PG 37, col. 1002
[ἔδωκας.
'H δέ με σοῖς ἱεροῖσι νέον ἀνέθηκε Σαμουὴλ,
Εἴ ποτ’ ἔην. Νῦν δ’ αὖτ’ ἑναρίθμιὸς εἰμι βεῦήλοις
Ἠλεὶ σοῦ θεράποντος ἀγακλέος υἱέσι μάργοις,
Οἳ θυσίαις καθαρῇσιν ἐπέχραον ἄφρονι θυμῷ,
455 Χερσὶν ἐφαπτόμενοι θείων λίχνῃσι λεϐήτων·
Τοῦνεκα καὶ χαλεπῆς κύρσαν βιότοιο τελευτῆς.
Ἀλλ’ ἥγ’ ἐλπωρῇσιν ἀμείνοσι μοῖραν ἔνειμε
Σοὶ τεκέων, Βίϐλοισι δ’ ἐμὰς χέρας ἥγνισε θείαις,
Καί μ’ ὰγαπαζομένη, τοίῳ προσεφώνεε μύθῳ ι
440 ι Ἤδη τις φίλον υἷα θεόσδοτον ἤγαγε βωμῷ,
455 Θεράποντος, Reg. 992 θεραπευτοῧ.
ἶξι Ἑπέχραον. Int. Coisl. ἐπέϐαινον. Schol. ἐπ-
επ οων
ΜΕἸἮΙΟΔ VERSIO.
Dixerat, et precibus flexus dc nocte parenti
Designas nomen pueri : prolesquerse’cuta est.
At vero illa tuis Ine protinus, ut Samuelem,
Addixit templis. Saniuelcm si tamen unquam
Moribus expressi : nam mmc ego dispare sorte
gonferri [leliilisvi-dcor mihi posse profanis,
Qui nimium foeda ingluvie sanctissima sacra,
Et stolido oblatas temerabant pectore carnes :
Divinosque avidis manibus tractare lebetes
Ausi, luctifica clauserunt lumina morte.
At mea spem genitrix meliorem corde fovebat,
Cum te natorum donavit parte suorum.
Namque manus nostras divinis sedula libris
Lustrabat, corpusque etiam complexa tenellum
Talia verba dabat ξ ι .Iam vir clarissimus olim
Exstitit, intrepidus qui sanctam duxit ad aram
(Res mira!) acceptum divino munere natum
32
'H δέ με σοῖς ἱεροῖσι νέον ἀνέθηκε Σαμουὴλ,
Εἴ ποτ’ ἔην. Νῦν δ’ αὖτ’ ἑναρίθμιὸς εἰμι βεῦήλοις
Ἠλεὶ σοῦ θεράποντος ἀγακλέος υἱέσι μάργοις,
Οἳ θυσίαις καθαρῇσιν ἐπέχραον ἄφρονι θυμῷ,
455 Χερσὶν ἐφαπτόμενοι θείων λίχνῃσι λεϐήτων·
Τοῦνεκα καὶ χαλεπῆς κύρσαν βιότοιο τελευτῆς.
Ἀλλ’ ἥγ’ ἐλπωρῇσιν ἀμείνοσι μοῖραν ἔνειμε
Σοὶ τεκέων, Βίϐλοισι δ’ ἐμὰς χέρας ἥγνισε θείαις,
Καί μ’ ὰγαπαζομένη, τοίῳ προσεφώνεε μύθῳ ι
440 ι Ἤδη τις φίλον υἷα θεόσδοτον ἤγαγε βωμῷ,
455 Θεράποντος, Reg. 992 θεραπευτοῧ.
ἶξι Ἑπέχραον. Int. Coisl. ἐπέϐαινον. Schol. ἐπ-
επ οων
ΜΕἸἮΙΟΔ VERSIO.
Dixerat, et precibus flexus dc nocte parenti
Designas nomen pueri : prolesquerse’cuta est.
At vero illa tuis Ine protinus, ut Samuelem,
Addixit templis. Saniuelcm si tamen unquam
Moribus expressi : nam mmc ego dispare sorte
gonferri [leliilisvi-dcor mihi posse profanis,
Qui nimium foeda ingluvie sanctissima sacra,
Et stolido oblatas temerabant pectore carnes :
Divinosque avidis manibus tractare lebetes
Ausi, luctifica clauserunt lumina morte.
At mea spem genitrix meliorem corde fovebat,
Cum te natorum donavit parte suorum.
Namque manus nostras divinis sedula libris
Lustrabat, corpusque etiam complexa tenellum
Talia verba dabat ξ ι .Iam vir clarissimus olim
Exstitit, intrepidus qui sanctam duxit ad aram
(Res mira!) acceptum divino munere natum
32