PG 39, col. 108
τῆς γῆς εἰλημμένην;
Τολ αὐτοῦ, ἐκ τοῦ αὐτοῦ λόγου.
Διὰ ταῦτα μὲν οὖν, οὐ πρὸ τοῦ πάθους, ἀλλὰμετὰ
τὸ πάθος, τῶν θυρῶν κεκλεισμένων ἔστη τῶν μαθη-
τῶν μέσος ὁ Κύριος, ἵνα γνῷς, ὅτι καὶ σοῦ τὸ ψυ-
χικὸν σῶμα σπαρὲν, ἐγείρεται σῶμα πνευματικόν·
ἵνα δὲ μὴ πάλιν ἄλλο νομίσῃς εἶναι τὸ ἀνιστάμενον,
τοῦ Θωμᾶ πρὸς τὴν ἀνάστασιν ἀπιστήσαντος, δεί-
κνυσιν αὐτῷ τοὺς τύἐους τῶν ἤλων, δείκνυσιν αὐτῷ
τῶν τραυμάτων τὰ ἴχνη. Ἀρʼ οὐκ ἴσχυεν ἑαυτὸν
ἱάσασθαι, καὶ ταῦτα μετὰ ἀνάστασιν, ὁ πάντας καὶ
πρὸ τῆς ἀναστάσεως ἰασάμενος; Ἀλλὰ διʼ ῶν μὲν
τοὺς τύπους τῶν ἤλων δείκνυσι, παραδίδωσιν ὅτι
τοῦτσ· διʼ ὧν δὲ κεκλεισμένων τῶν θυρῶν εἴσεισ,
δείκνυσιν δτι οὐ τοιοῦτο· τοῦτο μὲν, ἵνα πληρώσῃ
τὸν τρόπον τῆς οἰκονομίας, ἐγείραςτὸ νενεκρωμένον·
οὐ τοιοῦτο δὲ, ἵνα μὴ πάλιν ὑποπέσῃ φθορᾷ, μηδὲ
πάλιν ὑποστῇ θάνατον.
ἱὸς ποιεῖν ἀφʼ ἐαυτοῦ οὐδέν.
Non enim fieti poterat ut Vita a corruptione de- Οὐδὲ γὰρ εἶχε φύσιν ὑπὸ φθορᾶς κατέχεσθαι τὴν
ἑαυτοῦ ποιεῖν οὐδέν.
Nam si is qui semel aut iterum in præsenti sæ- Εἱ γὰρ ὁ ἐν τῷ αἰῶνι τούτῳ ἀμαρτάνων ἅπαξ ἢ
σαντες;
Τοῦ ἀγίου Ἀμφιλοχίου ἐπασκόπου Τκονίου, ἐν
τοῦ λόγου τοῦ εἰς τό, Ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν,
ὁ τὸν λόγον μου ἀκούων, καὶ πιστεύων τῷ πέμ-
ψαντί με, ἔχει ζωὴναἰώνιον.
Τίνος οὖν τὰ πάθη; Τῆς σαρκός. θὐκοῦν εἰ δί-
δως (5) σαρκὶ τὰ πάθη, δὸς αὐτῇ καὶ τοὺς ταπει-
νυὺς λόγους. Καὶ ῷ τὰ θαύματα ἐπιγράφεις, τοὺς
ἀνηγμένους ἀνάθες λόγους· ὁ γὰρ θαυματουργῶν
Θεὸς εἰκότως ὑψηλὰ λαλεῖ, καὶ τῶν ἔργων ἐπάξια·
ὁ δὲ πάσχων ἄνθρωπος καλῶς ταπεινὰ φθέγγεται, καὶ
τῶν παθῶν κατάλληλα.
Τολ αὐτοῦ, ἐκ τοῦ αὐτοῦ λόγου.
Διὰ ταῦτα μὲν οὖν, οὐ πρὸ τοῦ πάθους, ἀλλὰμετὰ
τὸ πάθος, τῶν θυρῶν κεκλεισμένων ἔστη τῶν μαθη-
τῶν μέσος ὁ Κύριος, ἵνα γνῷς, ὅτι καὶ σοῦ τὸ ψυ-
χικὸν σῶμα σπαρὲν, ἐγείρεται σῶμα πνευματικόν·
ἵνα δὲ μὴ πάλιν ἄλλο νομίσῃς εἶναι τὸ ἀνιστάμενον,
τοῦ Θωμᾶ πρὸς τὴν ἀνάστασιν ἀπιστήσαντος, δεί-
κνυσιν αὐτῷ τοὺς τύἐους τῶν ἤλων, δείκνυσιν αὐτῷ
τῶν τραυμάτων τὰ ἴχνη. Ἀρʼ οὐκ ἴσχυεν ἑαυτὸν
ἱάσασθαι, καὶ ταῦτα μετὰ ἀνάστασιν, ὁ πάντας καὶ
πρὸ τῆς ἀναστάσεως ἰασάμενος; Ἀλλὰ διʼ ῶν μὲν
τοὺς τύπους τῶν ἤλων δείκνυσι, παραδίδωσιν ὅτι
τοῦτσ· διʼ ὧν δὲ κεκλεισμένων τῶν θυρῶν εἴσεισ,
δείκνυσιν δτι οὐ τοιοῦτο· τοῦτο μὲν, ἵνα πληρώσῃ
τὸν τρόπον τῆς οἰκονομίας, ἐγείραςτὸ νενεκρωμένον·
οὐ τοιοῦτο δὲ, ἵνα μὴ πάλιν ὑποπέσῃ φθορᾷ, μηδὲ
πάλιν ὑποστῇ θάνατον.
ἱὸς ποιεῖν ἀφʼ ἐαυτοῦ οὐδέν.
Non enim fieti poterat ut Vita a corruptione de- Οὐδὲ γὰρ εἶχε φύσιν ὑπὸ φθορᾶς κατέχεσθαι τὴν
ἑαυτοῦ ποιεῖν οὐδέν.
Nam si is qui semel aut iterum in præsenti sæ- Εἱ γὰρ ὁ ἐν τῷ αἰῶνι τούτῳ ἀμαρτάνων ἅπαξ ἢ
σαντες;
Τοῦ ἀγίου Ἀμφιλοχίου ἐπασκόπου Τκονίου, ἐν
τοῦ λόγου τοῦ εἰς τό, Ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν,
ὁ τὸν λόγον μου ἀκούων, καὶ πιστεύων τῷ πέμ-
ψαντί με, ἔχει ζωὴναἰώνιον.
Τίνος οὖν τὰ πάθη; Τῆς σαρκός. θὐκοῦν εἰ δί-
δως (5) σαρκὶ τὰ πάθη, δὸς αὐτῇ καὶ τοὺς ταπει-
νυὺς λόγους. Καὶ ῷ τὰ θαύματα ἐπιγράφεις, τοὺς
ἀνηγμένους ἀνάθες λόγους· ὁ γὰρ θαυματουργῶν
Θεὸς εἰκότως ὑψηλὰ λαλεῖ, καὶ τῶν ἔργων ἐπάξια·
ὁ δὲ πάσχων ἄνθρωπος καλῶς ταπεινὰ φθέγγεται, καὶ
τῶν παθῶν κατάλληλα.