PG 41, col. 993
ἄρα αὐτός ἐστι Θεὸς δ ἀεὶ, καὶ νῦν ἐλθὼν, ὡς λέγει
ἡ Γραφήο Οὗτος ό Θεός σου ο οὐ λογισθήσεται
ἕτερος πρὸς αὐτόν. Ἐξεῦρε πᾶσαν ὁδὸν ἐπιστή-
μης, καὶ ἔδωκεν αὐτὴν Ἰακὼϐ τῷ παιδὶ αὑτοῦ,
καὶ Ἰσραὴλ τῷ ἠγαπημένῳ αὑτοῦ. Μετὰ ταῦτα
ἐπὶ τῆς γῆς ὤφθη, καὶ τοῖς ἀνθρώποις συναν-
εστράφη. Ὁρᾷς. φησὶ, πάλιν πῶς ἡ θεία Γραφὴ
ἡμᾶς συνεθίζει, τοῦ μὴ ἄλλον καὶ ἄλλον Θεὸν ἡγεῖ-
σθαι, φάσκουσα, ὅτι αὐτὸς Θεός ἐστι μόνοςιὲλθὼν,
καὶ αὐτὸς πάλιν ὕστερον ὀφθείς; Πάλιν δὲ ἄλλῳ
ῥητῷ κέχρηνται τούτῳ, ὡς λέγει· Ἕκοπιασεν Ατ-
κγυπτος, ’καὶ ἐμπορία Αἰθιόπων, καὶ οι Σαϐαεὶμ
ἄνδρες ὑψηλοὶ ἐπὶ σὲ διαϐήσονται, καὶ σοὶ δοῦλοι
ἔσονται. Καὶ πορεύσονται ὀπίσω σου δεδεμένοι
χειροπέδαις, καίέν σοὶ προσκυνήσουσι, καὶ ἐν
σοὶ προσεύξονται· ὅτι ἐν σοὶ Θεός ἐστι, καὶ οὐκ
ἔστι Θεὸς πλὴν σοῦ. Σὺ γὰρ εἷ Θεὸς, καὶ οὐκ
ᾔδειμεν, ὁ Θεὸς τοῦ Ἰσραὴλ Σωτήρ. Ὁρᾷς, φησὶ,
πῶς αἱ θεῖαι Γραφαὶ ἕνα Θεὸν σημαίνουσι, καὶ
καταγγέλλουσιν αὑτὸν ὲμφανῆ; Καὶ ὁμολογουμένως
εἷς ἐστιν, ὁ αὐτὸς ἀεὶ ὢν. Καὶ τούτου ἕνεκα οὐ πολ-
λοὺς θεοὺς λέγομεν, ἀλλ’ ἕνα Θεὸν τὸν αὐτὸν ἀπαθῆ,
αὑτὸν Πατέρα τοῦ Υἱοῦ, αὐτὸν Υἱὸν, καὶ πεπονθότα,
ἶνα σώσῃ ἡμᾶς ὲν τῷ ἰδίῳ πάθει, καὶ οὐ δυνάμεθα
ἄλλον λέγειν· δῆθεν ἀπὸ τοῦ ἐπιστάτου αὐτῶν μεμα-
θηκότες ταύτην τὴν ὁμολογίαν, καὶ τὴν πονηρὰν ταύ-
την ὑπόνοιαν, καὶ λυμαντικὴν μανίαν.
Εἶτα ἄλλα ῥητά φασιν εξς σύστασιν ἑαυτῶν, ὡς ὁ
αὐτῶν διδάσκαλος ἔλεγεν, ὅτι καὶ ὁ Ἀπόστολος τού-
τοις μαρτυρεί τοῖς λόγοις · Ὧν οι πατέρες, ἐξ ὧν ὀ,
Χριστὸς τὸ κατὰ σάρκα. ὀ ὢν ἐπὶ πάντων Θεὸς
εὐλογητὸς εὶς τοὺς αἰῶνας. Ἀμήν. Βούλονται δὲ
διηγεῖσθαι μονοκώλως τοῦτον τὸν τρόπον, ὡς Θεόδο-
τος ’ ἐκεῖνος μὲν φύσει ἀκροτάτως ἄνθρωπον ψιλὸν
διηγησάμενος · οὗτος δὲ πάλιν ἄλλην ἀκρότητα μονο-
τύπως τὸν αὑτὸν Πατέρα καὶ Υίὸν καὶ ἆγιον Πνεῦμα,
ὲν σαρκὶ πεπονθότα καὶ γεννηθέντα ἡγησάμενος.
