PG 36, col. 525
νου δρόμον καὶ τρόπον’ ἐξ ὧν ὑπῆρχεν ἡμῖν ἐπι-
σήμοις μέν εἶναι παρα τοῖς ἡμετέροις παι²ευταϊς
καὶ συμπράκτορσιν, ἒπισήμοις δὲ παρὰ τῇ Ἐλλάδι
πασῃ, καὶ ταύτης μάλιστα τοϊς γνωριμωτάτοις,
’Ἤδη δὲ καὶ μέχρι τῆς ὑπερορίας προήλθομεν, ὡς
σαφὲς γέγονεν ἐκ πλειόνων τῶν ταῦτα διηγουμένων.
Παρὰ τοσούτοις μὲν γὰρ οἱ ἡμέτεροι παιδευταὶ, παρ’
ὀσοις Ἀθῆναι (4)’ παρὰ τοσούτοις (5) δὲ ἡμεῖς, παρ’
ὅσοις οἱ παιδευταὶ, συνακουὸμενοί τε ἀλλήλοις καί
συλλαλούμενοι, καὶ ξυνωρὶς οὒκ ἀνώνυμος, καὶ ὄντες
παρ’ αὒτοῖς, καὶ ἀκούοντες. Οὐδὲν τοιοῦτον αὐτοῖς
οἱ Ὀρέσται (6) καὶ οἷ Πυλάδαι’ οὐδὲν οἱ Μολιονί-
δαι (7), τῆς Ὀμηρικῆς δέλτου τὸ θαῦμα, οὕς κοινω-
νία συμφορῶν ἐγνώρισε, καὶ τὸ καλῶς ἂρμα ἐλαύ-
νειν, μεριζομένους ἐν ταυτῷ ἡνίας καὶ μάστιγας,
Ἀλλὰ γὰρ ἔλαθον ἐμαυτὸν, εἰς τοὺς ἐμοὺς ὑπ-
αχθεὶς (8) ἔπαίνους, ὁ μηδὲ παρ’ ἑτέροιο ποτὲ τοῦτο
δεξάμενος (8). Καὶ Θαυμαστὸν ούδὲν, εἰ κάντλῦθα
τῆς ἐκείνου φιλίας τι παραπέλαυσα. ὥσπερ ζῶντος
εἷς ἀρετὴν, οὕτω μεταστάντος εἷς εὐφημίαν, Ἀλλ’
ἐπὶ τὴν νύσσαν (10) ἐπαναγέσθω πάλιν ἡμῖν ὁ λό-
γος.
cepi; nam quemadmodum, cum viveret, ad virtutem, ita, cum vita excessit, ad laudem et commen-
dationem mibi prodest. Verum ad metam rursum nobis reducenda est oratio.
Kl". Τίς μὲν οὕτω πολιὸς ἦν τὴν σύνεσιναι)¹
καὶ πρὸ τῇς πολιᾶς ; ἐπειδὴ τούτῳ (12) καὶ Σολομὼν
τὸ γῆρας ὁρίζεται. Τίς δὲ οὕτως αἰδέσιμος, ἢ πα-
λαιοϊς, ἦ νέοις, μὴ ὅτι τῶν κατὰ τὸν αὐτὸν ἡμῖν
χρόνον, ἀλλὰ καὶ τῶν πλεῖστον προειληνρύτωνς τίς
μέν ἧττον ἐδεῖτο λόγων (13), διὰ τὸν τρόπον;τίς δὲ
μᾶλλον μετέσχε λόγου καὶ μετὰ τοῦ τρόπου; ποῖον
μὲν εἶδος οὒκ ἐπῆλθε παιδαύσεως ς μᾶλλον δὲ, ποῖον
οὐ μεθ’ ὑπερϐολῆς ὡς μόνον ς Οὸτω μὲν (14) ἅπαντα
διελθὼν, ὡς οὐδεὶς ἓν· οὕτω δὲ εἱς ἄκρον ἕκαστον,
ὡς τῶν ἄλλων οὐδέν. Σπουδὴ γὰρ εὐφυΐᾳ συνέδρα-
μεν, ἐξ ὦν ἐπιστῆμαι καί τέχναι τὸ κράτος ἔχου-
σιν (15). ’Ἦκιστα μὲν τάχους φύσεως διὰ τόνον (16)
δεόμενος, ἥκιστα δὲ τόνου διὰ τάχος (17)’ οὕτω δ’
9⁸ Sap. ιν, 8.
(3) Hapc‘z‘Adstov ἅρμα, Tanta erat LydiorumDet Ephialtem, duos magna proceritatis gigantes
curruum'celeritasmt nullo modo anteverti possent.
Hinc proverbium, quo_ notantur, qui cum multo
prastantioribusgcontendunt.
(4) Ἀθῆναι. Pass. addit, ἠκούοντο, audieban-
tur. ι
ρ) τοσοέτοις. Sic plures Reggv duo Coisl., Or.
2, Pars., Pass., etcfiln ed., τοιούτοις.
(6) Οἱ”ορὲσται, etc. ι Orestes et Pylades,» tanto
amore inter se complexi sunt, ut,_mortuo Pylade.
una cum eo Orestes in infernum descenderit.
(7) Μολιονίδαι. α Molionida υ gemini fratres
erant tum corporibus, tum artibus. Gregorius eos
a matre ιι ΜοΙίὀιιὶόειεὲ vocat;_II_omerus vero,lliqd. comparantur,_ac vim obtinent.
