PG 44, col. 765
ὂυμα, συνδεθῇ τοῖς ἰδίοις νοήμασι, τὰς ἀκηράτους
τοῦ νυμφίου τε καὶ τῆς νύμφης φωνὰς εἰς κτηνώδη
καὶ ἄλογα καθέλκων πάθη, καὶ δι’ αὐτῶν ταῖς αἰσ-
χραῖς ὲνδυθεὶς φαντασίαις ἔξω τῶν ἐν τῷ γάμῳ φαι-
δρυνομένων ἀπορριφῇ, τὸν βρυγμὺν καὶτὸ δάκρυον
ἀντὶ τῆς ὲν παστάδι χαρᾶς ἀνταλλαξάμενος. Ταῦτα
διαμαρτύρομαι μέλλων ἅπτεσθαι τῆς ὲν τῷ νᾼσματι
τῶν ᾀσμάτων μυστικῆς θεωρίας. Διά γὰρ τῶν ὲν-
ταῦθα γεγραμμένων, νυ μφοστολεῖται τρόπον τινὰ ἡ
ψυχὴ πρὸς τὴν ἀσώματόν τε καὶ πνευματικὴν καὶ
asto» τοῦ Θεοῦ συζυγίαν. Ὀ γάρ πάντας θέλων σω· Β
θῆναι, καὶ εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν, τὸν τελειόο
τατον ἐνταῦθα καὶ μακάριον τῆς σωτηρίας ὑποδείο
κνυσι τρόπον, τὸν διά τῆς ἀγάπης λέγω. Ἐστι μὲν
γὰρ καὶ διὰ φόϐου τισὶ γινομένη ή σωτηρία, ὅταν
πρὸς τὰς ἀπειλάς τῆς ὲν τῇ γεέννῃ κολάσεως βλέ-
ποντες τοῦ κακοῦ χωριζώμεθα. Εἰσί δέ τινες οἱ xui.
διὰ τὴν ἀποκειμένην τοῖςεεὺσεϐῶς ’βεϐιωκόσι τὸν
μισθὸν ἐλπίδα τὴν ἀρετὴν κατορθοῦντες, οὐκ ἀγάπῃ
τὸ ἀγαθὸν, ἀλλά τῇ προσδοκίᾳ τῆς ἀμοιϐῆς κατακτώ.
μενοι. ’0 μέντοι πρὸς τὸ τέλειον ἀναδραμὼν τῇ
ψυχῇ, ἀπωθεῖται μὲν τὸν φόϐον · ἀνδραποδώδης γάρ
ἡ τοιαύτη διάθεσις, τῷ μὴ δι’ ἀγάπης παραμένειν τῷ
κυριεύοντι, ἀλλὰ τῷ τῶν μαστίγων φόϐῳ μὴ δραπε-
τεύειν · ὑπερορᾷ δὲ καὶ αὐτῶν τῶν μισθῶν, ὡς ἂν μὴ
δοκοίη τὸν μισθὸν ποιεῖσθαι προτιμότερον τοῦ *δωρου-ζ C
μένου τὸ κέρδος ⁸ ἀγαπᾷ δὲ ἐξ ὅλης καρδίας τεκαὶ
ψυχῆς καὶ δυνάμεως, οὐκ ἄλλο τι τῶν παρ’ αὐτοῦ
γινομένων, ἀλλ’ αὐτὸν ἐκεῖνον ὃς εστι τῶν ἀγαθῶν ἡ
πηγή. Ταύτην τοίνυν ό καλῶν ἡμᾶς πρὸς τὴν ἑαυτοῦ
μετουσίαν, νομοθετεῖ ταῖς τῶν ἀκουόντων ψυχαῖς τὴν
διάθεσιν. Ὁ δὲ βεϐαιῶν τὴν νομοθεσίαν ταύτην, ἐστί
Σολομῶνο οὗ ἡ σοφία κατά τὴν θείαν μαρτυρίαν μέ-
