PG 34, col. 464
ΟΜΙΛΙΑ Β’.
Περὶ τῆς βασιλείας τοῦ σκότους, τοῦ-τ’ ἔστι,
¹ἑῆς ἁμαρτίας· καὶ ότι-μόνοςό Θεὸς δύναται
αἴρειν ἀφ’ ,ἡμῶν την ἁμαρτίαν, καὶ ῥύσα-
σθάιὴμᾶςὲκ τῆς δουλείας τοῦ ἄρχοντος
τοῦ πονηροῦ.
A’. Ἠ βασιλεία τοῦ σκότους, ὁ πονηρὸς ἅρχων,
αἰχμαλωτεύσας τὸν ἄνθρωπον ἁτε-αρχῆς, οὕτω περι-
έθηκε καὶ ἐνέδυσε τὴν ψυχὴν ἓν τῇ ἐξουσίᾳ τοῦ σκό-
τους ὠσανεὶ ἄνθρωπον ’ Καὶ ποιήσωσιν αὐτὸν
βασιλέα, καὶ ἑνδύσωσιν αὐτὸν ἐνδύματα βα·
σιλικὰ, καὶ ἀπὸ κεφαλῆς ἕως ὀνύχων βασι-
λικὰ φορῇ. Οὕτως τὴν ψυχὴν, καὶ ὅλην τὴν ὑπόσται
σιν, αὐτῆς ἐνέδυσε τὴν ἁμαρτίαν ό ἄρχων ὁ πονηρὸς,
καὶ ὃλην ἐμίανε, καὶ ὅλην ᾐχμαλώτευσεν εἰς τὴν βασιι
λείαν αὐτοῦ, καὶ οὐκ ἁφῆκεν οὒτε ἓν μέλος αὐτῆς ἑλεύθε
ρον ἀπ’ αὐτοῦ, ού λογισμοὺς, οὗ νοῦν, ού σῶμα, ἀλλ’
ἐνέδυσεν αὐτὴν πορφυρίδα τοῦ σκότους. Ὠσπερ γὰρ
τὸ σῶμα ούχὶ ἓν μέρος, ἢ μέλος, πάσχει, ἁλλ’ ὅλον
ἐξ ὅλου παθητόν ἐστιν · οὕτως καὶ ἠ ψυχή όλη ἔπαθε
τὰ τῆς κακίας πάθη καὶ ἁμαρτίας. Ἐνέδυσεν οὖν τὴν
ψυχὴν ὅλην, τὸ ἀναγκαῖον τοῦ ἀνθρώπου μέλος καὶ
μέροςό πονηρός τὴν κακίαν αὐτοῦ, τοῦτ’ εστι, τὴν
ἁμαρτίαν, καὶ οὓτως τὸ σῶμα παθητὸν καὶ φθαρτόν
ἐγένετο.
B’. Ὅταν γὰρ λέγῃ ό Ἀπόστολος· Ἐκδύσασθε
τὸν παλαιόν ἄνθρωπον, τέλειον λέγει, ὀφθαλμοὺς
ἔχοντα πρὸς ὀφθαλμοὺς, κεφαλὴν πρὸς κεφαλὴν,
ὦτα πρὸς ὦτα, χεῖρας πρὸς χεῖρας, πόδας πρὸς πό·
δας. Ὀλον γὰρ τόν ἄνθρωπον ψυχήν καὶ σῶμα
ἐμίανεν ό πονηρὸς, καὶ κατέσπασε, καὶ ἐνέδυσε τὸν
ἄνθρωπον, παλαιὸν ἄνθρωπον, καὶ μιαρόν, ἀκά-
θαρτον, καὶ θεομάχον, καὶ μὴ ὑποτασσόμενον τῷ
νόμῳ τοῦ Θεοῦ, αὐτὴν τὴν ἁμαρτίαν, ἵνα μηκέτι
βλέπῃ, ὡς θέλει ό ἅνθρωπος, ἀλλ’ ἵνα πονηρῶς
όρᾷ, καὶ πονηρῶς ἁκούῃ, καὶ πόδας ἔχῃ σπεύδοντας
ἐπὶ κακοποιίαν, καὶ χεῖρας ἐργαζομένας ἀνομίαν,
καὶ καρδίαν πονηρὰ διαλογιζομένην, Παρακαλέσοῖι-
μεν οὖν καὶ ἡμεῖς τὸν Θεὸν, ἵνα ἐκδύσῃ ἡμᾶς. τξν