Il, vers. 749, et xxm, vers _638,a patre Ac_t_oridas
ap,pellat.Qup_d errandi’occasionemprabqi‘t Nqnno,
q'ui,contra Gregorii meutem,per Molionidas,0tum
σήμοις μέν εἶναι παρα τοῖς ἡμετέροις παι²ευταϊς
καὶ συμπράκτορσιν, ἒπισήμοις δὲ παρὰ τῇ Ἐλλάδι
πασῃ, καὶ ταύτης μάλιστα τοϊς γνωριμωτάτοις,
’Ἤδη δὲ καὶ μέχρι τῆς ὑπερορίας προήλθομεν, ὡς
σαφὲς γέγονεν ἐκ πλειόνων τῶν ταῦτα διηγουμένων.
Παρὰ τοσούτοις μὲν γὰρ οἱ ἡμέτεροι παιδευταὶ, παρ’
ὀσοις Ἀθῆναι (4)’ παρὰ τοσούτοις (5) δὲ ἡμεῖς, παρ’
ὅσοις οἱ παιδευταὶ, συνακουὸμενοί τε ἀλλήλοις καί
συλλαλούμενοι, καὶ ξυνωρὶς οὒκ ἀνώνυμος, καὶ ὄντες
παρ’ αὒτοῖς, καὶ ἀκούοντες. Οὐδὲν τοιοῦτον αὐτοῖς
οἱ Ὀρέσται (6) καὶ οἷ Πυλάδαι’ οὐδὲν οἱ Μολιονί-
δαι (7), τῆς Ὀμηρικῆς δέλτου τὸ θαῦμα, οὕς κοινω-
νία συμφορῶν ἐγνώρισε, καὶ τὸ καλῶς ἂρμα ἐλαύ-
νειν, μεριζομένους ἐν ταυτῷ ἡνίας καὶ μάστιγας,
Ἀλλὰ γὰρ ἔλαθον ἐμαυτὸν, εἰς τοὺς ἐμοὺς ὑπ-
αχθεὶς (8) ἔπαίνους, ὁ μηδὲ παρ’ ἑτέροιο ποτὲ τοῦτο
δεξάμενος (8). Καὶ Θαυμαστὸν ούδὲν, εἰ κάντλῦθα
τῆς ἐκείνου φιλίας τι παραπέλαυσα. ὥσπερ ζῶντος
εἷς ἀρετὴν, οὕτω μεταστάντος εἷς εὐφημίαν, Ἀλλ’
ἐπὶ τὴν νύσσαν (10) ἐπαναγέσθω πάλιν ἡμῖν ὁ λό-
γος.
cepi; nam quemadmodum, cum viveret, ad virtutem, ita, cum vita excessit, ad laudem et commen-
dationem mibi prodest. Verum ad metam rursum nobis reducenda est oratio.
Kl". Τίς μὲν οὕτω πολιὸς ἦν τὴν σύνεσιναι)¹
καὶ πρὸ τῇς πολιᾶς ; ἐπειδὴ τούτῳ (12) καὶ Σολομὼν
τὸ γῆρας ὁρίζεται. Τίς δὲ οὕτως αἰδέσιμος, ἢ πα-
λαιοϊς, ἦ νέοις, μὴ ὅτι τῶν κατὰ τὸν αὐτὸν ἡμῖν
χρόνον, ἀλλὰ καὶ τῶν πλεῖστον προειληνρύτωνς τίς
μέν ἧττον ἐδεῖτο λόγων (13), διὰ τὸν τρόπον;τίς δὲ
μᾶλλον μετέσχε λόγου καὶ μετὰ τοῦ τρόπου; ποῖον
μὲν εἶδος οὒκ ἐπῆλθε παιδαύσεως ς μᾶλλον δὲ, ποῖον
οὐ μεθ’ ὑπερϐολῆς ὡς μόνον ς Οὸτω μὲν (14) ἅπαντα
διελθὼν, ὡς οὐδεὶς ἓν· οὕτω δὲ εἱς ἄκρον ἕκαστον,
ὡς τῶν ἄλλων οὐδέν. Σπουδὴ γὰρ εὐφυΐᾳ συνέδρα-
μεν, ἐξ ὦν ἐπιστῆμαι καί τέχναι τὸ κράτος ἔχου-
σιν (15). ’Ἦκιστα μὲν τάχους φύσεως διὰ τόνον (16)
δεόμενος, ἥκιστα δὲ τόνου διὰ τάχος (17)’ οὕτω δ’
9⁸ Sap. ιν, 8.
(3) Hapc‘z‘Adstov ἅρμα, Tanta erat LydiorumDet Ephialtem, duos magna proceritatis gigantes
curruum'celeritasmt nullo modo anteverti possent.
Hinc proverbium, quo_ notantur, qui cum multo
prastantioribusgcontendunt.
(4) Ἀθῆναι. Pass. addit, ἠκούοντο, audieban-
tur. ι
ρ) τοσοέτοις. Sic plures Reggv duo Coisl., Or.
2, Pars., Pass., etcfiln ed., τοιούτοις.
(6) Οἱ”ορὲσται, etc. ι Orestes et Pylades,» tanto
amore inter se complexi sunt, ut,_mortuo Pylade.
una cum eo Orestes in infernum descenderit.
(7) Μολιονίδαι. α Molionida υ gemini fratres
erant tum corporibus, tum artibus. Gregorius eos
a matre ιι ΜοΙίὀιιὶόειεὲ vocat;_II_omerus vero,lliqd. comparantur,_ac vim obtinent.
Il, vers. 749, et xxm, vers _638,a patre Ac_t_oridas
ap,pellat.Qup_d errandi’occasionemprabqi‘t Nqnno,
q'ui,contra Gregorii meutem,per Molionidas,0tum