PG 40, col. 281
όδοις τῆς βασιλείας ἐτάχθη. Ὢτοῦ ζόφου καὶ ἀχλύος,
ἦπολλή κέχυται πρὸ τῶν ἀνθρωπικῶν ὀφθαλμῶν, δι’
ip οὗ βλέπουσιν οἱ αίρετικοὶ τῶν Πατέρων τὰ ἴχνη,
σι’δᾶ βαδίζειν ἐκείνην, ἢν έτριψαν τῶν ἀποστόλων oi
τόδεςί Ἰδοὺ γάρ Πέτρος ό κατ’ ἐκλογὴν γνήσιος
τοῦ Χριστοῦ μαθητὴς, ὁ πανταχοῦ τὴν πρώτην ψῆφον
καὶ τῶν τιμῶν καὶ τῶν κατορθωμάτων δεξάμενος,
ὁ μέγας ἐκεῖνος ὁ πάνυ, οὗ τὸ κλέος πᾶσαν τὴν οἰ-
κουμένην ἐπλήρωσεν, κελευσθεὶς εἰπεῖν, ὅπως δο-
ξάζει περὶ τοῦ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ήμῶν, οὐκ ἀπὸ
μακρᾶς τινος ήρξατο περινοίας, οὐδὲ κύκλον ,συλλο-
γισμῶν καὶ πραγμάτων περιϐαλλόμενος, ἀπεκρί-
νατο πρὸς τὴν πεῦσιν, ῶσπερ δὴ νῦν ποιεῖν εἰώθασιν
οἱ δεινοὶ σοφισταὶ καὶ τεχνολόγοι τῆς πίστεωςο ἀλλ’
ἐν ἁπλότητι καρδίας, σύντομον ἐξέθετο τήν ἀλήθειαν·
ού τὸν ἀγέννητον διαστείλας τῷ γεννητῷ, οὐ τὰ
περὶ ὁμοίου καλ⁸ ἀνομοίου λεπτολογήσας ἐμπλήκτως,
οὐδὲ τῶν ὑπὲρ πάντα οὐσιῶν πολυπραγμονήσας δια-
φορὰν, οὐδὲ τὴν ἀμέτρητον θεότητα μετρήσας συλο
λογισμοῖς, οἷα δὴ τά Ἀρείου παίγνια, καὶ τά Εύνο-
μίσυ παρεγχειρήματα. Ζηλώσωμεν τοίνυν, ὦ Χρι-
στιανοὶ (ὧν πίστις, οὐ πολυλογία τὸ γνώρισμα), τὸν
ἁλιέα, τὸν ἀπερίεργον, τὸν ἐκ Βηθσαῖδᾶς γένοντα⁶ ,
τὸ πρῶτον θήρευμα τοῦ Χριστοῦ. Μελετήσωμεν λέ-
γειν’ Σὺ εἴ ό Χριστὸς ό Υἱὸς τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶν-
τος· τὰ δέ πλείονα τούτων ἀφιέναι τοῖς λογομάχοις,
ὧν ιρις τὸ ἔργον, καὶ τὸ τέλος ἀπώλεια.
’Δρα οὖν μὲν μέχρι τῶν λεχθέντων ἵσταται τοῦ
ἀποστόλου τά θαύματα; ἢ πᾶν τοὺναντίον,ὀύδὲ
ἦρχθαι δοκοῦμεν, εί τις τοῖς εἰρημένοις παραμε-
τροίη τά λείποντα. Ἀλλ’ ἐγὼ τά ’πολλὰ τῇ ὑμετέρᾳ
γνώσει καταλιπὼν (ίστε γάρ τὸν Πέτρον καὶ τὰ
ἐκείνου, κᾶν μηδεὶς ἐπαινεῖν τὸν ἀνδρα προέληται),
μικρὰ περὶ τῆς ἀναπαύσεως αὐτοῦ εἰπεῖν βούλομαι,
Italarum; ἐκ τῆς γῆς εἰς τὸν οὐρανὸν μετῴκησεν, ἵν’
ἐκεῖ τοῦ λέγειν παύσωμαι, ἔνθα κάκεῖνος τὸν βίον.
