PG 39, col. 1828
καὶ τὴν τούτων ἐξαφανίσαι πίστιψ καὶ Θεὸν μὲν
καταφρονῆσαι (ὣ τῆς συμφορᾶςί ὦ τῆς μανίας ), τὸν
τὸ πᾶν νεύματι συστησάμενον, τὸν καὶ αὐτὸν, ὡς
εἴθε μὴ ὢφειλενί ὲν γενέσει προελθεῖν καὶ βίῳ πε-
ποιηκότα· εἴδωλα δὲ τιμᾶσθαι, καὶ άπανταχῆ αὑτὸν
αἴρεσθαι τὸ τῆς δόξης ὕψωμα· ἔργον τε ἦν αὑτῷ μέ-
γα, καὶ διὰ σπουδῆς, καὶ τῶν ἀλλων ἁπάντων εἶχε
μᾶλλον διὰ φροντίδος.
qr. Ὧς οὖν οὕτω ταῦτα, καὶ ἡ λύσσα πλέον τῆς
αὐτοῦ αίρέσεως ὲπεκτείνετο. Ἦ γὰρ ἀσέϐεια, ῶσπερ
τις φλὸξ ἐπιτηδείας ὕλης δραξαμένη, ὑψηλὴ ἀρθεῖσα
καλ⁵ τά γειτνιῶντα συναφανίσαι κατηπείγετο· τῆς αὑ-
τοῦ, ὡς ἐπιτηδείου αὐτῇ , ψυχῆς δραξαμένη, ἐξάπτε-
ται καὶ διεγείρεται, κατεμπιπρᾷν τὰ Χριστιανῶν, καὶ
αὐτοὺς ὲπαπειλοῦσα σφοδρώτατα. Ἐπεὶ δὲ ταῦτα,
καὶ ὁ θυμὸς πλεῖον, ἡ μανία πλεῖστον ὲκορυφοῦ
τότε (7) καὶ διηγείρετο, τί χρὴ λέγειν οἷαι καὶ ὅσαι
κατά Χριστιανῶν βασάνων ἐπίνοιαι παρὰ τοῦ ἀθέου
ἐκείνου ὲπιτηδεύοντος,ἀνατομαὶ γαστέρων, ἀνατομαὶ
σπλάγχνων, ραϐδισμοὶ σφοδροὶ, ἐκδαρσις δορῶν,
ὀφθαλμῶν ὲξορύξεις, ὀδόντων ὲκρίζωσις, σκελῶν τε
θλασμοὶ, φλογισμοὶ πυρὸς πολυειδεῖς καὶ κακότεχνοι,
ἐσχάραι, λέϐητες, σοῦϐλαί τε καὶ τήγανα, καὶ ὅσα.
τότε ὄργανα θανάτου τοῖς Χριστιανοῖς ἑπετίθετος
ὗτος δ’ οὖν μανεὶς ὁ παμμίαρος, ἐπεὶ μὴ τέλος εἶχε
δυνάμεως ἐπιθεῖναι τῇ ἀσεϐείᾳθ oi μὲν γὰρ μαστι-
ζόμενοι μάρτυρες Χριστῷ δι’ ὑπομονῆς ὑπεδείκνυν-
το· ot δ’ οὔπω τοῖς βασάνοις ὑποϐληθέντες, ὥσπερ εἷς
τι παράδειγμα καλὸν είς ἑαυτοὺς ἀφορῶντες, τῶν
ἀλγεινῶν κατεφρόνουν· ἕνα τε αὖ καθ’ ἕνα μαστίζειν,
καὶ θανάτῳ παραπέμπειν, οὔτε δυνατὸν ἦν, καὶ ἅμα
τὸ συμφέρον οὑ προσῆν· ἀνάγκη γάρ πάντων ἀφα-
νισθέντων, ἄναρχον αὑτῷ καὶ ἀϐασίλευτον τὴν βασι-
λείαν γενέσθαι.
Z . Τούτων δ’ οὕτως ἑχόντων, καὶ τῆς μὲν Χριστια-
νικωτάτης πίστεως οὐκ ἀφανιζομένης, αὖτοῦ δὲ τῆς
καρδίας ἔνδοθεν τῇ κακία φλογιζομένης, βουλὴν βου-
λεύεται χαλεπὴν καὶ ἀπάνθρωπον. Καί μοι παρα-
καλῶ, άρτι τῷ ἡδίστῳ διεξιόντα τοῦ διηγήματος,
πιστῶς τὰς ἀκοὰς ὑποδέξασθαι. Περισκεψάμενος γᾶρ
τῇδε κάκεῖσε, εὑρίσκει, ὡς ὑπενόησεν, εἰς τέλος ἀξαι
καιρὸν καὶ μηχανὴν τὴν ἀσέϐειαν, μήτε μάστιξι κα·-
ταξᾶναι ἢ θανατῶσαί τινα, καὶ πάντας τοὺς τῆς πό·
λεως δι’ ἀπογνώσεως τῆς εἰδωλολατρείας παραδοῦναι,
εί καὶ ὁ Θεὸς είς φροῦδον τὸν ἑαυτοῦ πεποίηκε
δυσσεϐὲς βούλευμα.
Η’. Τῶν γὰρ ἁγνῶν καὶ θείων τῆς ἁγίας Τεσσα-
ρακοστῆς ἡμερῶν καταλαϐόντων (8), ἂν αἷς πᾶσα
ἡλικία ἔννοιαν τῶν προημαρτημένων, καὶ τῶν ἥδη
(8) Καταλαϐουσῶν.
