PG 44, col. 504
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ E'.
Ἦ δὲ ι ’Υπὲρ τῶν κρυφίων ι ἐπιγραφὴ, τδ περὶ
τὴν θεογνωσίαν ἀκριϐὲς κατορθοῦν ὑποτίθεται.
Ἐπειδὴ γὰρ τὸ ἔσχατον πτῶμα ἐστι ψυχῆς ἡ δι-
ημαρτημένη περὶ τὸ Θεϊον ὑπόληψις (τί γὰρ ἄν τις
ἀπώνατο (79) τῶν ἀγαθῶν, αὐτὸ τὸ ἀγαθὸν οὐκ ἔχων ;),
τούτου ἕνεκεν οἷό) τινα λύχνον σοι προτείνει ὴ ἐπι-
γραφὴ τὸν ἐρευνητικδν τῶν κρυφίων τῆς Θεογνωσίας
ιόγον, ἦς κεφάλαιόν ἐστιν ἡ εἰς τὸν Υἰὸν πίστις.
Οὕτω γάρ φησιν καὶ (80) ὴ ἐπιγραφὴ, ι ’Υπὲρ τῶν
κρυφίων τοῦ Υίοῦ. ι Κρύιριον γὰρ ὡς (81) άληθῶς
ἐκεῖνό ἐστιν, τδ ἀκατανόητόν τε καὶ ἀόρατον, καὶ
πάσης ὑπερκείμενον καταληπτικῇς ἐπινοίας, ᾧπερ ὁ
προσεγγίσας διὰ τῆς πίστεως, εἰς τὸ τῆς νίκης ἔφθασε
τέλος. '0 δὲ ι ’Υπὲρ τῆς κληρονομούσης ι λόγος,
δῆλός ἐστιν. Ὑπὲρ γὰρ τῆς ψυχῆς τῆς τοῦ ἰδίου κλήρου
ἀποπεσούσης, ὅτε-έπέδυ ei?) ἐντολὴν παραϐεϐηκότῑ
ὁ ἥλιος, τὴν ἔντευξιν ταύτην προσάγει τῷ Θεῷ ὁ Προι
φήτης, ἴνα ἐν πρωῖᾳ γένηται πάλιν ἀποθεμένη τὸ σκό-
τος, κα). τῆς γλυκείας ἐκείνης φωνῆς ἀξία γένηται,ῆ
φησι πρὸς τοὺς ἐκ δεξιῶν · ι Δεῦτε, oi εὐλογημένοι
τοῦ Πατρός μου, κληρονομήσατε τὴν ἡτοιμασμένην
ὑ μίν βασιλείαν ἀπὸ καταϐολῆς κόσμου. ι
Τὸ αὐτὸ τοῦτο, καὶ ι ’Υπὲρ τῆς ἑωθινῆς ἀντιλή-
ψεως, ι τὶς νοήσας, οὐκ ἂν ἁμάρτοι τοῦ δέοντος.
Ὄρθρον γὰρ ι τὴν ἑωθινὴν ι ἡ τῆς Γραφῆς ὀνομάζει
συνήθεια. ὐ δὲ ὄρθρος, χρόνος ἐστὶν νυκτὸς καὶ
ἡμέρας μεθόριος, καθ’ ὃν ἡ μὲν ἀφανίζεται, ἡ δὲ
ἄρχεται. Τῆς δὲ κακίχς πολλαχοῦ τῆς Γραφῆς διὰ
τοῦ σκότους ἐν αἰνίγματι νοουμένης. ὅταν γένηται
ἡμῖν ἐκ θείας ἀντιλήψεως ἡ τοῦ κατ’ ἀρετὴν βίου
ἀνατολὴ , τότε πρὸς τὴν νίκην φθάσομεν (8'2), ι ἁπο-
θέμενοι τὰ ἔργα τοῦ σκότους, καὶ ὡς ἐν ἡμέρᾳ εὐσχη-
μόνως περιπατοῦντες, ι καθώς φησιν ὁ Ἀπὸστολος.
Ἐγγὺς τῶν ἐξητασμένων καὶ ὁ τῆς ι Ὀγδόης ι λό-
γος ἐστί. Πᾶσα γὰρ ἐπιμέλεια τῆς ἐναρέτου ζωῆς
πρὸς τὸν ἐφεξῆς αἰῶνα βλέπει. Οὗ ή (83) ἀρχὴ ἠγδόη
λέγεται, τὸν αἰσθητὸν διαδεξαμένη χρόνον, τὸν ἐν
ἑϐδομάσιν άνακυκλούμενον. Συμόουλεύει τοίνυν ἡ (84)
ὑπὲρ τῆς ι Ὀγδόης ι ἐπιγραφὴ, πρὸς τὸν παρόντα
βλέπειν χρόνον, ἀλλὰ πρὸς τὴν Ὀγδόην ὀρᾷν.
Ὅταν γὰρ ὁ ῥοώδης οὗτος, καὶ παροδικὸς παύσηται
χρόνος, ἐν ᾧ τὸ μὲν γίνεται, τὸ δέ λύεται · καὶ παρ-
έλθῃ μὲν ἡ τοῦ γενέσθαι χρεία, μηκέτι δὲ τὸ λυόμε-
νον ᾖ, τῆς ἐλπιζομένης ἀναστάσεως είς ἄλλην τινὰ
, (89) Φθάσωμεν, ed.
(8'5) ill om. ed.
