PG 42, col. 340
Α IIEPI Ter zmeAToa TON ΑγΑιΑκοΝ,
γ Πεντηκοστὴ, ἡ καὶ ἐπτακοστή.
Ᾱ¹.Αύδιανοὶ, εῐτουν Ὠδιανοὶ, τάγμα είσίν. Οὗτοι δὲ
μοναστηρίοις τὴν κατοίκησιν κέκτηνται ἀναχω-
ὤντες, τάγμα ὄντες ὲν ἐρημίαις τε καὶ πλησιαίτε-
ιν πόλεων, ὲν προαστείοις τε καὶ¹ ὅποι τὰς ἑαυτῶν
we; ἤτοι μάνδρας ἔχουσιν. Οὗτος ὁ Λύδιος τούτων
›χηγδς γεγένηται ὲν χρόνοις Ἄρειον, ὁπηνίκα συν-
;ροτήθη κατὰ Ἀρείου ὴ σύνοδος τῶν αὐτὸν γαθ-
όντων. Ἦν δὲ ὁ ἀνὴρ ἀπὸ τῆς Μέσης τῶν ποταμῶν
ιμώμενος, διαφανής τις κατά τὴν ἑαυτοῦ πατρίδα
ὰ τὸ ἀκραιφνὲς τοῦ βίου, καὶ κατά Θεὸν ζήλου, καὶ
ἷστεως · ὃς, πολλάκις θεώμενος τὰ ἐν ταῖς Ἐκκλη-
,γωνο Ού χρὴ ταῦτα οὕτως γενέσθαισ ούκ ὀφείλει
ιῦτα οὕτως πράττεσθαι· ὡς ἀνὴρ ἀληθεύων, καὶ
τοῖα φιλεῖ ὑπὸ τῶν φιλαλήθως ὲλευθεροστομούντων
νδρῶν, τῶν μάλιστα τὸν βίον ἀκρότατα βιούντων.
μδ τοιαῦτα ὀρῶν, ὡς προεῖπον, ἐν ταῖς Ἐκκλησίαις,
ῐ τινα γὰρ εἶδε τῶν φιλοχρηματούντων τοῦ κλήρου,
ἐπίσκοπον, ἢ πρεσϐύτερον, ἢ ἕτερόν τινα τοῦ και
ὄνος, πάντως ἐφθέγγετο. Καὶ εἰ ἑώρα τινὰ ὲν τρνφῇ
xl. σπατάλῃ, ἦ τινα παραχαράττοντα τὰ ὲν τῷ ἐκ·
λησιαστικῷ 1ιηρύγματι καὶ θεσμῷ τῆς Ἑκκλησίας,
,ὴ φόρων 6 ἀνὴρ, προεϐάλλετο, ὡς ἔφην, τὸν λόγον.
,αἱ ἦν τοῦτο τοῖς μὴ τὸν βίον δεδοκιμασμένον ἔχου·
ἰν ἐπαχθές. ’Υϐρίζετο δὲ ἕνεκεν τούτου, καὶ ἀντει
ἐγετο, ἐμισεῖτο, ἔφερε κλυδωνιζόμενός τε καὶ ὠθού-
ενος, καὶ ἀτιμαζόμενος, ἕως χρόνον ἱκανοῦ ὲν ταῖς
Εκκλησίαις συναγόμενος ⁸ ἕως ὅτε δεινῶς ἐνέγκαν-
ἐς τινες ὲξεοῦσι τὸν ἄνδρα διὰ τὴν τοιαύτην αίτίαν.
ι) δὲ οὐκ ἠνείχετο, ἀλλ’ ἐϐιάζετο μᾶλλον ἀλήθειαν
,ὲν λέγειν, μὴ ἀναχωρεῖν δὲ τοῦ συνδέσμου τῆς μιᾶς
νώσεως τῆς ἁγίας καθολικῆς Ἐκκλησίας, Ὦς δὲ
τύπτετο αὑτός τε καὶ οἱ ἅμα αὐτῷ πολλάκις, τὰ
εινά τε ἔπασχε, βαρυστονήσας, σύμϐουλον λαμϐάνει
αυτοῦ τὴν ἀνάγκην τῶν ὕϐρεων. Ἑαυτὸν γὰρ ἀι,-
ρίζει τῆς Ἐκκλησίας, πολλοί τε ἀμαυ αὐτῷ ἀφηνιά-
ουσι ⁸ καὶ⁵ οὕτως τὴν διαίρεσιν εἰργάσατο, ού τι ἔχων
ιαρηλλαγμένον τῆς πίστεως, ἀλλ’ ὀρθότατα μὲν πι-
ττεύων αὑτός τε καὶ οἱ ἅμα αὐτῷ· εἰ καὶ χρὴ τὰ
ιάλιστα λέγειν ἐν μικρῷ τινι αὑτὸν φιλονείκως φέρε-
ac contumeliarum D σθαί τε καὶτοὺς ἅμα αὐτῷ.
