PG 44, col. 784
Τά δὲ τῷ παντὶ ἐνθεωρούμενα θαύματα , τῶν θεο-
λογικῶν ὀνομάτων τὴν ὓλην δίδωσι, δι’ ὧν σοφὸν,
δυνατὸν, ἀγαθὸν, ἅγιον, μακάριόν τε καὶ ἀΐδιον. καὶ
κριτὴν, καὶ σωτῆρα, καλ⁹ τά τοιαῦτα κατονομάζομεν·
ειπερ πάντα ποιότητά τινα βραχεῖαν τοῦ θείου μύρου
ἐνδείκνυται , ἢν πᾶσαὴ κτίσις διὰ τῶν ἐνθεωρουμέ-
νων θαυμάτων, σκεύους τινὸς μυρεψικοῢ δίκην, ὲν
ἑαυτῇ ἀπεμάξατο. Διὰ τοῦτο, φησὶν, νεάνιδες ἡγὰρ
πησάν σε, εἵλκυσάν σε. Εῖπε τὴν αίτίαν τῆς ἐπαι-
νετῆς ἐπιθυμίας, καὶ τῆς ἀγαητικῆς διαθέσεως.
’ ’γά ρ τοιούτου ’κάλλους ’ἆνέᾗστὲξ ,ν
νον ὀφθαλμὸν ἔχοι τὸν ἐνατενίσαι τῇ ὥρᾳ δυνάμενονς
Οὐ πολὺ μὲν τὸ καταλαμϐανόμενον κάλλος, ἀπειρο-
πλάσιον δὲ τὸ διὰ τοῦ φαινομένου ποχαστικῶς είκα-
ζόμενον. Ἀλλ’ ῶσπερ ύλικὸς ἔρως τῶν ἔτι νηπιαζόν-
των οὐχ ἅπτεται (ού γὰρ χωρεῖ τὸ πάθος ὴ νηπιότης),
οὔτε μὴν τοὺς ἐν ἐσχάτῳ γήρᾳ πεπονηκότας ἐν τοῖς
τοιούτοις ἔστιν ίδεῖν ο οὕτω καὶ ἐπὶ τοῦ θείου κάλ-
λους, ὅ τε νήπιος ἔτι καὶ κλυδωνιζόμενος καὶ περι-
φερόμενος παντὶ ἀνέμῳ τῆς διδασκαλίας, καὶ ό πα-
λαιὸς καὶ γηράσας , καὶ τῷ ἀφανισμῷ upon-erfida; ,
ἀκίνητοι πρὸς τὴν ἐπιθυμίαν ταύτην εὑρίσκονται. Οὖ
γὰρ ἅπτεται τῶν τοιούτων τὸ ἀόρατον κάλλος ο μόνη
δέὴ τοιαύτη ψυχὴή διαϐᾶσα τὴν νηπιώδη κατάστασιν,
διά τῆς πνευματικῆς ἡλικίας ἀκμάσασα, μὴ προσ-
λαϐοῦσα σπῖλον, ἢ ῥυτίδα, ἦ τι τῶν τοιούτων, ἡ
μήτε ore νηπιότητος ἀναισθητοῦσα, μήτε ὑπὸ παι
λαιόττ,τος ἀδρανοῦσα, ἦν νεᾶνιν ὀνομάζει ό λόγος·
αὕτη πείθεται τῇ μεγάλῃ καὶ πρώτῃ ἐντολῇ τοῦ νό-
μου, ἐξ ὅλης καρδίας τε καὶ δυνάμεως ἀγαπῶσα τὲ
κάλλος ἐκεῖνο, οὗ ὑπογραφὴν καὶ ὑπόδειγμα καί
ἑρμηνείαν οὐχ εὑρίσκει ἡ ἀνθρωπίνη διάνοια. Al
τοιαῦται τοίνυν νεάνιδες διὰ τῶν ἀρετῶν αὐξηθεῖσαι,
καὶ καθ’ ὥραν ἤδη τῶν θείων μυστηρίων τοῦ θείου
θαλάμου ἐντὸς γενόμεναι, ἀγαπῶσι τοῦ νυμφίου τὸ
κάλλος, καὶ διὰ τῆς ἀγάπης πρὸς ἑαυτὰς ἔπιες-τρίς
φουσι. Τοιοῦτος γὰρ ό νυμφίος , ὡς ἀντιδιδόναι τοῖς
ἀγαπῶσι τὸν πόθον, ὁ οὕτως εἰπὼν ὲκ προσώπου
τῆς σοφίας, ὅτι Ἐγὼ τοὺς ἐμὲ φιλοῦντας ἀγαπῶ ’
ι, ὂτί Μεριῶ τόῖς ἐμὲῗάγίαπῶσιν ὓπαρξιν· (αύ-
τὸς δέ ἐστιν ἠ ὖπαρξις)’ καί τοὺς θησαυροὺς αὐ-
τῶν ἐμπλήσω ἀγαθῶν. Ἕλκουσι τοίνυν αἱ ψυχέδ
πρὸς ἑαυτὰς τοῦ ἀφθάρτου νυμφίου τὸν πόθον, ὀπίσω,
καθὼς γέγραπται, Κυρίου τοῦ Θεοῦ πορευόμεναι.