παλαιόν ἄνθρωπον, ὅτι αὐτὸς μόνος ἆραι ἀφ’ ἡμῶν
τήν ἁμαρτίαν δύναται⁶ ὃτι ἰσχυρότεροι ἡμῶν-εἰσιν
οἱ αἰχμαλωτεύσαντες ἡμᾶς, καὶ κατέχοντες τῇ
βασιλείᾳ αὐτῶν. Αύτὸς δὲ ἐπηγγείλατο τοῦ ῥύσει-
σθαι ἡμᾶς ἐκ τῆς δουλείας ταύτης · ὥσπερῌξωφ
ὅταν illo; ᾖ, καὶ ἄνεμός τις πνέῃ, ὁ μὲν ἣλιος Δἴδιον
σῶμα ἔχει καὶ ἰδίαν φύσιν, ὁμοίως καὶ ό-ᾶνεμος
ἰδίαν φύσιν ἔχει καὶ ’ίδ ιον σῶμα ⁸ καὶ οὐδεὶς δύναται
χωρίσαι τόν ἄνεμον ἀπὸ τοῦ ἡλίου, εἰ μὴ μόνος ὀ
Θεὸς παύσῃ, ἶνα μηκέτι πνέῃ ⁸ οὓτω, καὶ ἦ ἀμθξξῖια
τῇ ψυχῇ μεμιγμένη ἔστὶν, ἐχούσης ἑκάστης ἰδίαν
φύσιν.
Γ’. Ἀδύνατον οὖν ἔστι χωρίσαι τὴν ψυχὴν “mf
τῆς ἁμαρτίας, ἐὰν μὴ ό Θεὸς παύσῃ καὶ “id? “Av
πονηρὸν τοῦτον ἄνεμον, τόν ἐνοικοῦντα τῇ ψυχῇ κα
Περὶ τῆς βασιλείας τοῦ σκότους, τοῦ-τ’ ἔστι,
¹ἑῆς ἁμαρτίας· καὶ ότι-μόνοςό Θεὸς δύναται
αἴρειν ἀφ’ ,ἡμῶν την ἁμαρτίαν, καὶ ῥύσα-
σθάιὴμᾶςὲκ τῆς δουλείας τοῦ ἄρχοντος
τοῦ πονηροῦ.
A’. Ἠ βασιλεία τοῦ σκότους, ὁ πονηρὸς ἅρχων,
αἰχμαλωτεύσας τὸν ἄνθρωπον ἁτε-αρχῆς, οὕτω περι-
έθηκε καὶ ἐνέδυσε τὴν ψυχὴν ἓν τῇ ἐξουσίᾳ τοῦ σκό-
τους ὠσανεὶ ἄνθρωπον ’ Καὶ ποιήσωσιν αὐτὸν
βασιλέα, καὶ ἑνδύσωσιν αὐτὸν ἐνδύματα βα·
σιλικὰ, καὶ ἀπὸ κεφαλῆς ἕως ὀνύχων βασι-
λικὰ φορῇ. Οὕτως τὴν ψυχὴν, καὶ ὅλην τὴν ὑπόσται
σιν, αὐτῆς ἐνέδυσε τὴν ἁμαρτίαν ό ἄρχων ὁ πονηρὸς,
καὶ ὃλην ἐμίανε, καὶ ὅλην ᾐχμαλώτευσεν εἰς τὴν βασιι
λείαν αὐτοῦ, καὶ οὐκ ἁφῆκεν οὒτε ἓν μέλος αὐτῆς ἑλεύθε
ρον ἀπ’ αὐτοῦ, ού λογισμοὺς, οὗ νοῦν, ού σῶμα, ἀλλ’
ἐνέδυσεν αὐτὴν πορφυρίδα τοῦ σκότους. Ὠσπερ γὰρ
τὸ σῶμα ούχὶ ἓν μέρος, ἢ μέλος, πάσχει, ἁλλ’ ὅλον
ἐξ ὅλου παθητόν ἐστιν · οὕτως καὶ ἠ ψυχή όλη ἔπαθε
τὰ τῆς κακίας πάθη καὶ ἁμαρτίας. Ἐνέδυσεν οὖν τὴν
ψυχὴν ὅλην, τὸ ἀναγκαῖον τοῦ ἀνθρώπου μέλος καὶ
μέροςό πονηρός τὴν κακίαν αὐτοῦ, τοῦτ’ εστι, τὴν
ἁμαρτίαν, καὶ οὓτως τὸ σῶμα παθητὸν καὶ φθαρτόν
ἐγένετο.