τρον οὐκ ἔχει, πᾶσιν ἐπίσης τοῖς τε προγεγονόσι καὶ
τοῖς ἐσομένοις ἀσύγκριτος οὖσα καὶ ἀπαράθετος, δν
ἔλαθε τῶν ὅντων οὐδέν. τΑρά με τοῦτον οἴεινλέγειν
τὸν ὲκ τῆς Βηρσαϐεέ Σολομῶντα, τὸν ἐπὶ τοῦ ὅρους
ἀνενεγκόντα τὴν χιλιόμϐην, τὸν τῇ Σιδωνίᾳ συμϐούλῳ
πρὸς τὴν ἁμαρτίαν χρησάμενον; ’Δλλος Σολομῶν δι’
αὑτοῦ σημαίνεται, ὁ καὶ αὐτὸς ἐκ τοῦ σπέρμαα
demo τὸ κατά σάρκα γενόμενος, ᾧ ὄνομα εἰρήνη, ὁ
ἀληθινὸς τοῦ Ἰσραὴλ βασιλεὺς, ὁ οἰκοδόμος τοῦ ναοῦ
τοῦ θεοῦ· ό πάντων ὲμπεριειληφὼς τὴν γνῶσιν, οὗ
ἀόριστοςή σοφία, μᾶλλον δὲ τὸ⁷ εἶναι σοφία ἐστικαὶ
ἀλήθεια, καὶ πᾶν θεοπρεπές τε καὶ ὑψηλὸν ὄνομά τε
καὶ νόημα. Οὗτος ὀργάνῳ τῷ Σολομῶντι τούτῳ
χρησάμενος, δι’ ἐκείνου ἡμῖν διαλέγεται, πρότερον
μὲν ἐν Παροιμίαις, εἶτα ἐν τῷ Ἐκκλησιαστῇ ι καί
μετὰ ταῦτα ἐν τῇ προκειμένῃ τοῦ ’ᾼσματος τῶν
ᾀσμάτων φιλοσοφίᾳ, ὁδῷ καὶ τάξει τὴν πρὸς τὸ τὲ-
).ειον ἄνοδον ὑποδεικνύων τῷ λόγῳ.
τι t Τίιίι. ιι, ι.
τοῦ νυμφίου τε καὶ τῆς νύμφης φωνὰς εἰς κτηνώδη
καὶ ἄλογα καθέλκων πάθη, καὶ δι’ αὐτῶν ταῖς αἰσ-
χραῖς ὲνδυθεὶς φαντασίαις ἔξω τῶν ἐν τῷ γάμῳ φαι-
δρυνομένων ἀπορριφῇ, τὸν βρυγμὺν καὶτὸ δάκρυον
ἀντὶ τῆς ὲν παστάδι χαρᾶς ἀνταλλαξάμενος. Ταῦτα
διαμαρτύρομαι μέλλων ἅπτεσθαι τῆς ὲν τῷ νᾼσματι
τῶν ᾀσμάτων μυστικῆς θεωρίας. Διά γὰρ τῶν ὲν-
ταῦθα γεγραμμένων, νυ μφοστολεῖται τρόπον τινὰ ἡ
ψυχὴ πρὸς τὴν ἀσώματόν τε καὶ πνευματικὴν καὶ
asto» τοῦ Θεοῦ συζυγίαν. Ὀ γάρ πάντας θέλων σω· Β
θῆναι, καὶ εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν, τὸν τελειόο
τατον ἐνταῦθα καὶ μακάριον τῆς σωτηρίας ὑποδείο
κνυσι τρόπον, τὸν διά τῆς ἀγάπης λέγω. Ἐστι μὲν
γὰρ καὶ διὰ φόϐου τισὶ γινομένη ή σωτηρία, ὅταν
πρὸς τὰς ἀπειλάς τῆς ὲν τῇ γεέννῃ κολάσεως βλέ-
ποντες τοῦ κακοῦ χωριζώμεθα. Εἰσί δέ τινες οἱ xui.
