καὶ δίκαιος Τοῦτο προ-
ϐλὲπων ὁ Ψαλμῳδὸς ἔλεγεν ἐκ προσώπου τοῦ Θεοῦ
⁵ Vid. cat. 1, ιι. 4, et cat. 5, ιι. 1. ⁸⁷ Rom. vni, 9,
vero id noster Cyrillus negat, qui Spiritus sancti
adventum tempore baptismatis,’tanquam nondum
habentibus sazpe promittit cat. 3, num.” ; cat.16,
ιι. 26. Ac cat. 19, num. 5, ait suos auditores ante-
quam sacro chrismate Spiritus sancti donum acce-
pissent, nondum Christianorum nomine dignos ex-
noscatSpiritum sanctum cat. 16, num. 19 et 22, qui
se per bona opera ad gratiam praeparabant, Spiri-
tum sanctum dubio procul, non ut in sanctis inha-
bitantem, sed uti moventem ac cozlestia mysteria
docentem, et fidei donum intundentem. in Seipsis
habebant. Hoc autem Spiritus donum virtuti exor-
cismorum et insul'fiationum, quibus daemon per
Spiritum sanctum ellugabatur, infra ιι. 9 videtur
tribuere. Hinc in antiquo libro Sacramentorum Ec-
cleme Gallicana: a Mabillonio edito tom. Ι Μιλκωὶ
Italici, p. 323, sacer-dos post trinam insufflationem
dicit : Accipe Spiritum sanctum, et in corde teneas.
Subtilis est Philastrii distinctio haeresi χοιχ tertias
classis, qua spiramen a Spiritu distinguens, ait
catechumenos recipere spiramen, Spiritum vero
post baptismum.
(3) Ἀπόθανε τοῖς ,ἆμαπτήμασιη καὶ ζῆσον τῇ
δικαιοσύνῃ. Ea verba in 'Prevotii editionibus, ver;-
sione Grodecii, et in Regio codice, prOpter vocem
δικαιοσύνῃ repetitam, prétermissa‘supp'levit Milles
ex codd ’Roe et Casaub.
(4) Σοι. Hoc pronomen in textum induximus ex
codd. Roe et Casaub. ac Grodecii versione.
(ὅ) Οἷκον θεῖον τὴν διάνοιάν σου, etc. Ita ex
codd. Roe et Casaub. scripsimus, cum editi ha-
beant: οἶίιους θείους ἐν τῇ διανοίᾳ cometa. Regius
tamen cod. omittit ἐν. Eodem modo legit Grode-
cius. dum vertit, Divinas {edes in mente'tua edifi—
cat. Priorem lectionem uti emendatiorem praetuli-
mus.
(6) Θεὸς πιστὸς καὶ δίκαιος. In loco Deuterono-
mii quem Cyrillus allegat, inter πιστός, et καὶ δίς-
κᾳιος, habentur praetermissae a Cyrillo voces: καὶ
οὐκ ἔστιν ἀδικίᾳ, et non est injustitid. Reg. cod. ver-
bo Θεός praemittit articulum 6, qui in'sacro textu
non legitur.