PG 39, col. 23
Christe, præsta quæ mihi es pollicitus, ut glorifi-
cetur sanctissimum nomen tuum Patris ct rilii et
Spiritus sancti (σ). Hæc autem eo precante et di-
cente, nox pereluxit.
V, Mane autem facto, apprehenso manu diacono,
dicit ei : Τheodule frater, nobis hodie mors et vita
proposita est. Dixitque diaconus: Εcquid vero sibi
vult sermo iste, pater? Amphilochius dixit : Qno-
niam mos est, ut nobis adimperatorem ingredienti-
hus(bI, dicatur : Recti omnes. Τu igitur, fili mi, in-
gredientibus nobis, in introitu palatii clama voce
magna : Recti omnes, sive vita, sive mors. Respodit
diaconus : Plane vero, si ita dixero, me imperator
occidet. Ait Amphilochius : Ne, fifili, imperatorem
istum timueris, qui potest corpus, non item animam
occidere, poffus autem illum time, qui corpus et
animam in gehenna occidit ⁴. Disit diaconus : lta,
pater, faciam ut divisti, sive vita, sive mors pro-
posita est. lnter eos sermones cum prope accessis-
sent ad palatii atrium, nuntiantibus cursoribus ad-
τentum Amphilochii, jussus est ingredi : aitque ar-
ehidiacono suo: Stolam mcam, tua commuta (c).
Quo facto dicit s Redde quod dum nostra urbe egre-
deremur, fuit depositum : solutoque strophiolo (d),
tradidit æque ardentes prunas ac acceperat initio.
Quo viso, diaconus factusaest fidentior : adolensque
thymiama (e), voce magna clamavit : Recti omnes.
Universa porro regia mota est, omnesque stupue-
runt (I). Cum autem Amphilocbius apprepinquas-
⁴ Luc. Xn, 4.
(a) Sancissimum nomen tuum, Patris, et J lii, etc.
Unum nomen est superadorandum, quod Chrisns
snbstantive et absolute dicitur et est, id ipsum P-
tris, et Spiritus sancti nomen, ut est una tribuue
natura et esse : quod subtilissime Amphilochius iis
verbis innuit. Utrum vero unum nomen Christi dis-
incte invocatum, sulciens sit Τrinitatis invocatio,
nut saltem fucritaliquandoex quadam indulgentia, ad
valorem baptismi; eontroversia est, in qua lD. Ambro-
sius, et eum secutus Nicolaus, velut ex ejus sententia
approbans baptismum a Judæo collatum in nomine
tantum Christi, a parte afirmante videntur stare.
Sed quidquid sit de Ambrosio qui aliter forte po-
tuerit exponi, quod spectat ad Nicolaum, constans
est errasse, qui sna etiam ætate, quando constat
dispensationem cessasse, si qua unquam fuit, ejus-
modi baptismum ratum habuerit.
(2) Quoniam mos est, ut nobis... ingredientibns.
Significatur fuisse id moris in aula, ut omnes assur-
geent ingredientibus episcopis ob reverentiam or-
dinis: quo facit incendium illud divinitus excita-
tum apud Sulpicium, quo Valentinianus, renuens
id honoris deferre Martino, cella deturbatus est.
acit etiam, quæ in Euchologio habetur oratio su-
per imperatorem, patriarcha ingrediente palatium,
cui is proinde ut benedicendus humiliter assurgens,
reverentiam haberet. Porro illud, flecti omnes, seu,
Stent emnes et assurgant; non episcopi erat ingre-
dientis, sed suscipientis imperatoris. Amphilochius
vero suum fecit, ad ipsius totiusque aulæ animos,
in magni slicujus exspectationem ex rei novitste
erigendos, conciliandamque dicendis auctoritatem,
pro quibus tanta fiducia notæ sanctitatis episcopus
imnperatorem adiret : atjcctis maxime illis verbis:
cetur sanctissimum nomen tuum Patris ct rilii et
Spiritus sancti (σ). Hæc autem eo precante et di-
cente, nox pereluxit.
V, Mane autem facto, apprehenso manu diacono,
dicit ei : Τheodule frater, nobis hodie mors et vita
proposita est. Dixitque diaconus: Εcquid vero sibi
vult sermo iste, pater? Amphilochius dixit : Qno-
niam mos est, ut nobis adimperatorem ingredienti-
hus(bI, dicatur : Recti omnes. Τu igitur, fili mi, in-
gredientibus nobis, in introitu palatii clama voce
magna : Recti omnes, sive vita, sive mors. Respodit
diaconus : Plane vero, si ita dixero, me imperator
occidet. Ait Amphilochius : Ne, fifili, imperatorem
istum timueris, qui potest corpus, non item animam
occidere, poffus autem illum time, qui corpus et
animam in gehenna occidit ⁴. Disit diaconus : lta,
pater, faciam ut divisti, sive vita, sive mors pro-
posita est. lnter eos sermones cum prope accessis-
sent ad palatii atrium, nuntiantibus cursoribus ad-
τentum Amphilochii, jussus est ingredi : aitque ar-
ehidiacono suo: Stolam mcam, tua commuta (c).
Quo facto dicit s Redde quod dum nostra urbe egre-
deremur, fuit depositum : solutoque strophiolo (d),
tradidit æque ardentes prunas ac acceperat initio.
Quo viso, diaconus factusaest fidentior : adolensque
thymiama (e), voce magna clamavit : Recti omnes.
Universa porro regia mota est, omnesque stupue-
runt (I). Cum autem Amphilocbius apprepinquas-
⁴ Luc. Xn, 4.
(a) Sancissimum nomen tuum, Patris, et J lii, etc.
Unum nomen est superadorandum, quod Chrisns
snbstantive et absolute dicitur et est, id ipsum P-
tris, et Spiritus sancti nomen, ut est una tribuue
natura et esse : quod subtilissime Amphilochius iis
verbis innuit. Utrum vero unum nomen Christi dis-
incte invocatum, sulciens sit Τrinitatis invocatio,
nut saltem fucritaliquandoex quadam indulgentia, ad
valorem baptismi; eontroversia est, in qua lD. Ambro-
sius, et eum secutus Nicolaus, velut ex ejus sententia
approbans baptismum a Judæo collatum in nomine
tantum Christi, a parte afirmante videntur stare.
Sed quidquid sit de Ambrosio qui aliter forte po-
tuerit exponi, quod spectat ad Nicolaum, constans
est errasse, qui sna etiam ætate, quando constat
dispensationem cessasse, si qua unquam fuit, ejus-
modi baptismum ratum habuerit.
(2) Quoniam mos est, ut nobis... ingredientibns.
Significatur fuisse id moris in aula, ut omnes assur-
geent ingredientibus episcopis ob reverentiam or-
dinis: quo facit incendium illud divinitus excita-
tum apud Sulpicium, quo Valentinianus, renuens
id honoris deferre Martino, cella deturbatus est.
acit etiam, quæ in Euchologio habetur oratio su-
per imperatorem, patriarcha ingrediente palatium,
cui is proinde ut benedicendus humiliter assurgens,
reverentiam haberet. Porro illud, flecti omnes, seu,
Stent emnes et assurgant; non episcopi erat ingre-
dientis, sed suscipientis imperatoris. Amphilochius
vero suum fecit, ad ipsius totiusque aulæ animos,
in magni slicujus exspectationem ex rei novitste
erigendos, conciliandamque dicendis auctoritatem,
pro quibus tanta fiducia notæ sanctitatis episcopus
imnperatorem adiret : atjcctis maxime illis verbis: