PG 42, col. 184
μαι. Συνετρίψαμεν γὰρ τοῦ σκορπίου τὰς πτέρυγας,
καὶ κατεσπάσαμεν αὑτοῦ, τὰς δυνάμεις. Ὄφις γὰρ
πτερωτὸς οὗτος καὶ σκορπίος, πτέρυγας ἔχων κατὰ
πολλοὺς τρόπους, καὶ πετόμενος, καὶ μιμούμενος
μὲν τῆς Ἐκκλησίας τὴν παρθενίαν, οὐκ ἔχων δὲ
καθαρὰν τὴν συνείδησιν. Ἐπὶ γὰρ τούτῳ καὶ τοῖς
ὁμοίοις αὑτοῦ πληροῦται τὸ, Κεκαυττιριασμένω
τὴν συνείδησιν, καὶ κωλυόντων γαμεῖν, ἀπ-
έχεσθαι βρωμάτων, d ό Θεὸς εἰς μετάληψιν
ἐποίησεν.ν”Αγιάζεται μὲν διὰ λόγον Θεοῦ ζῶντος,
καὶ ἐντεύξεως, ὅτι πάντα καλὰ, καὶ ἡδέα, καὶ οὐδὲν
ἀπόϐλητον παρὰ Θεῷ · χλευάζονται δὲ τελειότατα δι’
ἃς κέκτηνται ἕκαστος συνεισόυιτους γυναῖκας, δι’ ἃς
εἴωθαν φιλοτιμεῖσθαι ἔχειν είς ὑπηρεσίαν. Ἀλλὰ
καὶ τούτου, ὡς ἔφην, τὰς πτέρυγας κατασπάσαντες,
καὶ τὴν κεφαλὴν καταθλάσαντες τῷ ξύλῳ τῆς ζωῆς,
τουτέστι τῷ σταυρῷ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριο
στοῦ, ἐπὶ τὰς ἑξῆς (anteit, ἐπικαλούμενοι αὑτὸν τὸν
Θεὸν βοηθὸν, πρὸς τὴν τῶν λοιπῶν αἱρέσεων ἀντίρς
ῥησίν τε καὶ ἀνατροπὴν τῶν παρ’ αὐτοῖς ματαίως
τῷ κόσμῳ ύποϐαλλομένων.
ΤΟΥ ΜΕΛΙΙἸΊΟΥ (ὓῗέτξέἑΣΜΑΤΟΣ ΤΟΥ Alfr-
τεσσαρακοστὴ ὀγδόη, ἡ καὶ ἐξηκοστὴ ὀγδόη.
Α’. Μελητιανῶν τι τάγμα ὲν τῇ τῶν Αἰγυπτίων χώρᾳ
ὑπάρχει, ἀπὸ Μελητίου τινὸς ἐπισκόπου ὲν τῇ Θη-
6αἲδι.γενομένου τῆς καθολικῆς Ἐκκλησίας καὶ τῆς
ὀρθῆς πίστεως. Ού γάρ τι μετήλλαττεν ή πίστις αὕη
τοῦ ὲν καιρῷ τινι τῆς ἁγίας καθολικῆς Ἐκκλησίας.
Οὗτος ὁ Μελήτιος σύγχρονος ἦν καὶ συνακμα-
στὴς τοῦ προειρημένου Ἱέρακά τε , καὶ καθεξῆς δια·-
δεξάμενος- ὃς ἦν καὶ τοῦ ἁγίου Πέτρου τοῦ τῆς
Ἀλεξανδρείας ἐπισκόπου σύγχρονος. Καὶ οὗτοι
πάντες ἐπὶ τοῦ διωγμοῦ ἦσαν τοῦ γενομένου ἐπὶ
Διοκλητιανοῦ καὶ Μαξιμιανοῦ. Ἦ δὲ κατὰ τδν Mc-
λήτιον ὑπόθεσις τοῦτον ἔσχε τὸν τρόπον·
Σχίσμα ἐποίησεν ο οὐ μὴν μετηλλαγμένος τὴν πε-
στιν γεγένηται. Οὗτος ὲν καιρῷ τοῦ διωγμοῦ ἆμσ
Πέτρῳ τῷ ἁγίῳ ὲπισκόπῳ καὶ μάρτυρι, καὶ τοῖς
ἄλλοις μάρτυσι, συλληφθεὶς ὑπὸ τῶν ἐπὶ τούτῳ ὐπὲ
τοῦ βασιλέως ἐπιτεταγμένων τῶν κατ’ ἐκεῖνο καιροῦ
ἡγεμόνων τῆς ’Δλεξανδρείας καὶ Αἰγύπτουσ Κουληῐα-
lue causas ac personas style suo non Amodo suble-
vant, sed etiam contra fidem veritatis exornant.
Cuiusmodi aetate nostracomplures Historiae pro-
deant, a Catholicis, ut videri volunt. et Romana
communionis hominibus editae; sed qua: Genevensi
aliquo conventu meditatae dictataque videantur.
Quarunrpraadicandarum finem nullumghaareticiipsi
faciunt Catholici, non ut suspectas solum, sed ἰιι
impias ac damnatas exsecrantur. Ejusmodi Meleo
tiana illa fuit historia. quae sanctissimum virum in
errorem adduxit. Nam qualis revera Meletins fuerit,
quaeve concitandi schismatis occasio ac progressio,
multo certius ex Athanasii scriptis atque ex Nicaeni
concilii synodicis litteris intelligi potest. Vide om-
nino qua‘ illic a Baronio accuratissime disputantur.
