PG 41, col. 373
τοῦτο ἐγκείμενον), ἦτοι μετά τὴν τῶν ἀποστόλων
διαδοχὴν ὑπὸ Κλήτου τοῦ ἐπισκόπου οὗτος καθίστα-
ται, οὐ πάνυ σαφῶς ἴσμεν. Πλὴν ἀλλά καὶ οὕτως
ἠδύνατο ἔτι περιόντων τῶν ἀποστόλων, φημὶ δὲ τῶν
περὶ Πέτρον καὶ Παῦλον, ἐπισκόπους ἄλλους καθ-
ίστασθαι, διά τὸ τοὺς ἀποστόλους πολλάκις ἐπὶ τὰς
ἄλλας πατρίδας τὴν πορείαν στέλλεσθαι διὰ τὸ κή-
, ρυγματσῦ Χριστοῦ, μὴδύνασθαι δὲτὴν τῶν Ῥωμαίων
πόλιν ἄνευ ἐπισκόπου εῖναι. Ὁ μὲν γάρ Παῦλος καὶ
ἐπὶ τὴν Ἱσπανίαν (88) ἀφικνεῖται· Πέτρος δὲ πολ-
).άκις Πόντον τε καὶ Βιθυνίαν ἐπεσκέψατο. Ἐνεχώρει
δέ μετά τὸ κατασταθῆναι Κλήμεντα, καὶ παραιτή-
σασθαι (εῐγε οὕτως ἐπράχθη · διανοοῦμαι γὰρ, οὐχ
ὁρίζομαι), ὕστερον μετά τὸ τετελευτηκέναι Αἶνον καὶ
Κλῆτον ἐπισκοπεύσαντας πρὸς δεκαδύο ἐτη (89),
ῑκαστον μετά τὴν τοῦ ἁγίου Πέτρου καὶ Παύλου τε·
λευτην, τὴν ἐπὶ τῷ δωδεκάτῳ ἔτει (90) Νέρωνος γενο-
μένην, τοῦτον αὖθις ἀναγκασθῆναι τὴν ἐπισκοπὴν
κατασχεῖν.”ομως ἡ τῶν ἐν Ῥώμη ἐπισκόπων διαδοχὴ
ταύτην ἔχει τὴν ἀκολουθίαν ° Πέτρος καὶ Παῦλος,
Δῖνος καὶ Κλῆτος, Κλήμης, Εὐάρεστος, Ἀλέξανδρος,
Ξύστος, Τελέσφορος, Εὐάρεστος, Ὑγῖνος, Πῖος, Ἀνί-
κητος, ό ἀνω ἐν τῷ καταλόγῳ προδεδηλωμένος.
Καὶ μή τις θαυμάσῃ, δτι ἕκαστα οὕτως ἀκριϐῶς
διήλθομεν. Διά ’γὰρ τούτων ἀεὶ τὸ σαφὲς δείκνυται.
Ἐν χρόνοις τοίνυν, ὡς ἔφημεν (91), ’Δνικήτου, ή
προδεδηλωμένη Μαρκελλίνα ἐν Ῥώμῃ γενομένη, τὴν
λύμην τῆς Καρποκρᾶ διδασκαλίας ἐξεμέσασα, πολλοὺς
τῶν ἐκεῖσε λυμηναμένη ἠφάνισε* καὶ ἐνθεν γέγονεν
ἠ ἀρχὴ Γνωστικῶν τῶν καλουμένων. Ἔχουσι δέ εί-
κόνας ἐνζωγράφους διὰ χρωμάτων, τινὲς δὲέκ χρυσοῦ
καὶ ἀργύρου, καὶ λοιπῆς ὕλης, ἅτινα ἐκτυπώματά
φασιν εἶναι τοῦ Ἰησοῦ · καὶ ταῦτα ὑπὸ Ποντίου Πι-
λάτου γεγενῆσθαι τά ἐκτυπώματα τοῦ αὐτοῦ Ἰησοῦ,
ὅτε ἐνεδήμει τῷ τῶν ἀνθρώπων γένει. Κρύσδην δέ
τὰς τοιαύτας ἔχουσιν εἰκόνας · καί φιλοσόφων τινῶν,
Πυθαγόρου, καὶ Πλάτωνος, καὶ Ἀριστοτέλους. καὶ
λοιπῶν ο μεθ’ ὧν φιλοσόφων καὶ ἔτερα ἐκτυπώματα
(88) ,⁸0 μὲν γὰρ Παῦλος καί ἐπὶ τὴν Ἱσπανίαν.
