PG 40, col. 189
ἀθάνατον, συνέχομεν σφοδρῶς τὸ ἀργύριον, ὡς μηδὲ
ὀλίγους ὀϐολοὺς τῆς χειρὸς ἐκπεσεῖν ’ ὅπου δὲ ἁμαρ·
τιῶν γίνεται τὸ ἀνάλωμα κα)⁵ μυρίων κολάσεων αῐ-
τιον, καὶ αὐτῆς γε τῆς διὰ πυρὸς τιμωρίας, αὐτοκέ-
λευστοι ρέομεν. Ἥ φιλοτιμία προλαμϐάνει τὴν αἴτη-
σιν’ καὶ πάσας θύρας ἀνοίξαντες, ἀφίεμεν τὸν πλού-
τον πρὸς τοὺς ἔξω χωρεῖν. Τοῦτο δὲ τὸ φρόνημα οὐκ
ἔστι δούλων ἀναμενόντων τὸν κύριον, ἀλλά νέων ἀσώ·
των, κωμαστῶν, ἀκολάστων.
non est sensus animusque servorum exspectantiqu dominum, sed juveuum lielluouum , comessatorum,
luxuria-que ac voluptatibus deditorum.
El δὲ θέλεις, 6 ἀκροατὴς, ίδεῖν οἰκονόμου φόϐον,
μιτά τῆς σώφρονος εὐλαϐείας διοικοῦντος τὰ πιστευ-
θέντα, ἀνάπτυξον τὴν βίϐλον τοῦ Δαϐίδ· ζήτησον ὲ-
κείνους τοὺς λόγους ἔνθα φησὶν πρὸς τὸν Θεὸνὸ ἀνὴρ,
⁴πολυπραγμονῶν τοῦ ίδίου τέλους τὴν προθεσμίαν ο
Γνὼρισόν μοι, Κύριε, τὸ πέρας μου, καί τόν
ἀριθμόν τῶν ἡμερῶν μου τίς ἐστιν, ἵνα γνῶ τι
ὑστερῶ ἐγώ. Ὁρᾷς ὅπως ὡς ἐν εἰκόνι θεωρεῖται
τῷ λάτῳή τοῦ εὐξαμένου διάθεσις, ὅτι περιδεής ἐστι,
καὶ προορᾷ τὸ μέλλον, καὶ ἀναμένει τὴν κρίσιν, καὶ
τὴν προθεσμίαν περιεργάζεται, ἶνα μὴ [τὸ] ἀπαρά·
σκευον αὑτὸν καταλάϐῃ τῆς ἐξόδου τὸ σύνθημα ' καὶ
ζητεῖ λογισάμενος κατιδεῖν, τί τὸ τῆς παροικίας
ὑστέρημα, ῖνα σπεύσας ἀναπληρώσῃ. πρὶν ἐλθεῖν τὸν
ιξάγοντα. Ἀληθῶς γάρ ἐστιν είκὼν οίκονόμου, ἑκά-
στου ἡμῶν reiecti); ἀν τά καθ’ ἕκαστον- ἀλλήλοις
ἀντεξετάσωμεν, τί μὲν πάσχει 6 ἀποθνήσκων, τί δὲ
ὑπομένει ό τῆς οἰκονομίας ἐκϐαλλόμενος.
ὀμοίως γάρ 6 τελευτῶν ἀλλοις μεταπαραδίδωσι
τὴν διοίκησιν, ὡς 6 οἰκονόμος τὰς κλεῖδαςο ἐκεῖνος
ἐκϐαλλόμενος ἀγροῦ· οὗτος, τοῦ κόσμου παντὸς, ὼς
ἐνὸς χωρίου. Περιπαθὼν ἀναχωρεῖ οἰκονόμος τῶν
ἰδίων πόνων, οἷον ἀμπέλων, κήπων, οίκιῶψ τί οὖν
δοκεῖ σοι καὶ ό τελευτῶν πάσχειν; Οὐκ ὀδύρεται τά
artium-sa; οὐκ ἐλεεινὸν περιϐλέπει τὴν οἰκίαν, μετά
τοσαύτην πῳσπάθειαν ἀπροαιρέτως αὐτῆς ἀποσπώ-
μενος, πόρρω θησαυρῶν, ταμιείων; καὶ ὅταν ἀφ-
ίκηται πρὸς τὸν κληρωθέντα τόπον, ἀκούων · Ἀπόδος
τὸν λόγον τῆς οἰκονομίας σου ο δεῖξον, ὅπως ηκου-
σας τῶν ἐντολῶν, ὅπως διετέθης πρὸς τοὺς ὁμοδού-
λους, ἢ χρηστῶς καὶ φιλανθρώπως, ἢ τούναντίον
ἀπαχθῶς καὶ τυραννικῶςὶ, παίων, κονδυλίζων, ἀπο-
περῶν τῆς ὲλεημοσύνης σιτηρέσιον; Κᾶν μὴν δυ-
νηθῇ ἵλεω καταστῆσαι τὸν δεσπότην, ἀγαθὸν δοῦλον
ἑαυτὸν δείξας, εὖ ἂν ἔχοι · εί δὲ τούναντίον, οὐκ ἔτι
μάστιγες διά ῥάϐδων, οὐδὲ μύλων σκοτεινὸς , καὶ
πέδαι σιδηραῖ* ἀλλά πῦρ ἄσϐεστον, καὶ σκότος αἰῶ-ι
⁸³ Psal. ssxvm, 5.
