PG 44, col. 1308
μὲν γὰρ τῆς τρεπτῆς φύσεως τῆς διὰ μετουσίας ἐν
τῷ ἀγαθῷ γινομένης, ἀναγκαία ἐστὶν ἡ πρὸς Θεὸν
ὑποταγὴ, διὰ τὸ ἐκεῖθεν γίνεσθαι τῶν ἀγαθῶν ἡμῖν
τὴν κοινωνίαν· ἐν δέ τῇ ἀτρέπτῳ καὶ ἀναλλοιύπῳ
δυνάμει ἡ ὑποταγὴ χώραν οὑκ ἔχει, ἐν ᾗ πᾶν ἀγα-
θὸν ὄνομα τε καὶ νόημα θεωρεῖται, τὸ ἀΐδιον, τὸ
Ποῖον τοίνυν εὐλόγως φήσουσιν ἐπ’ αὑτοῦ κυρίως
νοεῖν τὸ τῆς ὑποταγῆς σημαινόμενον; Ηύρέθη γὰρ “
τὰ ἐξητασμένα πάντα μακρὰν ἀπέχοντα τοῦ κυρίως
ἐπι⁵ τοῦ μονογενοῦς Θεοῦ καὶ νοεῖσθαι καὶ λέγεσθαι.
Et δὲ χρὴ κάκεῖνο τὸ τῆς ὑποταγῆς εἶδος προσθεῖναι,
ὅ φησι τὸ κατὰ Λουκᾶν Εὑαγγέλιον, ὅτι 'Hr ὑπο- η
τασσόμενος τοῖς γονεῦσιν εις δωδέκατον προελ-
θὼν ἔτος ὁ Κύριος, οὑδὲ ἐκεῖνο ἁρμόζοι ἂν ἐπὶ
τοῦ προαιωνίου τε καὶ ἀληθινοῦ πρὸς τὸν ἀληθινὶν
ἐαυτοῦ πατέρα λέγεσθαι. Ἐκεῖ μὲν γὰρ ὁ πεπειρα-
μένος κατά πάντα καθ’ ὁμοιότητα χωρὶς ἁμαρτίας η
ἐδέξατο καὶ διὰ τῶν ἡλικιῶν προελθεῖν τῆς
φύσεως ήμῶν. Καὶ ὥσπερ παιδίον γενόμενος, τὴν
βρεφικὴν τροφήν προσήκατο, βούτυρον καὶ μέλι
ιγὼν· οῦτω καὶ είς μειράκιον προελθὼν, τι
κατάλληλόν τε καὶ πρέπον τῇ τοιαύτῃ ἡλικίᾳ⁵ οὐ
παρῃτήσατο, τύπος εὐταξίας τῷ βίῳ γινόμενοςξ
Ἐπειδὴ γὰρ ἐπὶ τῶν ἄλλων ἀνθρώπων ἀτελὴς ἐν
τοῖς τοιούτοις ἐστὶν ἡ διάνοια, καὶ χρεία τῇ νεότητι
διὰ τῶν τελειοτέρων τῆς πρὸς τὸ κρεῖττον γινομένης
χειραγωγίας· τούτου χάριν ὁ δωδεκαέτης τῇ μητρὶ
ὑποτάσσεται, ἵνα δείξῃ ὅτι τὸ διὰ προκοπῆς τελειοῦ-
μενον πρὶν εἰς τὸ τέλειον φθάσαι, καλῶς τὴν {am-
ταγὴν, ὡς χειραγωγὸν πρὸς τὸ ἀγαθὸν, καταδέχεται.