B’. Ὅταν γὰρ λέγῃ ό Ἀπόστολος· Ἐκδύσασθε
τὸν παλαιόν ἄνθρωπον, τέλειον λέγει, ὀφθαλμοὺς
ἔχοντα πρὸς ὀφθαλμοὺς, κεφαλὴν πρὸς κεφαλὴν,
ὦτα πρὸς ὦτα, χεῖρας πρὸς χεῖρας, πόδας πρὸς πό·
δας. Ὀλον γὰρ τόν ἄνθρωπον ψυχήν καὶ σῶμα
ἐμίανεν ό πονηρὸς, καὶ κατέσπασε, καὶ ἐνέδυσε τὸν
ἄνθρωπον, παλαιὸν ἄνθρωπον, καὶ μιαρόν, ἀκά-
θαρτον, καὶ θεομάχον, καὶ μὴ ὑποτασσόμενον τῷ
νόμῳ τοῦ Θεοῦ, αὐτὴν τὴν ἁμαρτίαν, ἵνα μηκέτι
βλέπῃ, ὡς θέλει ό ἅνθρωπος, ἀλλ’ ἵνα πονηρῶς
όρᾷ, καὶ πονηρῶς ἁκούῃ, καὶ πόδας ἔχῃ σπεύδοντας
ἐπὶ κακοποιίαν, καὶ χεῖρας ἐργαζομένας ἀνομίαν,
καὶ καρδίαν πονηρὰ διαλογιζομένην, Παρακαλέσοῖι-
μεν οὖν καὶ ἡμεῖς τὸν Θεὸν, ἵνα ἐκδύσῃ ἡμᾶς. τξν
παλαιόν ἄνθρωπον, ὅτι αὐτὸς μόνος ἆραι ἀφ’ ἡμῶν
τήν ἁμαρτίαν δύναται⁶ ὃτι ἰσχυρότεροι ἡμῶν-εἰσιν
οἱ αἰχμαλωτεύσαντες ἡμᾶς, καὶ κατέχοντες τῇ
βασιλείᾳ αὐτῶν. Αύτὸς δὲ ἐπηγγείλατο τοῦ ῥύσει-
σθαι ἡμᾶς ἐκ τῆς δουλείας ταύτης · ὥσπερῌξωφ
ὅταν illo; ᾖ, καὶ ἄνεμός τις πνέῃ, ὁ μὲν ἣλιος Δἴδιον
σῶμα ἔχει καὶ ἰδίαν φύσιν, ὁμοίως καὶ ό-ᾶνεμος
ἰδίαν φύσιν ἔχει καὶ ’ίδ ιον σῶμα ⁸ καὶ οὐδεὶς δύναται
χωρίσαι τόν ἄνεμον ἀπὸ τοῦ ἡλίου, εἰ μὴ μόνος ὀ
Θεὸς παύσῃ, ἶνα μηκέτι πνέῃ ⁸ οὓτω, καὶ ἦ ἀμθξξῖια
τῇ ψυχῇ μεμιγμένη ἔστὶν, ἐχούσης ἑκάστης ἰδίαν
φύσιν.
Γ’. Ἀδύνατον οὖν ἔστι χωρίσαι τὴν ψυχὴν “mf
τῆς ἁμαρτίας, ἐὰν μὴ ό Θεὸς παύσῃ καὶ “id? “Av
πονηρὸν τοῦτον ἄνεμον, τόν ἐνοικοῦντα τῇ ψυχῇ κα