PG 39, col. 107
prorsus alienum. Si enim aliud assuuupsit corpus, νειν. Εἰ ʼγὰρ ἔτερον ἀνέλαβε σῶμα, τί πρὸς τὸ
quid hoc ad mcum attinet, quod salute indiget? Si ἐμὸν τὸ τῆς σωτηρίας δεόμενον; Εἰ ἐξ οὐρανῶν
carnem e cslis devexit, quid ad meam carnem, κατήγαγε σάρκα, τί πρὸς τὴν ἐμὴν σάρκα τὴν ἐκ
quæ de terra sumpta fuit?
tbhd., pρ. 10I.
Ejusdem, ex eadem oratione.
Propterea igitur non ante passionem, sed post
passionem, januis clausis stetit Dominus in medio
discipulorum, quo fore noveris, nt elam animale
rorpus tuum seminatum resnrgat splrituale 7,
Ne autem rursus nlind esse putaveris quod resur-
git, Τhoma resurrectionem non credente, osten-
dit ei fixuras clavorum, ostendlt ei vulnerum ve-
stigia ʼ, An vero seipsum sanare non poterat,
maxime post resurrectionem, qui omnes etiam ante
resurrectionem sanaverat ? Sed per hoc quidem,
quod clavorum fixuras ostendlt, ipsummet esse pro-
bat: per hoc autem, quod jsnuis clausis ingreditur,
ostendit non ess-e ejusmodi. psum quidem, ut dis-
pensationis impleret modum, corphs mortuum re-
suscitsudo : non autem ejusmodi, ut ne rursus ob-
noxium esset corruptioni, neve iterum morti suc-
cumberet.
Apud Τheodoritum, Dial. m, ibid., pag.166.
Ejusdem ex oratione in illud, Non potest Pilius ex Τοῦ αὐτοῦ ἐκ τοῦ λόγου τοῦ εlς τὸ, Οὐ δύναται ὁ
se facere quidquam?⁶,
tineretur. Quare divinitas haudquaquam ad mor- ζωήν· διόπερ οὐχ ἡ θεότης εἰς πάθος κατεσπάσθη.
tem pertracta est. Quonam enim id modo? Sed Πῶς γάρ; Ἀλλʼ ἡ ἀνθρωπότης εἰς ἀφθαρσίαν ἀν-
humanitas ad incorruptionem renovata est. Opor- εκαινίσθη. Δεῖ γὰρ, φησὶ, τὸ θνητν τοῦτο ἐνδόσα-
tet esim, inquit, mortale hoc induers immortalita- σθαι ἀφθαρσίαν. ρᾶς τὴν ἀκρίβειαν; Τὸ δνητὸν
tem : et corrupibile hoc induere incorraptionem?. τοῦτο, ἔδειξε δεικτικῶς, ἵνα μὴ ἄλληςνομίσῃς σαρκὸς
Vides, quam accurate loquatur? Mortale hoc, quasi ἀνάστασιν.
digito monstravit, ut ne pntares alius carnis esse
resurrectionem.
Εα cod. ms. R. . Sirmondi.
Amphilochii, ex tractatu in illud: Non potest ilius Ἀμρuιλοχίου, ἐκ τοῦ εἰς τό, Οὐ δύναται ὁ Τἰὸς ἀφʼ
a se facere quidquam?.
culo peccasset, ad annos triginta et octo morbo δεύτερον, ἐπὶ ὀκτὼ καὶ τριάκοντα ἔτη παρεδέδοτα
traditus est : quis æternum puniendos dubitave- τῇ νόσῳ· τίς ἀμφιβάλῃ ὅτι ἀθάνατα οὐ κολάζονται,
rit eos, qui vitam totam genio indulgentes ac volu- οἱ ὀλδκληρον αὐτῶν βίον ἐν ταῖς ἡδοναῖς ἀναλώ-
ptatibusinsumpsere?
X.
dpud heodoritum, Dial. m, ibid., pog. 165.
Sancti Amphilochii episcopi lconii, exæ oratione in
illud: Amen amen dico vohis, qui sudit sermo-
nem meum, et credit ei qui misit me, habet vi-
tam æternam ⁹,
Cujus ergo sunt passiones? Carnis. Ergo si assi-
gnas carni passiones, assigna eidem etiam humiles
sermones: cui vero ascribis miracula, sublimes
tribue sermones. Nam Deus miracula edens, jure
merito sublimia loqnitur, et opcribus congrua. Quui
vero patitur homso, recte hmtailia sonat, et passioni-
bus convenientiaν
I Cor. ατ, 44. Joan. αα, 27. ⁶ foan. v, 19. 1 Cor. αν, 53. ⁶ Joan. », 19. iPid. 5.
ss iid. 24.