Οὔτε οὖν ἐκεῖνοι οἱ ἀπὸ Θεοδότου τι ὲν ἀληθείᾳ ἔφα-
σαν, οὔτε οὗτος ό Νοητὺς καὶ οἱ ἀπ’ αὐτοῦ, ’Λνόητος
δὲ μᾶλλον τῇ δυνάμει, καθάπερ αἱ θεῖαι Γραφαὶ
ὰμφοτέρους καὶ πάντας τοὺς πεπλανημένους δι-
ελέγχουσι.
ad vim ingenii ac facultatem pertinent, potius est dicendus; [.82 cum utrosque ac caeteros omnes
a veritate aberrantes sacrae Litterw redarguam.
Γ '. Πάντη δὲ τῷ τὸν νοῦν εἰς Θεδν κεκτημένῳ, καὶ
ὲν θείᾳ Γραφῇ καὶ ὲν Πνεύματι ἁγίῳ κατηυγασμένῳ
εὐθυέλεγκτος ὁ αὐτῶν λόγος, καὶ πάσης ἀνοίας ἑμ-
πλεως φαίνεται. Τ όλμης γὰρ τὸ ἔργον, καὶ τυφλώ-
σεως ἡ διάνοια, φάσκουσα τὸν αὐτὸν Πατέρα ὄντα,
καὶ τὸν αὑτὸν Υἱὸν, καὶτὸν αὑτὸν πεπονθότα ο ὡς
καὶ ἀπὸ ὀρθοῦ λογισμοῦ κριθήσονται οἱ τὰτοιαῦτα
φάσκοντες. Πῶς γὰρ εἴη Πατὴρ ὁ αὐτὸς καὶ Υἱὸς
ὑπάρχων ; Ei γὰρ Υἱὸς ὑπάρχει, πάντως τοῦ τινος
ι Baruch ιιι, 56-38. ’ lsa. xcv. 14, 15.
³ Rom. Ix, 5.
ἡ Γραφήο Οὗτος ό Θεός σου ο οὐ λογισθήσεται
ἕτερος πρὸς αὐτόν. Ἐξεῦρε πᾶσαν ὁδὸν ἐπιστή-
μης, καὶ ἔδωκεν αὐτὴν Ἰακὼϐ τῷ παιδὶ αὑτοῦ,
καὶ Ἰσραὴλ τῷ ἠγαπημένῳ αὑτοῦ. Μετὰ ταῦτα
ἐπὶ τῆς γῆς ὤφθη, καὶ τοῖς ἀνθρώποις συναν-
εστράφη. Ὁρᾷς. φησὶ, πάλιν πῶς ἡ θεία Γραφὴ
ἡμᾶς συνεθίζει, τοῦ μὴ ἄλλον καὶ ἄλλον Θεὸν ἡγεῖ-
σθαι, φάσκουσα, ὅτι αὐτὸς Θεός ἐστι μόνοςιὲλθὼν,
καὶ αὐτὸς πάλιν ὕστερον ὀφθείς; Πάλιν δὲ ἄλλῳ
ῥητῷ κέχρηνται τούτῳ, ὡς λέγει· Ἕκοπιασεν Ατ-
κγυπτος, ’καὶ ἐμπορία Αἰθιόπων, καὶ οι Σαϐαεὶμ
ἄνδρες ὑψηλοὶ ἐπὶ σὲ διαϐήσονται, καὶ σοὶ δοῦλοι
ἔσονται. Καὶ πορεύσονται ὀπίσω σου δεδεμένοι
χειροπέδαις, καίέν σοὶ προσκυνήσουσι, καὶ ἐν
σοὶ προσεύξονται· ὅτι ἐν σοὶ Θεός ἐστι, καὶ οὐκ
ἔστι Θεὸς πλὴν σοῦ. Σὺ γὰρ εἷ Θεὸς, καὶ οὐκ
ᾔδειμεν, ὁ Θεὸς τοῦ Ἰσραὴλ Σωτήρ. Ὁρᾷς, φησὶ,
πῶς αἱ θεῖαι Γραφαὶ ἕνα Θεὸν σημαίνουσι, καὶ
καταγγέλλουσιν αὑτὸν ὲμφανῆ; Καὶ ὁμολογουμένως
εἷς ἐστιν, ὁ αὐτὸς ἀεὶ ὢν. Καὶ τούτου ἕνεκα οὐ πολ-
λοὺς θεοὺς λέγομεν, ἀλλ’ ἕνα Θεὸν τὸν αὐτὸν ἀπαθῆ,
αὑτὸν Πατέρα τοῦ Υἱοῦ, αὐτὸν Υἱὸν, καὶ πεπονθότα,
ἶνα σώσῃ ἡμᾶς ὲν τῷ ἰδίῳ πάθει, καὶ οὐ δυνάμεθα
ἄλλον λέγειν· δῆθεν ἀπὸ τοῦ ἐπιστάτου αὐτῶν μεμα-
θηκότες ταύτην τὴν ὁμολογίαν, καὶ τὴν πονηρὰν ταύ-
την ὑπόνοιαν, καὶ λυμαντικὴν μανίαν.