καὶ κατεσπάσαμεν αὑτοῦ, τὰς δυνάμεις. Ὄφις γὰρ
πτερωτὸς οὗτος καὶ σκορπίος, πτέρυγας ἔχων κατὰ
πολλοὺς τρόπους, καὶ πετόμενος, καὶ μιμούμενος
μὲν τῆς Ἐκκλησίας τὴν παρθενίαν, οὐκ ἔχων δὲ
καθαρὰν τὴν συνείδησιν. Ἐπὶ γὰρ τούτῳ καὶ τοῖς
ὁμοίοις αὑτοῦ πληροῦται τὸ, Κεκαυττιριασμένω
τὴν συνείδησιν, καὶ κωλυόντων γαμεῖν, ἀπ-
έχεσθαι βρωμάτων, d ό Θεὸς εἰς μετάληψιν
ἐποίησεν.ν”Αγιάζεται μὲν διὰ λόγον Θεοῦ ζῶντος,
καὶ ἐντεύξεως, ὅτι πάντα καλὰ, καὶ ἡδέα, καὶ οὐδὲν
ἀπόϐλητον παρὰ Θεῷ · χλευάζονται δὲ τελειότατα δι’
ἃς κέκτηνται ἕκαστος συνεισόυιτους γυναῖκας, δι’ ἃς
εἴωθαν φιλοτιμεῖσθαι ἔχειν είς ὑπηρεσίαν. Ἀλλὰ
καὶ τούτου, ὡς ἔφην, τὰς πτέρυγας κατασπάσαντες,
καὶ τὴν κεφαλὴν καταθλάσαντες τῷ ξύλῳ τῆς ζωῆς,
τουτέστι τῷ σταυρῷ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριο
στοῦ, ἐπὶ τὰς ἑξῆς (anteit, ἐπικαλούμενοι αὑτὸν τὸν
Θεὸν βοηθὸν, πρὸς τὴν τῶν λοιπῶν αἱρέσεων ἀντίρς
ῥησίν τε καὶ ἀνατροπὴν τῶν παρ’ αὐτοῖς ματαίως
τῷ κόσμῳ ύποϐαλλομένων.
ΤΟΥ ΜΕΛΙΙἸΊΟΥ (ὓῗέτξέἑΣΜΑΤΟΣ ΤΟΥ Alfr-
τεσσαρακοστὴ ὀγδόη, ἡ καὶ ἐξηκοστὴ ὀγδόη.
Α’. Μελητιανῶν τι τάγμα ὲν τῇ τῶν Αἰγυπτίων χώρᾳ
ὑπάρχει, ἀπὸ Μελητίου τινὸς ἐπισκόπου ὲν τῇ Θη-
6αἲδι.γενομένου τῆς καθολικῆς Ἐκκλησίας καὶ τῆς
ὀρθῆς πίστεως. Ού γάρ τι μετήλλαττεν ή πίστις αὕη
τοῦ ὲν καιρῷ τινι τῆς ἁγίας καθολικῆς Ἐκκλησίας.
Οὗτος ὁ Μελήτιος σύγχρονος ἦν καὶ συνακμα-
στὴς τοῦ προειρημένου Ἱέρακά τε , καὶ καθεξῆς δια·-
δεξάμενος- ὃς ἦν καὶ τοῦ ἁγίου Πέτρου τοῦ τῆς
Ἀλεξανδρείας ἐπισκόπου σύγχρονος. Καὶ οὗτοι
πάντες ἐπὶ τοῦ διωγμοῦ ἦσαν τοῦ γενομένου ἐπὶ
Διοκλητιανοῦ καὶ Μαξιμιανοῦ. Ἦ δὲ κατὰ τδν Mc-
λήτιον ὑπόθεσις τοῦτον ἔσχε τὸν τρόπον·
Σχίσμα ἐποίησεν ο οὐ μὴν μετηλλαγμένος τὴν πε-
στιν γεγένηται. Οὗτος ὲν καιρῷ τοῦ διωγμοῦ ἆμσ
Πέτρῳ τῷ ἁγίῳ ὲπισκόπῳ καὶ μάρτυρι, καὶ τοῖς
ἄλλοις μάρτυσι, συλληφθεὶς ὑπὸ τῶν ἐπὶ τούτῳ ὐπὲ
τοῦ βασιλέως ἐπιτεταγμένων τῶν κατ’ ἐκεῖνο καιροῦ
ἡγεμόνων τῆς ’Δλεξανδρείας καὶ Αἰγύπτουσ Κουληῐα-
lue causas ac personas style suo non Amodo suble-
vant, sed etiam contra fidem veritatis exornant.
Cuiusmodi aetate nostracomplures Historiae pro-
deant, a Catholicis, ut videri volunt. et Romana
communionis hominibus editae; sed qua: Genevensi
aliquo conventu meditatae dictataque videantur.
Quarunrpraadicandarum finem nullumghaareticiipsi
faciunt Catholici, non ut suspectas solum, sed ἰιι
impias ac damnatas exsecrantur. Ejusmodi Meleo
tiana illa fuit historia. quae sanctissimum virum in
errorem adduxit. Nam qualis revera Meletins fuerit,
quaeve concitandi schismatis occasio ac progressio,
multo certius ex Athanasii scriptis atque ex Nicaeni
concilii synodicis litteris intelligi potest. Vide om-
nino qua‘ illic a Baronio accuratissime disputantur.