'0 μὲν οὖν Σωτὴρ ήμῶν ήνίκα ἔμελλεν ἁγιάζειν τῷ
αὐθαιρέτῳ θανάτῳ ’⁸, ῶσπερ τινὰ παραθήκην ἐξαί-
Ρετον, τὴν καθόλου κα)⁸ οίκουμενικὴν ι. Ἐκκλησίαν
τούτῳ τῷ ἀνδρὶ παρατίθεται, τρίτον αύτοῦ πυθό-
μενος τὸ, Φιλεῖς pe; Ὠς δὲ ταῖς ἐρωτήσεσι μάλα
προθύμως ίσαρίθμους τὰς ὁμολογίας προέθετο, ἔλα-
6εν τὸν κόσμον είς ἐπιμέλειαν, ὡς μίαν ἀγέλην εἷς
ποιμὴν , ἀκούσας’ Βόσκε τὰ ἀρνία μου ⁹ καὶ σχε-
δὸν ἀνθ’ ἐαυτοῦ τὸν πιστότατον μαθητήν ἐδωκεν ό
Κύριος τοῖς προσηλύτοις πατέρα, καὶ νομέα, καὶ
παιδευτὴν. Ταύτης τοίνυν ἀκούσας τῆς φωνῆς, οὐκ
ἔν ῥᾳθυμίᾳ τὸν βίον ἔζησεν, ούδέ ήγάπησε τὴν ἔξω
κινδύνων ζωήνο ἀλλά πᾶσαν τὴν οἰκουμένην περι-
νοστῶν, τὸν Χριστὸν τοῖς τυφλώττουσιν ἀπεκάλυ-
πτεν, τοὺς μὲν πλανωμένους ὁδηγῶν, τοὺς δὲ γευ-
σαμένους τῆς εύσεύείας ³⁵· τοῖς ἐχθροῖς μαχόμενος,
υ
ilo: τῶνιτῶνινςι ἐκκληςςιαστι-κ-ῶν.Δ fficiam τὸ⁴
velquid simile. ‘Joau. sinis-17. ‘1 ibid. ts.
ἦπολλή κέχυται πρὸ τῶν ἀνθρωπικῶν ὀφθαλμῶν, δι’
ip οὗ βλέπουσιν οἱ αίρετικοὶ τῶν Πατέρων τὰ ἴχνη,
σι’δᾶ βαδίζειν ἐκείνην, ἢν έτριψαν τῶν ἀποστόλων oi
τόδεςί Ἰδοὺ γάρ Πέτρος ό κατ’ ἐκλογὴν γνήσιος
τοῦ Χριστοῦ μαθητὴς, ὁ πανταχοῦ τὴν πρώτην ψῆφον
καὶ τῶν τιμῶν καὶ τῶν κατορθωμάτων δεξάμενος,
ὁ μέγας ἐκεῖνος ὁ πάνυ, οὗ τὸ κλέος πᾶσαν τὴν οἰ-
κουμένην ἐπλήρωσεν, κελευσθεὶς εἰπεῖν, ὅπως δο-
ξάζει περὶ τοῦ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ήμῶν, οὐκ ἀπὸ
μακρᾶς τινος ήρξατο περινοίας, οὐδὲ κύκλον ,συλλο-
γισμῶν καὶ πραγμάτων περιϐαλλόμενος, ἀπεκρί-
νατο πρὸς τὴν πεῦσιν, ῶσπερ δὴ νῦν ποιεῖν εἰώθασιν
οἱ δεινοὶ σοφισταὶ καὶ τεχνολόγοι τῆς πίστεωςο ἀλλ’
ἐν ἁπλότητι καρδίας, σύντομον ἐξέθετο τήν ἀλήθειαν·
ού τὸν ἀγέννητον διαστείλας τῷ γεννητῷ, οὐ τὰ
περὶ ὁμοίου καλ⁸ ἀνομοίου λεπτολογήσας ἐμπλήκτως,
οὐδὲ τῶν ὑπὲρ πάντα οὐσιῶν πολυπραγμονήσας δια-
φορὰν, οὐδὲ τὴν ἀμέτρητον θεότητα μετρήσας συλο
λογισμοῖς, οἷα δὴ τά Ἀρείου παίγνια, καὶ τά Εύνο-
μίσυ παρεγχειρήματα. Ζηλώσωμεν τοίνυν, ὦ Χρι-
στιανοὶ (ὧν πίστις, οὐ πολυλογία τὸ γνώρισμα), τὸν
ἁλιέα, τὸν ἀπερίεργον, τὸν ἐκ Βηθσαῖδᾶς γένοντα⁶ ,
τὸ πρῶτον θήρευμα τοῦ Χριστοῦ. Μελετήσωμεν λέ-
γειν’ Σὺ εἴ ό Χριστὸς ό Υἱὸς τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶν-
τος· τὰ δέ πλείονα τούτων ἀφιέναι τοῖς λογομάχοις,
ὧν ιρις τὸ ἔργον, καὶ τὸ τέλος ἀπώλεια.
