PG 41, col. 557
θοῦς ¹ περιέχεται. Θεδς γάρ, καὶ οὐ φροντίζων, καὶ
ἀπορῶν ὡς Βυθδς, ἦτοι ὁ Ζεὺς, περὶ οῦ λέγοντα Ὄμη-
ρον -Πτολε μαῖος πε pl Βυθοῦ λέγων ἐμιμήσατο. Εἰς δὲ
περισσότερον ἔλεγχον τοῦ ἀπατεῶνας καθ’ ἑξῆς ὑπο-
τάξας, παραθήσομαι τὰ ὑπ’ αὑτοῦ φύσει Πτολεμαίου
Φλώρᾳ τινὶ γυναικὶ γραφέντα, ἐπαγωγά τε καὶ δηλησ
τήρια ῥήματα, ἵνα μή τις νομίσειεν ἡμᾶς ἐξ ἀκοῆς
μόνον τὸν ἀπατεῶνα ἐλέγχειν, μὴ πρότερον ἐντυχόν-
τας τῇ παρ’ αὐτοῦ παραπεποιημένῃ διδασκαλία. Πρὸς
γὰρ τοῖς εἰρημένοις καὶ τὸν νόμον τοῦ Θεοῦ τὸν διὰ
Μωῦσέως βλασφημῶν οὐκ αἰσχύνεται· ἀ καὶ ἐστι
ταῦτα*
Πτολεμαίου πρὸς Φλώραν.
Γ’. Τδν διὰ Μωῦσέως τεθέντα νόμον, ἀδελφή μου
καλὴ Φλώρα, ὅτι μὴ πολλοὶ προκατελάϐοντο, μήτε
*τὸν θεμέλιον αὑτὸν ἐγνωκότες, μήτε τὰς προστάξεις
αὐτῶν, ἀκριϐῶς ἡγοῦμαι καὶ σοὶ εὐσύνοπτον ἔσεσθαι
μαθοῦσης ⁸ τὰς διαφωνούσας γνώμας περὶ αὐτοῦ. Ui
μὲν γὰρ ὑπὸ τοῦ Θεοῦ καί Πατρὸς νενομοθετῆσθαι
τούτοις λέγουσιν· ἕτεροι δὲ τούτοις τὴν ἐναντίαν ὁδὸν
τραπέντες, ὑπὸ τοῦ ἀντικειμένου φθοροποιοῦ διαϐό-
λου τεθεῖσθαι τοῦτον ἰσχυρίζονται, ὡς καὶ τὴν τοῦ
κόσμου προσάπτουσιν αὐτῷ δημιουργίαν, Πατέρα
, καὶ Ποιητὴν τοῦτον λέγοντες εἶναι. Τοῦτο δὲ τοῦ
παντὸς διέπταισαν οῦτοι διαδόντες ἀλλήλοις, καὶ ὲκά-
τεροι αὐτῶν διαμαρτόντες παρὰ σφίσιν αὐτοῖς τῆς
τοῦ προκειμένου ἀληθείας ⁸ οὔτε γὰρ ὑπὸ τοῦ τελείου
Θεοῦ καὶ Πατρὺς φαίνεται τοῦτον τεθεῖσθαι⁸ ἑπόμε-
νος ⁸ γάρ ἐστιν· ἀτελῆ τε ὄντα, ml. τοῦ σφετέρου
πληρωθῆναι (96) ἐνδεῆ, ἔχοντά τε προστάξεις ἀνοι-
κείας τῇ τοῦ τοιούτου Θεοῦ φύσει τε καὶ-γνώμῃ⁶ 0331’
αὖ πάλιν τῇ τοῦ ἀντικειμένου ἀδικίᾳ νόμον προσ-
άπτειν ⁵ ἀδικεῖν αἱροῦντος, τῶν τε ἑξῆς τί μὴ συν-
ορώντων τὰ ὑπὸ τοῦ Σωτῆρος εἰρημένα. Οἰκία γὰρ ἢ
πόλις μερισθεῖσα ἐφ’ ἑαυτὴν, ὅτι μὴ δύναται στῆναι,