καταφρονῆσαι (ὣ τῆς συμφορᾶςί ὦ τῆς μανίας ), τὸν
τὸ πᾶν νεύματι συστησάμενον, τὸν καὶ αὐτὸν, ὡς
εἴθε μὴ ὢφειλενί ὲν γενέσει προελθεῖν καὶ βίῳ πε-
ποιηκότα· εἴδωλα δὲ τιμᾶσθαι, καὶ άπανταχῆ αὑτὸν
αἴρεσθαι τὸ τῆς δόξης ὕψωμα· ἔργον τε ἦν αὑτῷ μέ-
γα, καὶ διὰ σπουδῆς, καὶ τῶν ἀλλων ἁπάντων εἶχε
μᾶλλον διὰ φροντίδος.
qr. Ὧς οὖν οὕτω ταῦτα, καὶ ἡ λύσσα πλέον τῆς
αὐτοῦ αίρέσεως ὲπεκτείνετο. Ἦ γὰρ ἀσέϐεια, ῶσπερ
τις φλὸξ ἐπιτηδείας ὕλης δραξαμένη, ὑψηλὴ ἀρθεῖσα
καλ⁵ τά γειτνιῶντα συναφανίσαι κατηπείγετο· τῆς αὑ-
τοῦ, ὡς ἐπιτηδείου αὐτῇ , ψυχῆς δραξαμένη, ἐξάπτε-
ται καὶ διεγείρεται, κατεμπιπρᾷν τὰ Χριστιανῶν, καὶ
αὐτοὺς ὲπαπειλοῦσα σφοδρώτατα. Ἐπεὶ δὲ ταῦτα,
καὶ ὁ θυμὸς πλεῖον, ἡ μανία πλεῖστον ὲκορυφοῦ
τότε (7) καὶ διηγείρετο, τί χρὴ λέγειν οἷαι καὶ ὅσαι
κατά Χριστιανῶν βασάνων ἐπίνοιαι παρὰ τοῦ ἀθέου
ἐκείνου ὲπιτηδεύοντος,ἀνατομαὶ γαστέρων, ἀνατομαὶ
σπλάγχνων, ραϐδισμοὶ σφοδροὶ, ἐκδαρσις δορῶν,
ὀφθαλμῶν ὲξορύξεις, ὀδόντων ὲκρίζωσις, σκελῶν τε
θλασμοὶ, φλογισμοὶ πυρὸς πολυειδεῖς καὶ κακότεχνοι,
ἐσχάραι, λέϐητες, σοῦϐλαί τε καὶ τήγανα, καὶ ὅσα.
τότε ὄργανα θανάτου τοῖς Χριστιανοῖς ἑπετίθετος
ὗτος δ’ οὖν μανεὶς ὁ παμμίαρος, ἐπεὶ μὴ τέλος εἶχε
δυνάμεως ἐπιθεῖναι τῇ ἀσεϐείᾳθ oi μὲν γὰρ μαστι-
ζόμενοι μάρτυρες Χριστῷ δι’ ὑπομονῆς ὑπεδείκνυν-
το· ot δ’ οὔπω τοῖς βασάνοις ὑποϐληθέντες, ὥσπερ εἷς
τι παράδειγμα καλὸν είς ἑαυτοὺς ἀφορῶντες, τῶν
ἀλγεινῶν κατεφρόνουν· ἕνα τε αὖ καθ’ ἕνα μαστίζειν,
καὶ θανάτῳ παραπέμπειν, οὔτε δυνατὸν ἦν, καὶ ἅμα
τὸ συμφέρον οὑ προσῆν· ἀνάγκη γάρ πάντων ἀφα-
νισθέντων, ἄναρχον αὑτῷ καὶ ἀϐασίλευτον τὴν βασι-
λείαν γενέσθαι.
Z . Τούτων δ’ οὕτως ἑχόντων, καὶ τῆς μὲν Χριστια-
νικωτάτης πίστεως οὐκ ἀφανιζομένης, αὖτοῦ δὲ τῆς
καρδίας ἔνδοθεν τῇ κακία φλογιζομένης, βουλὴν βου-
λεύεται χαλεπὴν καὶ ἀπάνθρωπον. Καί μοι παρα-
καλῶ, άρτι τῷ ἡδίστῳ διεξιόντα τοῦ διηγήματος,
πιστῶς τὰς ἀκοὰς ὑποδέξασθαι. Περισκεψάμενος γᾶρ
τῇδε κάκεῖσε, εὑρίσκει, ὡς ὑπενόησεν, εἰς τέλος ἀξαι
καιρὸν καὶ μηχανὴν τὴν ἀσέϐειαν, μήτε μάστιξι κα·-
ταξᾶναι ἢ θανατῶσαί τινα, καὶ πάντας τοὺς τῆς πό·
λεως δι’ ἀπογνώσεως τῆς εἰδωλολατρείας παραδοῦναι,
εί καὶ ὁ Θεὸς είς φροῦδον τὸν ἑαυτοῦ πεποίηκε
δυσσεϐὲς βούλευμα.
Η’. Τῶν γὰρ ἁγνῶν καὶ θείων τῆς ἁγίας Τεσσα-
ρακοστῆς ἡμερῶν καταλαϐόντων (8), ἂν αἷς πᾶσα
ἡλικία ἔννοιαν τῶν προημαρτημένων, καὶ τῶν ἥδη
(8) Καταλαϐουσῶν.