'0 δέ ἀεὶ τέλειος ἐν παντὶ ίάγαθῷ, καὶ μήτε προκο-
πὴν μήτε μείωσιν δυνάμενος ἐφ’ ἑαυτοῦ καταδέξα-
σθαι, διὰ τὸ ἀπροσδεὲς τῆς φύσεως αὑτοῦ καὶ ἁμείωι
τον, ὑπὲρ τίνος ὑποτάσσεται, οὑκ ἂν εἰπεῖν ἔχοιεν οξ
πάντα λέγοντες ἀπερισκέπτως. Ὅτι γὰρ διὰ σαρκὸς
γ ἀνθρωπίνῃ συναναστρεφόμενος φύσει, ἐν τῇ ara:-
δικῇ ἡλικίᾳ ἐνομοθέτει, δι’ ὧν ἐποίει, τὴν ὑποταγὴν
τῇ νεότητι, δῆλόν ἐστιν ἐκ τοῦ πρὸς τὸ τέλειον τῆς
ἡλικίας αὑτὸν προελθόντα μηκέτι πρὸς τὴν τῆς μη-
τρὸς ἐξουσίαν βλέπειν. Προτρεπομένης γὰρ αὑτὸ-ν
ἐκείνης ἐν Κανᾷ τῆς Γαλιλαίας δεῖξαι τὴν δύναμιν,
ἐν τῷ λείποντι τῇ πανδαισίᾳ τῶν ⁸ιὀἳμων, καὶ τὴν τοῦ
οἴνου χρείαν τῇ εὐωχίᾳ χαρίσασθαι, τὴν μὲν χάρι»
τοῖς δεομένοις παρασχεῖν οὑκ ἠρνήσατο, τὴν δὲ μη-
τρῴαν συμϐουλὴν, ὡς οὐκέτι κατὰ καιρὸν αὑτῷ προσ
αγομένην ἀπεποιήσατο, εἰπών· Τί ἐμοὶ καί σοὶ.
quirat; Μὴ καὶ ταύτης μου τῆς ἡλικίας ἐπιστατεῖν
ἐθέλεις ; Οὔπω ἥκει μου ή ὥρα ἡ τὸ αὐτοκρατὲς παρ⁴
εχθμένη τῇ ἡλικίᾳ καὶ αὐτεξούσιον; El οῦν ἐν τῇ 6:3
τῷ ἀγαθῷ γινομένης, ἀναγκαία ἐστὶν ἡ πρὸς Θεὸν
ὑποταγὴ, διὰ τὸ ἐκεῖθεν γίνεσθαι τῶν ἀγαθῶν ἡμῖν
τὴν κοινωνίαν· ἐν δέ τῇ ἀτρέπτῳ καὶ ἀναλλοιύπῳ
δυνάμει ἡ ὑποταγὴ χώραν οὑκ ἔχει, ἐν ᾗ πᾶν ἀγα-
θὸν ὄνομα τε καὶ νόημα θεωρεῖται, τὸ ἀΐδιον, τὸ
Ποῖον τοίνυν εὐλόγως φήσουσιν ἐπ’ αὑτοῦ κυρίως
νοεῖν τὸ τῆς ὑποταγῆς σημαινόμενον; Ηύρέθη γὰρ “
τὰ ἐξητασμένα πάντα μακρὰν ἀπέχοντα τοῦ κυρίως
ἐπι⁵ τοῦ μονογενοῦς Θεοῦ καὶ νοεῖσθαι καὶ λέγεσθαι.