(5) ἔἰ δΜδως. labes hunc locum apud Vactmndum Mermianensem, lib. XI, cap. ὅ, pag. 761.
quid hoc ad mcum attinet, quod salute indiget? Si ἐμὸν τὸ τῆς σωτηρίας δεόμενον; Εἰ ἐξ οὐρανῶν
carnem e cslis devexit, quid ad meam carnem, κατήγαγε σάρκα, τί πρὸς τὴν ἐμὴν σάρκα τὴν ἐκ
quæ de terra sumpta fuit?
tbhd., pρ. 10I.
Ejusdem, ex eadem oratione.
Propterea igitur non ante passionem, sed post
passionem, januis clausis stetit Dominus in medio
discipulorum, quo fore noveris, nt elam animale
rorpus tuum seminatum resnrgat splrituale 7,
Ne autem rursus nlind esse putaveris quod resur-
git, Τhoma resurrectionem non credente, osten-
dit ei fixuras clavorum, ostendlt ei vulnerum ve-
stigia ʼ, An vero seipsum sanare non poterat,
maxime post resurrectionem, qui omnes etiam ante
resurrectionem sanaverat ? Sed per hoc quidem,
quod clavorum fixuras ostendlt, ipsummet esse pro-
bat: per hoc autem, quod jsnuis clausis ingreditur,
ostendit non ess-e ejusmodi. psum quidem, ut dis-
pensationis impleret modum, corphs mortuum re-
suscitsudo : non autem ejusmodi, ut ne rursus ob-
noxium esset corruptioni, neve iterum morti suc-
cumberet.
Apud Τheodoritum, Dial. m, ibid., pag.166.
Ejusdem ex oratione in illud, Non potest Pilius ex Τοῦ αὐτοῦ ἐκ τοῦ λόγου τοῦ εlς τὸ, Οὐ δύναται ὁ
se facere quidquam?⁶,
tineretur. Quare divinitas haudquaquam ad mor- ζωήν· διόπερ οὐχ ἡ θεότης εἰς πάθος κατεσπάσθη.
tem pertracta est. Quonam enim id modo? Sed Πῶς γάρ; Ἀλλʼ ἡ ἀνθρωπότης εἰς ἀφθαρσίαν ἀν-
humanitas ad incorruptionem renovata est. Opor- εκαινίσθη. Δεῖ γὰρ, φησὶ, τὸ θνητν τοῦτο ἐνδόσα-
tet esim, inquit, mortale hoc induers immortalita- σθαι ἀφθαρσίαν. ρᾶς τὴν ἀκρίβειαν; Τὸ δνητὸν
tem : et corrupibile hoc induere incorraptionem?. τοῦτο, ἔδειξε δεικτικῶς, ἵνα μὴ ἄλληςνομίσῃς σαρκὸς
Vides, quam accurate loquatur? Mortale hoc, quasi ἀνάστασιν.
digito monstravit, ut ne pntares alius carnis esse
resurrectionem.
Εα cod. ms. R. . Sirmondi.
Amphilochii, ex tractatu in illud: Non potest ilius Ἀμρuιλοχίου, ἐκ τοῦ εἰς τό, Οὐ δύναται ὁ Τἰὸς ἀφʼ
a se facere quidquam?.
culo peccasset, ad annos triginta et octo morbo δεύτερον, ἐπὶ ὀκτὼ καὶ τριάκοντα ἔτη παρεδέδοτα
traditus est : quis æternum puniendos dubitave- τῇ νόσῳ· τίς ἀμφιβάλῃ ὅτι ἀθάνατα οὐ κολάζονται,
rit eos, qui vitam totam genio indulgentes ac volu- οἱ ὀλδκληρον αὐτῶν βίον ἐν ταῖς ἡδοναῖς ἀναλώ-
ptatibusinsumpsere?
X.
dpud heodoritum, Dial. m, ibid., pog. 165.
Sancti Amphilochii episcopi lconii, exæ oratione in
illud: Amen amen dico vohis, qui sudit sermo-
nem meum, et credit ei qui misit me, habet vi-
tam æternam ⁹,
Cujus ergo sunt passiones? Carnis. Ergo si assi-
gnas carni passiones, assigna eidem etiam humiles
sermones: cui vero ascribis miracula, sublimes
tribue sermones. Nam Deus miracula edens, jure
merito sublimia loqnitur, et opcribus congrua. Quui
vero patitur homso, recte hmtailia sonat, et passioni-
bus convenientiaν
I Cor. ατ, 44. Joan. αα, 27. ⁶ foan. v, 19. 1 Cor. αν, 53. ⁶ Joan. », 19. iPid. 5.
ss iid. 24.
(5) ἔἰ δΜδως. labes hunc locum apud Vactmndum Mermianensem, lib. XI, cap. ὅ, pag. 761.