Qu'odlacturuni se Romanis denuntiaverat (Rom. D stim;'_'u_ti nec'ab Josepho, qui, quod Judaeorum
xv. 28).
(89) Ἐπισκοτεύσαντας πρὸς δεκαδύο ἔτη. Sin-
guli nimirum. nam ex Eusebii Chronico haec mutua-
tus est Epiphanius, ubi Lino ιι, Cieto xu anni tri-
uun ur.
uuntur.
(g0) Τῂν ἐπί-δωδεκάτῳ ersz._Passi sunt apostoli
L. Fonteio Capitone, et Julio Rufo coss. quibus
anno Neronis xm linito, coepit xw ex ante dicm ιιι
Eid. Octobr. llic est annus Julianus cxu, aera: Dio-
nysianae van. Quamobrem non anno xu Neronis,
ut scripsit Epiphanius, sed xm labente mortui
sunt apostoli. _Quem dum. Eusebius, et Hieronymus
xiv appellant, frustra in Annalibus reprehenduntur.
Etenim plerique Christianorum scriptorum solent
ann_orum_initia ξι verno Pasclialiqué mense, quod
ecclesiastieianni caput est, arcessere: id quod a
viris eruditis observatum est. Cum igitur 'aunus
Neronis XIV creperithtobris xi anni iuliani exit,
Eusebius ac reliqui ejus initiqu ιι mense verno κατᾶ
διαδοχὴν ὑπὸ Κλήτου τοῦ ἐπισκόπου οὗτος καθίστα-
ται, οὐ πάνυ σαφῶς ἴσμεν. Πλὴν ἀλλά καὶ οὕτως
ἠδύνατο ἔτι περιόντων τῶν ἀποστόλων, φημὶ δὲ τῶν
περὶ Πέτρον καὶ Παῦλον, ἐπισκόπους ἄλλους καθ-
ίστασθαι, διά τὸ τοὺς ἀποστόλους πολλάκις ἐπὶ τὰς
ἄλλας πατρίδας τὴν πορείαν στέλλεσθαι διὰ τὸ κή-
, ρυγματσῦ Χριστοῦ, μὴδύνασθαι δὲτὴν τῶν Ῥωμαίων
πόλιν ἄνευ ἐπισκόπου εῖναι. Ὁ μὲν γάρ Παῦλος καὶ
ἐπὶ τὴν Ἱσπανίαν (88) ἀφικνεῖται· Πέτρος δὲ πολ-
).άκις Πόντον τε καὶ Βιθυνίαν ἐπεσκέψατο. Ἐνεχώρει
δέ μετά τὸ κατασταθῆναι Κλήμεντα, καὶ παραιτή-
σασθαι (εῐγε οὕτως ἐπράχθη · διανοοῦμαι γὰρ, οὐχ
ὁρίζομαι), ὕστερον μετά τὸ τετελευτηκέναι Αἶνον καὶ
Κλῆτον ἐπισκοπεύσαντας πρὸς δεκαδύο ἐτη (89),
ῑκαστον μετά τὴν τοῦ ἁγίου Πέτρου καὶ Παύλου τε·
λευτην, τὴν ἐπὶ τῷ δωδεκάτῳ ἔτει (90) Νέρωνος γενο-
μένην, τοῦτον αὖθις ἀναγκασθῆναι τὴν ἐπισκοπὴν
κατασχεῖν.”ομως ἡ τῶν ἐν Ῥώμη ἐπισκόπων διαδοχὴ
ταύτην ἔχει τὴν ἀκολουθίαν ° Πέτρος καὶ Παῦλος,
Δῖνος καὶ Κλῆτος, Κλήμης, Εὐάρεστος, Ἀλέξανδρος,
Ξύστος, Τελέσφορος, Εὐάρεστος, Ὑγῖνος, Πῖος, Ἀνί-
κητος, ό ἀνω ἐν τῷ καταλόγῳ προδεδηλωμένος.
