PG 44, col. 1307
tudo, semper similiter et eodem modo se habere,
et neque melius, neque deterius posse fieri. Nam
neque in bono admittit accessionem, neque pro-
pensionem ad id quod est deterius, id, a quo tan-
quam a fonte ad alios emanat salus, non opus
habet alio quod ipsi det salutem.
ἄφθαρτον, τὸ μακάριον, τδ ἀεὶ ὡσαύτως ἔχον, τὸ μήτε κρεῖττον, μήτε χεῖρον γενέσθαι δυνάμενον.
Οὑτε γὰρ προσθήκην ἐν τῷ ἀγαθῷ ἐπιδέχεται, οὒτε τὴν πρὸς τὸ χεῖρον ῥοπὴν, ὃ τοῖς ἄλλοις πηγέςει χ
τὴν σωτηρίαν, οὑκ αὑτὸ τοῦ σώζοντος ἐνδεῶς έχει.
Quodnam ergo jure dicent ei competere eorum
quae proprie dicuntur significari a subiectione?
Inventum est enirn ea quae sunt examinata, procul
abesse ut proprie intelligantur et dicantur de Deo
unigenito. Quod si etiam addendum est illud ge-
nus subiectionis, quod dicit Evangelium secun-
dum Lucam ', nempe quod subjectus fuerit paren-
tibus ad duodecimum annum progressus Dominus,
ne ιιιυά quidem convenerit Deo vero, et qui est
ante saecula ut vero suo patri dicatur esse subje-
ctus. Nam illic quidem qui tentatus fuit per omnia
ad similitudinem nostram absque peccato ⁸, voluit
etiam procedere per mtates nostra? naturre. Et
quomodo cum esset infans infantilbm accepit ci-
bum, butyrum et mel comedens; ita etiam cum
processisset ad adolescentiam, non recusavit id
quod huic aetati erat congruens ac conveniens,
futurus saeculo exemplum modestiae. Quoniam enim
in aliis hominibus imperfecta est in his intelligen-
tia, et opus erat iuventuti ut deduceretur per per-
fectiora ad id quod est melius; propterea qui natus
erat duodecim annos, matri subiicitur, ut osten-
deret quod id quod per proiectum perficitur,
priusquam veniat ad perfectionem, recte suscipit
subiectionem, ut quae ad bonum deducat. Qui est
autem semper perfectus in omni bono, neque pro-
fectum neque diminutionem ex se potest suscipere,
propterea quod non sit indigens eius natura, neque
possit minui, euruam subiiciatur, non possent di-
cere qui omnia dicunt inconsiderate. Nam quod eo
tempore, quo in carne cum humana versabatur na-
tura, in aetate puerili per ea quae agebat. quasi lege
iuventuti obedientiam sanciebat, hinc patet. quod
ad perfectam aetatem progressus, iam non am-
plius a matris potestate pendebat. illa enim ipsum
hortante in Cana Galilzeae ut suam ostenderet po-
tentiam in nuptiali epulo, et usum vini largiretur
convivio, egentibus quidem non recusavit gratifi-
cari; maternum autem consilium. ut quod minime
in tempore adhiberetur, reiecit, dicens, Quid mihi
et tibi, mulier '? Nunquid etiam hanc meam aeta-
tem rogere vis? an nondum mea venit hora, quae
praetmt aetati ut imperet et sit sui iuris? Si ergo
" Luc. ιι, 51. ⁸ Hebr. tv, l3.
’ Joau. ll, 4.
et neque melius, neque deterius posse fieri. Nam
neque in bono admittit accessionem, neque pro-
pensionem ad id quod est deterius, id, a quo tan-
quam a fonte ad alios emanat salus, non opus
habet alio quod ipsi det salutem.
ἄφθαρτον, τὸ μακάριον, τδ ἀεὶ ὡσαύτως ἔχον, τὸ μήτε κρεῖττον, μήτε χεῖρον γενέσθαι δυνάμενον.
Οὑτε γὰρ προσθήκην ἐν τῷ ἀγαθῷ ἐπιδέχεται, οὒτε τὴν πρὸς τὸ χεῖρον ῥοπὴν, ὃ τοῖς ἄλλοις πηγέςει χ
τὴν σωτηρίαν, οὑκ αὑτὸ τοῦ σώζοντος ἐνδεῶς έχει.
Quodnam ergo jure dicent ei competere eorum
quae proprie dicuntur significari a subiectione?
Inventum est enirn ea quae sunt examinata, procul
abesse ut proprie intelligantur et dicantur de Deo
unigenito. Quod si etiam addendum est illud ge-
nus subiectionis, quod dicit Evangelium secun-
dum Lucam ', nempe quod subjectus fuerit paren-
tibus ad duodecimum annum progressus Dominus,
ne ιιιυά quidem convenerit Deo vero, et qui est
ante saecula ut vero suo patri dicatur esse subje-
ctus. Nam illic quidem qui tentatus fuit per omnia
ad similitudinem nostram absque peccato ⁸, voluit
etiam procedere per mtates nostra? naturre. Et
quomodo cum esset infans infantilbm accepit ci-
bum, butyrum et mel comedens; ita etiam cum
processisset ad adolescentiam, non recusavit id
quod huic aetati erat congruens ac conveniens,
futurus saeculo exemplum modestiae. Quoniam enim
in aliis hominibus imperfecta est in his intelligen-
tia, et opus erat iuventuti ut deduceretur per per-
fectiora ad id quod est melius; propterea qui natus
erat duodecim annos, matri subiicitur, ut osten-
deret quod id quod per proiectum perficitur,
priusquam veniat ad perfectionem, recte suscipit
subiectionem, ut quae ad bonum deducat. Qui est
autem semper perfectus in omni bono, neque pro-
fectum neque diminutionem ex se potest suscipere,
propterea quod non sit indigens eius natura, neque
possit minui, euruam subiiciatur, non possent di-
cere qui omnia dicunt inconsiderate. Nam quod eo
tempore, quo in carne cum humana versabatur na-
tura, in aetate puerili per ea quae agebat. quasi lege
iuventuti obedientiam sanciebat, hinc patet. quod
ad perfectam aetatem progressus, iam non am-
plius a matris potestate pendebat. illa enim ipsum
hortante in Cana Galilzeae ut suam ostenderet po-
tentiam in nuptiali epulo, et usum vini largiretur
convivio, egentibus quidem non recusavit gratifi-
cari; maternum autem consilium. ut quod minime
in tempore adhiberetur, reiecit, dicens, Quid mihi
et tibi, mulier '? Nunquid etiam hanc meam aeta-
tem rogere vis? an nondum mea venit hora, quae
praetmt aetati ut imperet et sit sui iuris? Si ergo
" Luc. ιι, 51. ⁸ Hebr. tv, l3.
’ Joau. ll, 4.