διὰ τὴν ἀποκειμένην τοῖςεεὺσεϐῶς ’βεϐιωκόσι τὸν
μισθὸν ἐλπίδα τὴν ἀρετὴν κατορθοῦντες, οὐκ ἀγάπῃ
τὸ ἀγαθὸν, ἀλλά τῇ προσδοκίᾳ τῆς ἀμοιϐῆς κατακτώ.
μενοι. ’0 μέντοι πρὸς τὸ τέλειον ἀναδραμὼν τῇ
ψυχῇ, ἀπωθεῖται μὲν τὸν φόϐον · ἀνδραποδώδης γάρ
ἡ τοιαύτη διάθεσις, τῷ μὴ δι’ ἀγάπης παραμένειν τῷ
κυριεύοντι, ἀλλὰ τῷ τῶν μαστίγων φόϐῳ μὴ δραπε-
τεύειν · ὑπερορᾷ δὲ καὶ αὐτῶν τῶν μισθῶν, ὡς ἂν μὴ
δοκοίη τὸν μισθὸν ποιεῖσθαι προτιμότερον τοῦ *δωρου-ζ C
μένου τὸ κέρδος ⁸ ἀγαπᾷ δὲ ἐξ ὅλης καρδίας τεκαὶ
ψυχῆς καὶ δυνάμεως, οὐκ ἄλλο τι τῶν παρ’ αὐτοῦ
γινομένων, ἀλλ’ αὐτὸν ἐκεῖνον ὃς εστι τῶν ἀγαθῶν ἡ
πηγή. Ταύτην τοίνυν ό καλῶν ἡμᾶς πρὸς τὴν ἑαυτοῦ
μετουσίαν, νομοθετεῖ ταῖς τῶν ἀκουόντων ψυχαῖς τὴν
διάθεσιν. Ὁ δὲ βεϐαιῶν τὴν νομοθεσίαν ταύτην, ἐστί
Σολομῶνο οὗ ἡ σοφία κατά τὴν θείαν μαρτυρίαν μέ-
τρον οὐκ ἔχει, πᾶσιν ἐπίσης τοῖς τε προγεγονόσι καὶ
τοῖς ἐσομένοις ἀσύγκριτος οὖσα καὶ ἀπαράθετος, δν
ἔλαθε τῶν ὅντων οὐδέν. τΑρά με τοῦτον οἴεινλέγειν
τὸν ὲκ τῆς Βηρσαϐεέ Σολομῶντα, τὸν ἐπὶ τοῦ ὅρους
ἀνενεγκόντα τὴν χιλιόμϐην, τὸν τῇ Σιδωνίᾳ συμϐούλῳ
πρὸς τὴν ἁμαρτίαν χρησάμενον; ’Δλλος Σολομῶν δι’
αὑτοῦ σημαίνεται, ὁ καὶ αὐτὸς ἐκ τοῦ σπέρμαα
demo τὸ κατά σάρκα γενόμενος, ᾧ ὄνομα εἰρήνη, ὁ
ἀληθινὸς τοῦ Ἰσραὴλ βασιλεὺς, ὁ οἰκοδόμος τοῦ ναοῦ
τοῦ θεοῦ· ό πάντων ὲμπεριειληφὼς τὴν γνῶσιν, οὗ
ἀόριστοςή σοφία, μᾶλλον δὲ τὸ⁷ εἶναι σοφία ἐστικαὶ
ἀλήθεια, καὶ πᾶν θεοπρεπές τε καὶ ὑψηλὸν ὄνομά τε
καὶ νόημα. Οὗτος ὀργάνῳ τῷ Σολομῶντι τούτῳ
χρησάμενος, δι’ ἐκείνου ἡμῖν διαλέγεται, πρότερον
μὲν ἐν Παροιμίαις, εἶτα ἐν τῷ Ἐκκλησιαστῇ ι καί
μετὰ ταῦτα ἐν τῇ προκειμένῃ τοῦ ’ᾼσματος τῶν
ᾀσμάτων φιλοσοφίᾳ, ὁδῷ καὶ τάξει τὴν πρὸς τὸ τὲ-
).ειον ἄνοδον ὑποδεικνύων τῷ λόγῳ.
τι t Τίιίι. ιι, ι.