Καὶ μή τις θαυμάσῃ, δτι ἕκαστα οὕτως ἀκριϐῶς
διήλθομεν. Διά ’γὰρ τούτων ἀεὶ τὸ σαφὲς δείκνυται.
Ἐν χρόνοις τοίνυν, ὡς ἔφημεν (91), ’Δνικήτου, ή
προδεδηλωμένη Μαρκελλίνα ἐν Ῥώμῃ γενομένη, τὴν
λύμην τῆς Καρποκρᾶ διδασκαλίας ἐξεμέσασα, πολλοὺς
τῶν ἐκεῖσε λυμηναμένη ἠφάνισε* καὶ ἐνθεν γέγονεν
ἠ ἀρχὴ Γνωστικῶν τῶν καλουμένων. Ἔχουσι δέ εί-
κόνας ἐνζωγράφους διὰ χρωμάτων, τινὲς δὲέκ χρυσοῦ
καὶ ἀργύρου, καὶ λοιπῆς ὕλης, ἅτινα ἐκτυπώματά
φασιν εἶναι τοῦ Ἰησοῦ · καὶ ταῦτα ὑπὸ Ποντίου Πι-
λάτου γεγενῆσθαι τά ἐκτυπώματα τοῦ αὐτοῦ Ἰησοῦ,
ὅτε ἐνεδήμει τῷ τῶν ἀνθρώπων γένει. Κρύσδην δέ
τὰς τοιαύτας ἔχουσιν εἰκόνας · καί φιλοσόφων τινῶν,
Πυθαγόρου, καὶ Πλάτωνος, καὶ Ἀριστοτέλους. καὶ
λοιπῶν ο μεθ’ ὧν φιλοσόφων καὶ ἔτερα ἐκτυπώματα
(88) ,⁸0 μὲν γὰρ Παῦλος καί ἐπὶ τὴν Ἱσπανίαν.
Qu'odlacturuni se Romanis denuntiaverat (Rom. D stim;'_'u_ti nec'ab Josepho, qui, quod Judaeorum
xv. 28).
(89) Ἐπισκοτεύσαντας πρὸς δεκαδύο ἔτη. Sin-
guli nimirum. nam ex Eusebii Chronico haec mutua-
tus est Epiphanius, ubi Lino ιι, Cieto xu anni tri-
uun ur.
uuntur.
(g0) Τῂν ἐπί-δωδεκάτῳ ersz._Passi sunt apostoli
L. Fonteio Capitone, et Julio Rufo coss. quibus
anno Neronis xm linito, coepit xw ex ante dicm ιιι
Eid. Octobr. llic est annus Julianus cxu, aera: Dio-
nysianae van. Quamobrem non anno xu Neronis,
ut scripsit Epiphanius, sed xm labente mortui
sunt apostoli. _Quem dum. Eusebius, et Hieronymus
xiv appellant, frustra in Annalibus reprehenduntur.
Etenim plerique Christianorum scriptorum solent
ann_orum_initia ξι verno Pasclialiqué mense, quod
ecclesiastieianni caput est, arcessere: id quod a
viris eruditis observatum est. Cum igitur 'aunus
Neronis XIV creperithtobris xi anni iuliani exit,
Eusebius ac reliqui ejus initiqu ιι mense verno κατᾶ