γ Πεντηκοστὴ, ἡ καὶ ἐπτακοστή.
Ᾱ¹.Αύδιανοὶ, εῐτουν Ὠδιανοὶ, τάγμα είσίν. Οὗτοι δὲ
μοναστηρίοις τὴν κατοίκησιν κέκτηνται ἀναχω-
ὤντες, τάγμα ὄντες ὲν ἐρημίαις τε καὶ πλησιαίτε-
ιν πόλεων, ὲν προαστείοις τε καὶ¹ ὅποι τὰς ἑαυτῶν
we; ἤτοι μάνδρας ἔχουσιν. Οὗτος ὁ Λύδιος τούτων
›χηγδς γεγένηται ὲν χρόνοις Ἄρειον, ὁπηνίκα συν-
;ροτήθη κατὰ Ἀρείου ὴ σύνοδος τῶν αὐτὸν γαθ-
όντων. Ἦν δὲ ὁ ἀνὴρ ἀπὸ τῆς Μέσης τῶν ποταμῶν
ιμώμενος, διαφανής τις κατά τὴν ἑαυτοῦ πατρίδα
ὰ τὸ ἀκραιφνὲς τοῦ βίου, καὶ κατά Θεὸν ζήλου, καὶ
ἷστεως · ὃς, πολλάκις θεώμενος τὰ ἐν ταῖς Ἐκκλη-
,γωνο Ού χρὴ ταῦτα οὕτως γενέσθαισ ούκ ὀφείλει
ιῦτα οὕτως πράττεσθαι· ὡς ἀνὴρ ἀληθεύων, καὶ
τοῖα φιλεῖ ὑπὸ τῶν φιλαλήθως ὲλευθεροστομούντων
νδρῶν, τῶν μάλιστα τὸν βίον ἀκρότατα βιούντων.
μδ τοιαῦτα ὀρῶν, ὡς προεῖπον, ἐν ταῖς Ἐκκλησίαις,
ῐ τινα γὰρ εἶδε τῶν φιλοχρηματούντων τοῦ κλήρου,
ἐπίσκοπον, ἢ πρεσϐύτερον, ἢ ἕτερόν τινα τοῦ και
ὄνος, πάντως ἐφθέγγετο. Καὶ εἰ ἑώρα τινὰ ὲν τρνφῇ
xl. σπατάλῃ, ἦ τινα παραχαράττοντα τὰ ὲν τῷ ἐκ·
λησιαστικῷ 1ιηρύγματι καὶ θεσμῷ τῆς Ἑκκλησίας,
,ὴ φόρων 6 ἀνὴρ, προεϐάλλετο, ὡς ἔφην, τὸν λόγον.
,αἱ ἦν τοῦτο τοῖς μὴ τὸν βίον δεδοκιμασμένον ἔχου·
ἰν ἐπαχθές. ’Υϐρίζετο δὲ ἕνεκεν τούτου, καὶ ἀντει
ἐγετο, ἐμισεῖτο, ἔφερε κλυδωνιζόμενός τε καὶ ὠθού-
ενος, καὶ ἀτιμαζόμενος, ἕως χρόνον ἱκανοῦ ὲν ταῖς
Εκκλησίαις συναγόμενος ⁸ ἕως ὅτε δεινῶς ἐνέγκαν-
ἐς τινες ὲξεοῦσι τὸν ἄνδρα διὰ τὴν τοιαύτην αίτίαν.
ι) δὲ οὐκ ἠνείχετο, ἀλλ’ ἐϐιάζετο μᾶλλον ἀλήθειαν
,ὲν λέγειν, μὴ ἀναχωρεῖν δὲ τοῦ συνδέσμου τῆς μιᾶς
νώσεως τῆς ἁγίας καθολικῆς Ἐκκλησίας, Ὦς δὲ
τύπτετο αὑτός τε καὶ οἱ ἅμα αὐτῷ πολλάκις, τὰ
εινά τε ἔπασχε, βαρυστονήσας, σύμϐουλον λαμϐάνει
αυτοῦ τὴν ἀνάγκην τῶν ὕϐρεων. Ἑαυτὸν γὰρ ἀι,-
ρίζει τῆς Ἐκκλησίας, πολλοί τε ἀμαυ αὐτῷ ἀφηνιά-
ουσι ⁸ καὶ⁵ οὕτως τὴν διαίρεσιν εἰργάσατο, ού τι ἔχων
ιαρηλλαγμένον τῆς πίστεως, ἀλλ’ ὀρθότατα μὲν πι-
ττεύων αὑτός τε καὶ οἱ ἅμα αὐτῷ· εἰ καὶ χρὴ τὰ
ιάλιστα λέγειν ἐν μικρῷ τινι αὑτὸν φιλονείκως φέρε-
ac contumeliarum D σθαί τε καὶτοὺς ἅμα αὐτῷ.