PG 44, col. 592
τος χερσίνο πάλιν δὲ κατὰ τὴν σκηνὴν, ὅτε ὁ μὲν τῷ
ὐπνῳ πάρέτος ἦν, ὁ δέ Δαὸὶδ ἐφειστήκει καθεύδοντι,
ὅτε πᾶσαν ἐξῆν αὐτῷ τὴν ὀργὴν ἐν τῷ φόνῳ τὸὗ διῶ-
κοντος αὐτὸν ἀποπληρῶσαιο οὔτε αὐτὸς τὴν χεῖρα
ἑπήγαγεν,. καὶ τῷ πρὸς τὴν ἀναίρεσιν σπεύδοντι,
ι Μὴ διαφθείρῃς, ι λέγει. Θεοῦ τις ἄντικρύς ἐστιν ἡ
φωνὴ, τὴν φθορὰν ἐπὶ τοῦ ἀνθρώπου κωλύουσα.
Διὰ τοῦτο καθάπερ οἱ ἐπισημότερα ποιούντες τὰ ἐν
τοῖς λίθοις χαράγματα, είς βάθος ἐντέμνουσι τῇ
γλυφῇ τῶν στοιχείων τοὺς χαρακτῆρας, πολλάκις
πάγον-τες τὴν γραφίδα τοῖς τύποιςςο οὕτως διὰ τῆς
συνεχοῦς ἐπαναλήψεως , τὸ Πνεῦμα τὸ ἆγιον τρανώ-
τερον καὶ εὔδηλον ἐν τῇ στήλῃ τῆς μνήμης ὴμῶν τὴν
μεγάλην ταύτην ῥῆσιν γενέσθαι παρασκευάζει ο ὡς
ἂν τρανόν τε καὶ ἁσύγχυτον ἐντετυπωμένον ἡμῖν τοῦτο
τὸ γράμμα , ἐν τῷ καιρῷ τῶν παθημάτων ἀναγινώ-
σκοιτο. Πρὸς τοῦτο γὰρ οἶμαι τὴν τοῦ ἁγίου Πνεύμαο
τος οἰκονομίαν ὁρᾷν, ὥστε τὰ προλαϐόντα τῶν ἁγίων
ἀνδρῶν κατορθώματα , είς ὁδηγίαν προκεῖσθαι τῷ
μετὰ ταῦτα βίῳ , πρὸς τὸ ἴσον τε καὶ ὅμοιον ἀγαθὸν
προαγούσης ἡμᾶς τῆς μιμήσεως. ”Οτ’ ἂν γὰρ διοιδήσῃ
πρὸς τὴν τοῦ παροξύνοντος ἄμυναν-1] ψυχὴ, καὶ
(Ean τῷ θυμῷ τὸ περικάρδιον αἷμα κατὰ τοῦ λελυο
πηκότος , τότε πρὸς ταύτην τις ἀναϐλέψας τὴν στή-
ην, ἢν τὸ ἅγιον Πνεῦμα τῷ Δαὸὶδ ἀνεστήσατο , καὶ
τὴν ἐν αὐτῷ φωνὴν ἀναγνοὺς , ἢν ὁ Δαϐὶδ ὑπὲρ τοῦ
φονῶντας ἐφθέγξατο ⁸ καταστορέσει πάντως τὴν ἐν
τῇ ψυχῇ τῶν λογισμῶν ταραχὴν, πόθῳ τῆς τῶν ὁμοίων
μιμήσεως καταπραΰνων τὺ πάθος. Πάρεστι δὲ τὸ
μέγεθος τοῦ διὰ προκοπῆς ἐπὶ τὸν βαθμὸν τῆς ψαλμε-
ῳδίας ταύτης ἀναϐεϐηκότος, καὶ δι’ αὐτῶν κατ-
ιδείν τῶν τῆς ψαλμῳδίας ῥημάτων, ὅσον τοῦ παρῳχη-
κότος μεγέθους ὐπερανέστησεν. Οὐκέτι γὰρ οὔτε τὸ
πατεῖσθαι παρὰ τῶν ἐχθρῶν αἰτιᾶται, οὔτε τὸν ἔλεον
εἰς συμμαχίαν ἐφέλκεται, ἀλλ’ ἄνω γενόμενος , ὥσπε ρ