δ’ Σωτὴρ ήμῶν ἀπεφήνατο. Ἔτι γε τὴν τοῦ κόσμου
δημιουργίαν ἰδίαν λέγει εἶναι ἆ τε ⁸ πάντα δι’ αὐτοῦ
γεγονέναι, καὶ χωρὶς αὐτοῦ γέγονεν οὐδὲν, ὁ ἀπό-
στολος προαποστερήσας (97) τὴν τῶν ψευδηγορούντωι
ἀνυπόστατον σοφίαν, καὶού φθοροποιοῦ Θεοῦ, ἀλλά
δικαίου καὶ μισοπονῆρου. Ἀπρονοήτων δέ ἐστιν ἀνι
θρώπων τῆς προνοίας τοῦ Δημιουργοῦ μὴ αἰτίαι
λαμϐανομένων, καί. μὴ μόνον τὸ τῆς ψυχῆς δμμαη
ἀλλά καὶ τὸ τοῦ σώματος θπεπηρωμένων. Οῦτοιᾼμὲι
οὗν ὡς διημαρτήκασι τῆς ἀληθείας, δῆλόν σοί ἐστι’
ἐκ τῶν εἰρημένων. Πεπόνθασι δὲ τοῦτο ἰδίως ἑκάτε-
ρος αὐτῶν, οἱ μὲν atat τὸ ἀγνοεῖν τὸν τῆς δικαιοσύνης
¹ Iren. τότε έννο. ὅτε θέλει. ¹ F. εἴσω πάθους.
τά τε. ⁷ Matth. xu, 25. ⁸ Joan. ι, 5. -
(96) 1ςαί τοῦ σφετέρου πληρωθῆναι. Utcunqu
sensus [iisex νει-ἰ)ἱείσεῐυί possit, quod nopnisi v’io: paulo ante positum‘referatur, hoc sensu : Priamea
[potitet-“fieri,potest‘nLolnge'mih'ipaptiuisuvidetur una} ifinundum οὗ ipso (auriculam; omniaque per‘t'psum
τοῦ ύφ’ ,ἑτέρουιπληρωθῆναα Νοᾱόιιὺίιο quin ho
Epiphanius scripserit. ·“ ‘ ” lus; la.- nteudaeissimorum hominum, etc.
( 7l '0 ἀπόσπολορ ποοαποστεοήσαο. Anostoll
(97) '0 ἀπόσῖπολος προαποστερήσας. Apostoll
ἀπορῶν ὡς Βυθδς, ἦτοι ὁ Ζεὺς, περὶ οῦ λέγοντα Ὄμη-
ρον -Πτολε μαῖος πε pl Βυθοῦ λέγων ἐμιμήσατο. Εἰς δὲ
περισσότερον ἔλεγχον τοῦ ἀπατεῶνας καθ’ ἑξῆς ὑπο-
τάξας, παραθήσομαι τὰ ὑπ’ αὑτοῦ φύσει Πτολεμαίου
Φλώρᾳ τινὶ γυναικὶ γραφέντα, ἐπαγωγά τε καὶ δηλησ
τήρια ῥήματα, ἵνα μή τις νομίσειεν ἡμᾶς ἐξ ἀκοῆς
μόνον τὸν ἀπατεῶνα ἐλέγχειν, μὴ πρότερον ἐντυχόν-
τας τῇ παρ’ αὐτοῦ παραπεποιημένῃ διδασκαλία. Πρὸς
γὰρ τοῖς εἰρημένοις καὶ τὸν νόμον τοῦ Θεοῦ τὸν διὰ
Μωῦσέως βλασφημῶν οὐκ αἰσχύνεται· ἀ καὶ ἐστι
ταῦτα*
Πτολεμαίου πρὸς Φλώραν.