(l8) Largitio se liberalitas. Lego ρο corrigo, quod
Du'cmus libenter ait lecturum, ἀντὶ τοῦ προσλαμ-
ϐάνει, τὸ προλαμϐάνει. Palam enim explicat auctor
quod ie multis quatidie ingemas; qui ultro etiam,
ὀλίγους ὀϐολοὺς τῆς χειρὸς ἐκπεσεῖν ’ ὅπου δὲ ἁμαρ·
τιῶν γίνεται τὸ ἀνάλωμα κα)⁵ μυρίων κολάσεων αῐ-
τιον, καὶ αὐτῆς γε τῆς διὰ πυρὸς τιμωρίας, αὐτοκέ-
λευστοι ρέομεν. Ἥ φιλοτιμία προλαμϐάνει τὴν αἴτη-
σιν’ καὶ πάσας θύρας ἀνοίξαντες, ἀφίεμεν τὸν πλού-
τον πρὸς τοὺς ἔξω χωρεῖν. Τοῦτο δὲ τὸ φρόνημα οὐκ
ἔστι δούλων ἀναμενόντων τὸν κύριον, ἀλλά νέων ἀσώ·
των, κωμαστῶν, ἀκολάστων.
non est sensus animusque servorum exspectantiqu dominum, sed juveuum lielluouum , comessatorum,
luxuria-que ac voluptatibus deditorum.
El δὲ θέλεις, 6 ἀκροατὴς, ίδεῖν οἰκονόμου φόϐον,
μιτά τῆς σώφρονος εὐλαϐείας διοικοῦντος τὰ πιστευ-
θέντα, ἀνάπτυξον τὴν βίϐλον τοῦ Δαϐίδ· ζήτησον ὲ-
κείνους τοὺς λόγους ἔνθα φησὶν πρὸς τὸν Θεὸνὸ ἀνὴρ,
⁴πολυπραγμονῶν τοῦ ίδίου τέλους τὴν προθεσμίαν ο
Γνὼρισόν μοι, Κύριε, τὸ πέρας μου, καί τόν
ἀριθμόν τῶν ἡμερῶν μου τίς ἐστιν, ἵνα γνῶ τι
ὑστερῶ ἐγώ. Ὁρᾷς ὅπως ὡς ἐν εἰκόνι θεωρεῖται
τῷ λάτῳή τοῦ εὐξαμένου διάθεσις, ὅτι περιδεής ἐστι,
καὶ προορᾷ τὸ μέλλον, καὶ ἀναμένει τὴν κρίσιν, καὶ
τὴν προθεσμίαν περιεργάζεται, ἶνα μὴ [τὸ] ἀπαρά·
σκευον αὑτὸν καταλάϐῃ τῆς ἐξόδου τὸ σύνθημα ' καὶ
ζητεῖ λογισάμενος κατιδεῖν, τί τὸ τῆς παροικίας
ὑστέρημα, ῖνα σπεύσας ἀναπληρώσῃ. πρὶν ἐλθεῖν τὸν
ιξάγοντα. Ἀληθῶς γάρ ἐστιν είκὼν οίκονόμου, ἑκά-
στου ἡμῶν reiecti); ἀν τά καθ’ ἕκαστον- ἀλλήλοις
ἀντεξετάσωμεν, τί μὲν πάσχει 6 ἀποθνήσκων, τί δὲ
ὑπομένει ό τῆς οἰκονομίας ἐκϐαλλόμενος.
ὀμοίως γάρ 6 τελευτῶν ἀλλοις μεταπαραδίδωσι
τὴν διοίκησιν, ὡς 6 οἰκονόμος τὰς κλεῖδαςο ἐκεῖνος
ἐκϐαλλόμενος ἀγροῦ· οὗτος, τοῦ κόσμου παντὸς, ὼς
ἐνὸς χωρίου. Περιπαθὼν ἀναχωρεῖ οἰκονόμος τῶν
ἰδίων πόνων, οἷον ἀμπέλων, κήπων, οίκιῶψ τί οὖν
δοκεῖ σοι καὶ ό τελευτῶν πάσχειν; Οὐκ ὀδύρεται τά
artium-sa; οὐκ ἐλεεινὸν περιϐλέπει τὴν οἰκίαν, μετά
τοσαύτην πῳσπάθειαν ἀπροαιρέτως αὐτῆς ἀποσπώ-
μενος, πόρρω θησαυρῶν, ταμιείων; καὶ ὅταν ἀφ-
ίκηται πρὸς τὸν κληρωθέντα τόπον, ἀκούων · Ἀπόδος
τὸν λόγον τῆς οἰκονομίας σου ο δεῖξον, ὅπως ηκου-
σας τῶν ἐντολῶν, ὅπως διετέθης πρὸς τοὺς ὁμοδού-
λους, ἢ χρηστῶς καὶ φιλανθρώπως, ἢ τούναντίον
ἀπαχθῶς καὶ τυραννικῶςὶ, παίων, κονδυλίζων, ἀπο-
περῶν τῆς ὲλεημοσύνης σιτηρέσιον; Κᾶν μὴν δυ-
νηθῇ ἵλεω καταστῆσαι τὸν δεσπότην, ἀγαθὸν δοῦλον
ἑαυτὸν δείξας, εὖ ἂν ἔχοι · εί δὲ τούναντίον, οὐκ ἔτι
μάστιγες διά ῥάϐδων, οὐδὲ μύλων σκοτεινὸς , καὶ
πέδαι σιδηραῖ* ἀλλά πῦρ ἄσϐεστον, καὶ σκότος αἰῶ-ι
⁸³ Psal. ssxvm, 5.
(l8) Largitio se liberalitas. Lego ρο corrigo, quod
Du'cmus libenter ait lecturum, ἀντὶ τοῦ προσλαμ-
ϐάνει, τὸ προλαμϐάνει. Palam enim explicat auctor
quod ie multis quatidie ingemas; qui ultro etiam,