’Δρα οὖν μὲν μέχρι τῶν λεχθέντων ἵσταται τοῦ
ἀποστόλου τά θαύματα; ἢ πᾶν τοὺναντίον,ὀύδὲ
ἦρχθαι δοκοῦμεν, εί τις τοῖς εἰρημένοις παραμε-
τροίη τά λείποντα. Ἀλλ’ ἐγὼ τά ’πολλὰ τῇ ὑμετέρᾳ
γνώσει καταλιπὼν (ίστε γάρ τὸν Πέτρον καὶ τὰ
ἐκείνου, κᾶν μηδεὶς ἐπαινεῖν τὸν ἀνδρα προέληται),
μικρὰ περὶ τῆς ἀναπαύσεως αὐτοῦ εἰπεῖν βούλομαι,
Italarum; ἐκ τῆς γῆς εἰς τὸν οὐρανὸν μετῴκησεν, ἵν’
ἐκεῖ τοῦ λέγειν παύσωμαι, ἔνθα κάκεῖνος τὸν βίον.
'0 μὲν οὖν Σωτὴρ ήμῶν ήνίκα ἔμελλεν ἁγιάζειν τῷ
αὐθαιρέτῳ θανάτῳ ’⁸, ῶσπερ τινὰ παραθήκην ἐξαί-
Ρετον, τὴν καθόλου κα)⁸ οίκουμενικὴν ι. Ἐκκλησίαν
τούτῳ τῷ ἀνδρὶ παρατίθεται, τρίτον αύτοῦ πυθό-
μενος τὸ, Φιλεῖς pe; Ὠς δὲ ταῖς ἐρωτήσεσι μάλα
προθύμως ίσαρίθμους τὰς ὁμολογίας προέθετο, ἔλα-
6εν τὸν κόσμον είς ἐπιμέλειαν, ὡς μίαν ἀγέλην εἷς
ποιμὴν , ἀκούσας’ Βόσκε τὰ ἀρνία μου ⁹ καὶ σχε-
δὸν ἀνθ’ ἐαυτοῦ τὸν πιστότατον μαθητήν ἐδωκεν ό
Κύριος τοῖς προσηλύτοις πατέρα, καὶ νομέα, καὶ
παιδευτὴν. Ταύτης τοίνυν ἀκούσας τῆς φωνῆς, οὐκ
ἔν ῥᾳθυμίᾳ τὸν βίον ἔζησεν, ούδέ ήγάπησε τὴν ἔξω
κινδύνων ζωήνο ἀλλά πᾶσαν τὴν οἰκουμένην περι-
νοστῶν, τὸν Χριστὸν τοῖς τυφλώττουσιν ἀπεκάλυ-
πτεν, τοὺς μὲν πλανωμένους ὁδηγῶν, τοὺς δὲ γευ-
σαμένους τῆς εύσεύείας ³⁵· τοῖς ἐχθροῖς μαχόμενος,
υ
ilo: τῶνιτῶνινςι ἐκκληςςιαστι-κ-ῶν.Δ fficiam τὸ⁴
velquid simile. ‘Joau. sinis-17. ‘1 ibid. ts.