Γ’. Τδν διὰ Μωῦσέως τεθέντα νόμον, ἀδελφή μου
καλὴ Φλώρα, ὅτι μὴ πολλοὶ προκατελάϐοντο, μήτε
*τὸν θεμέλιον αὑτὸν ἐγνωκότες, μήτε τὰς προστάξεις
αὐτῶν, ἀκριϐῶς ἡγοῦμαι καὶ σοὶ εὐσύνοπτον ἔσεσθαι
μαθοῦσης ⁸ τὰς διαφωνούσας γνώμας περὶ αὐτοῦ. Ui
μὲν γὰρ ὑπὸ τοῦ Θεοῦ καί Πατρὸς νενομοθετῆσθαι
τούτοις λέγουσιν· ἕτεροι δὲ τούτοις τὴν ἐναντίαν ὁδὸν
τραπέντες, ὑπὸ τοῦ ἀντικειμένου φθοροποιοῦ διαϐό-
λου τεθεῖσθαι τοῦτον ἰσχυρίζονται, ὡς καὶ τὴν τοῦ
κόσμου προσάπτουσιν αὐτῷ δημιουργίαν, Πατέρα
, καὶ Ποιητὴν τοῦτον λέγοντες εἶναι. Τοῦτο δὲ τοῦ
παντὸς διέπταισαν οῦτοι διαδόντες ἀλλήλοις, καὶ ὲκά-
τεροι αὐτῶν διαμαρτόντες παρὰ σφίσιν αὐτοῖς τῆς
τοῦ προκειμένου ἀληθείας ⁸ οὔτε γὰρ ὑπὸ τοῦ τελείου
Θεοῦ καὶ Πατρὺς φαίνεται τοῦτον τεθεῖσθαι⁸ ἑπόμε-
νος ⁸ γάρ ἐστιν· ἀτελῆ τε ὄντα, ml. τοῦ σφετέρου
πληρωθῆναι (96) ἐνδεῆ, ἔχοντά τε προστάξεις ἀνοι-
κείας τῇ τοῦ τοιούτου Θεοῦ φύσει τε καὶ-γνώμῃ⁶ 0331’
αὖ πάλιν τῇ τοῦ ἀντικειμένου ἀδικίᾳ νόμον προσ-
άπτειν ⁵ ἀδικεῖν αἱροῦντος, τῶν τε ἑξῆς τί μὴ συν-
ορώντων τὰ ὑπὸ τοῦ Σωτῆρος εἰρημένα. Οἰκία γὰρ ἢ
πόλις μερισθεῖσα ἐφ’ ἑαυτὴν, ὅτι μὴ δύναται στῆναι,
δ’ Σωτὴρ ήμῶν ἀπεφήνατο. Ἔτι γε τὴν τοῦ κόσμου
δημιουργίαν ἰδίαν λέγει εἶναι ἆ τε ⁸ πάντα δι’ αὐτοῦ
γεγονέναι, καὶ χωρὶς αὐτοῦ γέγονεν οὐδὲν, ὁ ἀπό-
στολος προαποστερήσας (97) τὴν τῶν ψευδηγορούντωι
ἀνυπόστατον σοφίαν, καὶού φθοροποιοῦ Θεοῦ, ἀλλά
δικαίου καὶ μισοπονῆρου. Ἀπρονοήτων δέ ἐστιν ἀνι
θρώπων τῆς προνοίας τοῦ Δημιουργοῦ μὴ αἰτίαι
λαμϐανομένων, καί. μὴ μόνον τὸ τῆς ψυχῆς δμμαη
ἀλλά καὶ τὸ τοῦ σώματος θπεπηρωμένων. Οῦτοιᾼμὲι
οὗν ὡς διημαρτήκασι τῆς ἀληθείας, δῆλόν σοί ἐστι’
ἐκ τῶν εἰρημένων. Πεπόνθασι δὲ τοῦτο ἰδίως ἑκάτε-
ρος αὐτῶν, οἱ μὲν atat τὸ ἀγνοεῖν τὸν τῆς δικαιοσύνης
¹ Iren. τότε έννο. ὅτε θέλει. ¹ F. εἴσω πάθους.
τά τε. ⁷ Matth. xu, 25. ⁸ Joan. ι, 5. -
(96) 1ςαί τοῦ σφετέρου πληρωθῆναι. Utcunqu
sensus [iisex νει-ἰ)ἱείσεῐυί possit, quod nopnisi v’io: paulo ante positum‘referatur, hoc sensu : Priamea
[potitet-“fieri,potest‘nLolnge'mih'ipaptiuisuvidetur una} ifinundum οὗ ipso (auriculam; omniaque per‘t'psum
τοῦ ύφ’ ,ἑτέρουιπληρωθῆναα Νοᾱόιιὺίιο quin ho
Epiphanius scripserit. ·“ ‘ ” lus; la.- nteudaeissimorum hominum, etc.
( 7l '0 ἀπόσπολορ ποοαποστεοήσαο. Anostoll
(97) '0 ἀπόσῖπολος προαποστερήσας. Apostoll