Τῆς δὲ ἀγάπης αὐτῶν αἰτία ή τοῦ μύρου εὐωδία γί-
νεται, πρὸς ἣν ἀεὶ τρέχουσαι τοῖς ἔμπροσθεν ἐπεκ-
τείνονται, τοῦ κατόπιν λήθην ποιούμεναι. Ὀπίσω
γάρ σου, φησιν, εἰς ὀσμὴν μύρων σου δραίιού-
μεθα. Ἀλλά αἱ μὲν ούπω τῆς ἀρετῆς τὸ τέλειον
ἔχουσαι, καὶ καθ’ ἡλικίαν ἔτι νεάξουσαι, δραμεῖσθαι
πρὸς τὸν σκοπὸν, ὃν ὑποδείκνυσιν ἡ ὀσμὴ τῶν μύρων.
κατεπαγγέλλονται. Λέγουσι γὰρ, ὅτι Εἰς ὀσμὴν μύ-
λογικῶν ὀνομάτων τὴν ὓλην δίδωσι, δι’ ὧν σοφὸν,
δυνατὸν, ἀγαθὸν, ἅγιον, μακάριόν τε καὶ ἀΐδιον. καὶ
κριτὴν, καὶ σωτῆρα, καλ⁹ τά τοιαῦτα κατονομάζομεν·
ειπερ πάντα ποιότητά τινα βραχεῖαν τοῦ θείου μύρου
ἐνδείκνυται , ἢν πᾶσαὴ κτίσις διὰ τῶν ἐνθεωρουμέ-
νων θαυμάτων, σκεύους τινὸς μυρεψικοῢ δίκην, ὲν
ἑαυτῇ ἀπεμάξατο. Διὰ τοῦτο, φησὶν, νεάνιδες ἡγὰρ
πησάν σε, εἵλκυσάν σε. Εῖπε τὴν αίτίαν τῆς ἐπαι-
νετῆς ἐπιθυμίας, καὶ τῆς ἀγαητικῆς διαθέσεως.