(84) Ἢ om. ed.
Ἦ δὲ ι ’Υπὲρ τῶν κρυφίων ι ἐπιγραφὴ, τδ περὶ
τὴν θεογνωσίαν ἀκριϐὲς κατορθοῦν ὑποτίθεται.
Ἐπειδὴ γὰρ τὸ ἔσχατον πτῶμα ἐστι ψυχῆς ἡ δι-
ημαρτημένη περὶ τὸ Θεϊον ὑπόληψις (τί γὰρ ἄν τις
ἀπώνατο (79) τῶν ἀγαθῶν, αὐτὸ τὸ ἀγαθὸν οὐκ ἔχων ;),
τούτου ἕνεκεν οἷό) τινα λύχνον σοι προτείνει ὴ ἐπι-
γραφὴ τὸν ἐρευνητικδν τῶν κρυφίων τῆς Θεογνωσίας
ιόγον, ἦς κεφάλαιόν ἐστιν ἡ εἰς τὸν Υἰὸν πίστις.
Οὕτω γάρ φησιν καὶ (80) ὴ ἐπιγραφὴ, ι ’Υπὲρ τῶν
κρυφίων τοῦ Υίοῦ. ι Κρύιριον γὰρ ὡς (81) άληθῶς
ἐκεῖνό ἐστιν, τδ ἀκατανόητόν τε καὶ ἀόρατον, καὶ
πάσης ὑπερκείμενον καταληπτικῇς ἐπινοίας, ᾧπερ ὁ
προσεγγίσας διὰ τῆς πίστεως, εἰς τὸ τῆς νίκης ἔφθασε
τέλος. '0 δὲ ι ’Υπὲρ τῆς κληρονομούσης ι λόγος,
δῆλός ἐστιν. Ὑπὲρ γὰρ τῆς ψυχῆς τῆς τοῦ ἰδίου κλήρου
ἀποπεσούσης, ὅτε-έπέδυ ei?) ἐντολὴν παραϐεϐηκότῑ
ὁ ἥλιος, τὴν ἔντευξιν ταύτην προσάγει τῷ Θεῷ ὁ Προι
φήτης, ἴνα ἐν πρωῖᾳ γένηται πάλιν ἀποθεμένη τὸ σκό-
τος, κα). τῆς γλυκείας ἐκείνης φωνῆς ἀξία γένηται,ῆ
φησι πρὸς τοὺς ἐκ δεξιῶν · ι Δεῦτε, oi εὐλογημένοι
τοῦ Πατρός μου, κληρονομήσατε τὴν ἡτοιμασμένην
ὑ μίν βασιλείαν ἀπὸ καταϐολῆς κόσμου. ι
Τὸ αὐτὸ τοῦτο, καὶ ι ’Υπὲρ τῆς ἑωθινῆς ἀντιλή-
ψεως, ι τὶς νοήσας, οὐκ ἂν ἁμάρτοι τοῦ δέοντος.
Ὄρθρον γὰρ ι τὴν ἑωθινὴν ι ἡ τῆς Γραφῆς ὀνομάζει
συνήθεια. ὐ δὲ ὄρθρος, χρόνος ἐστὶν νυκτὸς καὶ
ἡμέρας μεθόριος, καθ’ ὃν ἡ μὲν ἀφανίζεται, ἡ δὲ
ἄρχεται. Τῆς δὲ κακίχς πολλαχοῦ τῆς Γραφῆς διὰ
τοῦ σκότους ἐν αἰνίγματι νοουμένης. ὅταν γένηται
ἡμῖν ἐκ θείας ἀντιλήψεως ἡ τοῦ κατ’ ἀρετὴν βίου
ἀνατολὴ , τότε πρὸς τὴν νίκην φθάσομεν (8'2), ι ἁπο-
θέμενοι τὰ ἔργα τοῦ σκότους, καὶ ὡς ἐν ἡμέρᾳ εὐσχη-
μόνως περιπατοῦντες, ι καθώς φησιν ὁ Ἀπὸστολος.
Ἐγγὺς τῶν ἐξητασμένων καὶ ὁ τῆς ι Ὀγδόης ι λό-
γος ἐστί. Πᾶσα γὰρ ἐπιμέλεια τῆς ἐναρέτου ζωῆς
πρὸς τὸν ἐφεξῆς αἰῶνα βλέπει. Οὗ ή (83) ἀρχὴ ἠγδόη
λέγεται, τὸν αἰσθητὸν διαδεξαμένη χρόνον, τὸν ἐν
ἑϐδομάσιν άνακυκλούμενον. Συμόουλεύει τοίνυν ἡ (84)
ὑπὲρ τῆς ι Ὀγδόης ι ἐπιγραφὴ, πρὸς τὸν παρόντα
βλέπειν χρόνον, ἀλλὰ πρὸς τὴν Ὀγδόην ὀρᾷν.
Ὅταν γὰρ ὁ ῥοώδης οὗτος, καὶ παροδικὸς παύσηται
χρόνος, ἐν ᾧ τὸ μὲν γίνεται, τὸ δέ λύεται · καὶ παρ-
έλθῃ μὲν ἡ τοῦ γενέσθαι χρεία, μηκέτι δὲ τὸ λυόμε-
νον ᾖ, τῆς ἐλπιζομένης ἀναστάσεως είς ἄλλην τινὰ
, (89) Φθάσωμεν, ed.
(8'5) ill om. ed.
(84) Ἢ om. ed.