ἐκ τινος ὑψηλῆς σκοπιᾶς , τοῖς κάτω κατὰ τὰ κοῖλα
τῆς τοῦ βίου τῶν ἀνθρώπων ὑπωρείας διάγουσιν
ἐλεγκτικῶς ἐμϐοᾷ ταῦτα λέγων’ Ὦ ἄνθρωποι, τί λα-
λεῖτε καὶ πράττετε ; ἄρα δικαιοσύνη ἐστὶ τδ λαλού-
ιενον; ἆρα δι’ εὐθύτητος τὴν κρίσιν προσάγετε-ς
Καὶ μὴν ὁρῶ ὅτι ἐν γῇ μὲν ὑμῶν εἰσιν αἱ καρδίαι,
καὶ πᾶν ἐγκάρδιον κίνημα, ἔργον ἐστὶ καὶ οὐχὶ
νόημα. Εὐθὺς γὰρ ὁμοῦ τῷ συστῆναι τὸ κακὸν ἐν τῇ
διανοίᾳ, συμπλέκεται τὸ ἔργον διὰ τῶν χειρῶν τοῖς
νοή μασιν. Ταῦτα σαφηνείας χάριν , μικρόν τι παρα-
φράσας τῆς ψαλμικῆς λέξεως, ἐξεθέμην ῥήματα
ἔχοντα οὕτως· ι El ἀληθῶς ἄρα δικαιοσύνην λαλεῖτε,
εὐθείας κρίνετε, υἱοὶτῶν ἀνθρώπων. Καὶ γὰρ ἐν καρ-
δίᾳ ἀνομίαν ἐργάζεσθε ἐν τῇ γῇ , ἀδικίαν αί χεῖρες
ὐμῶν συμπλέκουσιν. ι Εἶτα ἐπάγει σχετλιάζων ὑπὲρ
τῶν τῆς σωτηρίας ἐκπεπτωκότων τὰς μετά ταῦτα
φωνὰς, ι Ἀπηλλοτριῶθησαν, ι λέγων, ι ot ἁμαρτωλοὶ
ἀπὸ μήτρας , καὶ ἀπὸ τῆς γαστρὸς ἐπλανήθησαν, ι
Γνοίης δ’ ἂν τὸ λεγόμενον ἐξετάσας τίς ἡ πρώτη
ὐπνῳ πάρέτος ἦν, ὁ δέ Δαὸὶδ ἐφειστήκει καθεύδοντι,
ὅτε πᾶσαν ἐξῆν αὐτῷ τὴν ὀργὴν ἐν τῷ φόνῳ τὸὗ διῶ-
κοντος αὐτὸν ἀποπληρῶσαιο οὔτε αὐτὸς τὴν χεῖρα
ἑπήγαγεν,. καὶ τῷ πρὸς τὴν ἀναίρεσιν σπεύδοντι,
ι Μὴ διαφθείρῃς, ι λέγει. Θεοῦ τις ἄντικρύς ἐστιν ἡ
φωνὴ, τὴν φθορὰν ἐπὶ τοῦ ἀνθρώπου κωλύουσα.
Διὰ τοῦτο καθάπερ οἱ ἐπισημότερα ποιούντες τὰ ἐν
τοῖς λίθοις χαράγματα, είς βάθος ἐντέμνουσι τῇ
γλυφῇ τῶν στοιχείων τοὺς χαρακτῆρας, πολλάκις
πάγον-τες τὴν γραφίδα τοῖς τύποιςςο οὕτως διὰ τῆς
συνεχοῦς ἐπαναλήψεως , τὸ Πνεῦμα τὸ ἆγιον τρανώ-
τερον καὶ εὔδηλον ἐν τῇ στήλῃ τῆς μνήμης ὴμῶν τὴν
μεγάλην ταύτην ῥῆσιν γενέσθαι παρασκευάζει ο ὡς
ἂν τρανόν τε καὶ ἁσύγχυτον ἐντετυπωμένον ἡμῖν τοῦτο
τὸ γράμμα , ἐν τῷ καιρῷ τῶν παθημάτων ἀναγινώ-
σκοιτο. Πρὸς τοῦτο γὰρ οἶμαι τὴν τοῦ ἁγίου Πνεύμαο
τος οἰκονομίαν ὁρᾷν, ὥστε τὰ προλαϐόντα τῶν ἁγίων