’ ’γά ρ τοιούτου ’κάλλους ’ἆνέᾗστὲξ ,ν
νον ὀφθαλμὸν ἔχοι τὸν ἐνατενίσαι τῇ ὥρᾳ δυνάμενονς
Οὐ πολὺ μὲν τὸ καταλαμϐανόμενον κάλλος, ἀπειρο-
πλάσιον δὲ τὸ διὰ τοῦ φαινομένου ποχαστικῶς είκα-
ζόμενον. Ἀλλ’ ῶσπερ ύλικὸς ἔρως τῶν ἔτι νηπιαζόν-
των οὐχ ἅπτεται (ού γὰρ χωρεῖ τὸ πάθος ὴ νηπιότης),
οὔτε μὴν τοὺς ἐν ἐσχάτῳ γήρᾳ πεπονηκότας ἐν τοῖς
τοιούτοις ἔστιν ίδεῖν ο οὕτω καὶ ἐπὶ τοῦ θείου κάλ-
λους, ὅ τε νήπιος ἔτι καὶ κλυδωνιζόμενος καὶ περι-
φερόμενος παντὶ ἀνέμῳ τῆς διδασκαλίας, καὶ ό πα-
λαιὸς καὶ γηράσας , καὶ τῷ ἀφανισμῷ upon-erfida; ,
ἀκίνητοι πρὸς τὴν ἐπιθυμίαν ταύτην εὑρίσκονται. Οὖ
γὰρ ἅπτεται τῶν τοιούτων τὸ ἀόρατον κάλλος ο μόνη
δέὴ τοιαύτη ψυχὴή διαϐᾶσα τὴν νηπιώδη κατάστασιν,
διά τῆς πνευματικῆς ἡλικίας ἀκμάσασα, μὴ προσ-
λαϐοῦσα σπῖλον, ἢ ῥυτίδα, ἦ τι τῶν τοιούτων, ἡ
μήτε ore νηπιότητος ἀναισθητοῦσα, μήτε ὑπὸ παι
λαιόττ,τος ἀδρανοῦσα, ἦν νεᾶνιν ὀνομάζει ό λόγος·
αὕτη πείθεται τῇ μεγάλῃ καὶ πρώτῃ ἐντολῇ τοῦ νό-
μου, ἐξ ὅλης καρδίας τε καὶ δυνάμεως ἀγαπῶσα τὲ
κάλλος ἐκεῖνο, οὗ ὑπογραφὴν καὶ ὑπόδειγμα καί
ἑρμηνείαν οὐχ εὑρίσκει ἡ ἀνθρωπίνη διάνοια. Al
τοιαῦται τοίνυν νεάνιδες διὰ τῶν ἀρετῶν αὐξηθεῖσαι,
καὶ καθ’ ὥραν ἤδη τῶν θείων μυστηρίων τοῦ θείου
θαλάμου ἐντὸς γενόμεναι, ἀγαπῶσι τοῦ νυμφίου τὸ
κάλλος, καὶ διὰ τῆς ἀγάπης πρὸς ἑαυτὰς ἔπιες-τρίς
φουσι. Τοιοῦτος γὰρ ό νυμφίος , ὡς ἀντιδιδόναι τοῖς
ἀγαπῶσι τὸν πόθον, ὁ οὕτως εἰπὼν ὲκ προσώπου
τῆς σοφίας, ὅτι Ἐγὼ τοὺς ἐμὲ φιλοῦντας ἀγαπῶ ’
ι, ὂτί Μεριῶ τόῖς ἐμὲῗάγίαπῶσιν ὓπαρξιν· (αύ-
τὸς δέ ἐστιν ἠ ὖπαρξις)’ καί τοὺς θησαυροὺς αὐ-
τῶν ἐμπλήσω ἀγαθῶν. Ἕλκουσι τοίνυν αἱ ψυχέδ
πρὸς ἑαυτὰς τοῦ ἀφθάρτου νυμφίου τὸν πόθον, ὀπίσω,
καθὼς γέγραπται, Κυρίου τοῦ Θεοῦ πορευόμεναι.
Τῆς δὲ ἀγάπης αὐτῶν αἰτία ή τοῦ μύρου εὐωδία γί-
νεται, πρὸς ἣν ἀεὶ τρέχουσαι τοῖς ἔμπροσθεν ἐπεκ-
τείνονται, τοῦ κατόπιν λήθην ποιούμεναι. Ὀπίσω
γάρ σου, φησιν, εἰς ὀσμὴν μύρων σου δραίιού-
μεθα. Ἀλλά αἱ μὲν ούπω τῆς ἀρετῆς τὸ τέλειον
ἔχουσαι, καὶ καθ’ ἡλικίαν ἔτι νεάξουσαι, δραμεῖσθαι
πρὸς τὸν σκοπὸν, ὃν ὑποδείκνυσιν ἡ ὀσμὴ τῶν μύρων.
κατεπαγγέλλονται. Λέγουσι γὰρ, ὅτι Εἰς ὀσμὴν μύ-