Et δὲ χρὴ κάκεῖνο τὸ τῆς ὑποταγῆς εἶδος προσθεῖναι,
ὅ φησι τὸ κατὰ Λουκᾶν Εὑαγγέλιον, ὅτι 'Hr ὑπο- η
τασσόμενος τοῖς γονεῦσιν εις δωδέκατον προελ-
θὼν ἔτος ὁ Κύριος, οὑδὲ ἐκεῖνο ἁρμόζοι ἂν ἐπὶ
τοῦ προαιωνίου τε καὶ ἀληθινοῦ πρὸς τὸν ἀληθινὶν
ἐαυτοῦ πατέρα λέγεσθαι. Ἐκεῖ μὲν γὰρ ὁ πεπειρα-
μένος κατά πάντα καθ’ ὁμοιότητα χωρὶς ἁμαρτίας η
ἐδέξατο καὶ διὰ τῶν ἡλικιῶν προελθεῖν τῆς
φύσεως ήμῶν. Καὶ ὥσπερ παιδίον γενόμενος, τὴν
βρεφικὴν τροφήν προσήκατο, βούτυρον καὶ μέλι
ιγὼν· οῦτω καὶ είς μειράκιον προελθὼν, τι
κατάλληλόν τε καὶ πρέπον τῇ τοιαύτῃ ἡλικίᾳ⁵ οὐ
παρῃτήσατο, τύπος εὐταξίας τῷ βίῳ γινόμενοςξ
Ἐπειδὴ γὰρ ἐπὶ τῶν ἄλλων ἀνθρώπων ἀτελὴς ἐν
τοῖς τοιούτοις ἐστὶν ἡ διάνοια, καὶ χρεία τῇ νεότητι
διὰ τῶν τελειοτέρων τῆς πρὸς τὸ κρεῖττον γινομένης
χειραγωγίας· τούτου χάριν ὁ δωδεκαέτης τῇ μητρὶ
ὑποτάσσεται, ἵνα δείξῃ ὅτι τὸ διὰ προκοπῆς τελειοῦ-
μενον πρὶν εἰς τὸ τέλειον φθάσαι, καλῶς τὴν {am-
ταγὴν, ὡς χειραγωγὸν πρὸς τὸ ἀγαθὸν, καταδέχεται.
'0 δέ ἀεὶ τέλειος ἐν παντὶ ίάγαθῷ, καὶ μήτε προκο-
πὴν μήτε μείωσιν δυνάμενος ἐφ’ ἑαυτοῦ καταδέξα-
σθαι, διὰ τὸ ἀπροσδεὲς τῆς φύσεως αὑτοῦ καὶ ἁμείωι
τον, ὑπὲρ τίνος ὑποτάσσεται, οὑκ ἂν εἰπεῖν ἔχοιεν οξ
πάντα λέγοντες ἀπερισκέπτως. Ὅτι γὰρ διὰ σαρκὸς
γ ἀνθρωπίνῃ συναναστρεφόμενος φύσει, ἐν τῇ ara:-
δικῇ ἡλικίᾳ ἐνομοθέτει, δι’ ὧν ἐποίει, τὴν ὑποταγὴν
τῇ νεότητι, δῆλόν ἐστιν ἐκ τοῦ πρὸς τὸ τέλειον τῆς
ἡλικίας αὑτὸν προελθόντα μηκέτι πρὸς τὴν τῆς μη-
τρὸς ἐξουσίαν βλέπειν. Προτρεπομένης γὰρ αὑτὸ-ν
ἐκείνης ἐν Κανᾷ τῆς Γαλιλαίας δεῖξαι τὴν δύναμιν,
ἐν τῷ λείποντι τῇ πανδαισίᾳ τῶν ⁸ιὀἳμων, καὶ τὴν τοῦ
οἴνου χρείαν τῇ εὐωχίᾳ χαρίσασθαι, τὴν μὲν χάρι»
τοῖς δεομένοις παρασχεῖν οὑκ ἠρνήσατο, τὴν δὲ μη-
τρῴαν συμϐουλὴν, ὡς οὐκέτι κατὰ καιρὸν αὑτῷ προσ
αγομένην ἀπεποιήσατο, εἰπών· Τί ἐμοὶ καί σοὶ.
quirat; Μὴ καὶ ταύτης μου τῆς ἡλικίας ἐπιστατεῖν
ἐθέλεις ; Οὔπω ἥκει μου ή ὥρα ἡ τὸ αὐτοκρατὲς παρ⁴
εχθμένη τῇ ἡλικίᾳ καὶ αὐτεξούσιον; El οῦν ἐν τῇ 6:3