ἀνδρῶν κατορθώματα , είς ὁδηγίαν προκεῖσθαι τῷ
μετὰ ταῦτα βίῳ , πρὸς τὸ ἴσον τε καὶ ὅμοιον ἀγαθὸν
προαγούσης ἡμᾶς τῆς μιμήσεως. ”Οτ’ ἂν γὰρ διοιδήσῃ
πρὸς τὴν τοῦ παροξύνοντος ἄμυναν-1] ψυχὴ, καὶ
(Ean τῷ θυμῷ τὸ περικάρδιον αἷμα κατὰ τοῦ λελυο
πηκότος , τότε πρὸς ταύτην τις ἀναϐλέψας τὴν στή-
ην, ἢν τὸ ἅγιον Πνεῦμα τῷ Δαὸὶδ ἀνεστήσατο , καὶ
τὴν ἐν αὐτῷ φωνὴν ἀναγνοὺς , ἢν ὁ Δαϐὶδ ὑπὲρ τοῦ
φονῶντας ἐφθέγξατο ⁸ καταστορέσει πάντως τὴν ἐν
τῇ ψυχῇ τῶν λογισμῶν ταραχὴν, πόθῳ τῆς τῶν ὁμοίων
μιμήσεως καταπραΰνων τὺ πάθος. Πάρεστι δὲ τὸ
μέγεθος τοῦ διὰ προκοπῆς ἐπὶ τὸν βαθμὸν τῆς ψαλμε-
ῳδίας ταύτης ἀναϐεϐηκότος, καὶ δι’ αὐτῶν κατ-
ιδείν τῶν τῆς ψαλμῳδίας ῥημάτων, ὅσον τοῦ παρῳχη-
κότος μεγέθους ὐπερανέστησεν. Οὐκέτι γὰρ οὔτε τὸ
πατεῖσθαι παρὰ τῶν ἐχθρῶν αἰτιᾶται, οὔτε τὸν ἔλεον
εἰς συμμαχίαν ἐφέλκεται, ἀλλ’ ἄνω γενόμενος , ὥσπε ρ
ἐκ τινος ὑψηλῆς σκοπιᾶς , τοῖς κάτω κατὰ τὰ κοῖλα
τῆς τοῦ βίου τῶν ἀνθρώπων ὑπωρείας διάγουσιν
ἐλεγκτικῶς ἐμϐοᾷ ταῦτα λέγων’ Ὦ ἄνθρωποι, τί λα-
λεῖτε καὶ πράττετε ; ἄρα δικαιοσύνη ἐστὶ τδ λαλού-
ιενον; ἆρα δι’ εὐθύτητος τὴν κρίσιν προσάγετε-ς
Καὶ μὴν ὁρῶ ὅτι ἐν γῇ μὲν ὑμῶν εἰσιν αἱ καρδίαι,
καὶ πᾶν ἐγκάρδιον κίνημα, ἔργον ἐστὶ καὶ οὐχὶ
νόημα. Εὐθὺς γὰρ ὁμοῦ τῷ συστῆναι τὸ κακὸν ἐν τῇ
διανοίᾳ, συμπλέκεται τὸ ἔργον διὰ τῶν χειρῶν τοῖς
νοή μασιν. Ταῦτα σαφηνείας χάριν , μικρόν τι παρα-
φράσας τῆς ψαλμικῆς λέξεως, ἐξεθέμην ῥήματα
ἔχοντα οὕτως· ι El ἀληθῶς ἄρα δικαιοσύνην λαλεῖτε,
εὐθείας κρίνετε, υἱοὶτῶν ἀνθρώπων. Καὶ γὰρ ἐν καρ-
δίᾳ ἀνομίαν ἐργάζεσθε ἐν τῇ γῇ , ἀδικίαν αί χεῖρες
ὐμῶν συμπλέκουσιν. ι Εἶτα ἐπάγει σχετλιάζων ὑπὲρ
τῶν τῆς σωτηρίας ἐκπεπτωκότων τὰς μετά ταῦτα
φωνὰς, ι Ἀπηλλοτριῶθησαν, ι λέγων, ι ot ἁμαρτωλοὶ
ἀπὸ μήτρας , καὶ ἀπὸ τῆς γαστρὸς ἐπλανήθησαν, ι
Γνοίης δ’ ἂν τὸ λεγόμενον ἐξετάσας τίς ἡ πρώτη