Εἶτα ἄλλα ῥητά φασιν εξς σύστασιν ἑαυτῶν, ὡς ὁ
αὐτῶν διδάσκαλος ἔλεγεν, ὅτι καὶ ὁ Ἀπόστολος τού-
τοις μαρτυρεί τοῖς λόγοις · Ὧν οι πατέρες, ἐξ ὧν ὀ,
Χριστὸς τὸ κατὰ σάρκα. ὀ ὢν ἐπὶ πάντων Θεὸς
εὐλογητὸς εὶς τοὺς αἰῶνας. Ἀμήν. Βούλονται δὲ
διηγεῖσθαι μονοκώλως τοῦτον τὸν τρόπον, ὡς Θεόδο-
τος ’ ἐκεῖνος μὲν φύσει ἀκροτάτως ἄνθρωπον ψιλὸν
διηγησάμενος · οὗτος δὲ πάλιν ἄλλην ἀκρότητα μονο-
τύπως τὸν αὑτὸν Πατέρα καὶ Υίὸν καὶ ἆγιον Πνεῦμα,
ὲν σαρκὶ πεπονθότα καὶ γεννηθέντα ἡγησάμενος.
Οὔτε οὖν ἐκεῖνοι οἱ ἀπὸ Θεοδότου τι ὲν ἀληθείᾳ ἔφα-
σαν, οὔτε οὗτος ό Νοητὺς καὶ οἱ ἀπ’ αὐτοῦ, ’Λνόητος
δὲ μᾶλλον τῇ δυνάμει, καθάπερ αἱ θεῖαι Γραφαὶ
ὰμφοτέρους καὶ πάντας τοὺς πεπλανημένους δι-
ελέγχουσι.
ad vim ingenii ac facultatem pertinent, potius est dicendus; [.82 cum utrosque ac caeteros omnes
a veritate aberrantes sacrae Litterw redarguam.
Γ '. Πάντη δὲ τῷ τὸν νοῦν εἰς Θεδν κεκτημένῳ, καὶ
ὲν θείᾳ Γραφῇ καὶ ὲν Πνεύματι ἁγίῳ κατηυγασμένῳ
εὐθυέλεγκτος ὁ αὐτῶν λόγος, καὶ πάσης ἀνοίας ἑμ-
πλεως φαίνεται. Τ όλμης γὰρ τὸ ἔργον, καὶ τυφλώ-
σεως ἡ διάνοια, φάσκουσα τὸν αὐτὸν Πατέρα ὄντα,
καὶ τὸν αὑτὸν Υἱὸν, καὶτὸν αὑτὸν πεπονθότα ο ὡς
καὶ ἀπὸ ὀρθοῦ λογισμοῦ κριθήσονται οἱ τὰτοιαῦτα
φάσκοντες. Πῶς γὰρ εἴη Πατὴρ ὁ αὐτὸς καὶ Υἱὸς
ὑπάρχων ; Ei γὰρ Υἱὸς ὑπάρχει, πάντως τοῦ τινος
ι Baruch ιιι, 56-38. ’ lsa. xcv. 14, 15.
³ Rom. Ix, 5.