PG 45, col. 1126
et circum Dominicam mmensam plantet, erratcos
oleastri ramos in olivarum novellas transmulans,
mysticas denique virgas in dulcia et grata no-
ctrinæ luentainjiciat, per quas ita greges fecundan-
tur, ut Laban possessio minuatur, abundet vero
pars Jacob, et insigni fetu multiplicetur ; si quis
talem doctrinæ suæ fructum ostendat (fructus
enim, ut diximus, veritatis incrementum est), hic
vere propheta est, utpote qui juxta Dei consilium
legem spiritu interpretetur. At e contrario si quis
vitis ramos evellat, divinam vero mensam, exstir-
pata plantatione, desertam reddat, et insidios cir-
cum spirituale quarium tendat, ut non amplius
oves ante patriarchæ virgas concipiant, et insigni
fetu augeant gregem, sed ab alibilibus pascuis, pa-
ternis videlicet traditionibus, abigat et extra man-
dram stabulare faciat, et per aliena pascua dis-
pergi : quando, inquam, talem doctrina fructum
protulerit, tunc utique lupina forma, sub ouis pelle
latens, manifestabitur.
πρὸς ἀλλοτρίας νομὰς διασκίδνασθαι· ὅτʼ ἂν τοιοῦτος τῆς διδασκαλίας καρπὸς ἢ, πρόδηλον ἂν γένοιτο
I. Inquiramas ergo quid nobis Apollinaris Syri
doctrina protulit, incrementumne gregis an dimi-
nutionem, dispersorumne collectionem an collecto-
rum dispersionem, defensionemne paternorum do-
gmatum an subversionem. Si itaque ad id quod
melius est Apollinaris studium respicit, ovis utique,
et non lupus erit; si vero contra : Attendite a falsis
prophetis, ait Dominus : non lateat os illud, per-
acutis novitatis dentibus in damnum perniciemque
appropinquantium armatum et sanum Ecclesiæ Dei
corpus lacerans. Ne autem, quod dicimus, convi-
cium esse videatur, unum ex ejus, qui circumfe-
rmntur tractatibus subimmngamus, cujus inscriptio
talis est, Demonstratio, inquit, divinæ incarnationis
ad similitudinem hominais. Et fortasse quidem accu-
rate patefacto inscriptionis semnsu, non esset ulte-
rius alicui laborandum, in dogmatis absurditate
per singulas ipsius tractatus partes redarguenda.
Demsonstrαtio, inquit, dirinæ incαrnationis ad simi-
litudinem hominis, Verum satiuas furit divinas voces
apponere in novæ hujus fictionis nsominum confu-
tationem. erbαm, ait δ, caro facatum est , et, Gίo-
ria inhabitavit iæs terra nostra ?, et, Deus manile-
status est in carne?, ut ex umsoqooque borum dicto-
rum discamus divinitatem, quæ semper substantiss
γραφίαν vocat; quin et Eunominm -jusque sctipta
λογογράφον, et λογογραφίαν itidems vocat lib. I ad-
versus eumdem, et alibi. Videtur autem iis nomi-
nibus verbosos atque proixos utriusque hæretici
libros suggillare voluisse Nyssenus. Nam Gregoriu
alter Naxianxenus episcopus n oratione β1, prope
finem, Apollinarem inter alia redarguit, quod μα-
κροὺς λόγους scripserit, eademque de Eunomii libris
Nysseni querela estlib. adversus eumdem,prope
initium. Utitur et λογογράφου voce malo sens
Demosthenes in oratione De fulsa legatione, p. 232,
lervagianæ editionis quarta fGræco -atinæ, cum
Æschini exprobrat, quod λογογράφους eὶ σοφιστάς
oleastri ramos in olivarum novellas transmulans,
mysticas denique virgas in dulcia et grata no-
ctrinæ luentainjiciat, per quas ita greges fecundan-
tur, ut Laban possessio minuatur, abundet vero
pars Jacob, et insigni fetu multiplicetur ; si quis
talem doctrinæ suæ fructum ostendat (fructus
enim, ut diximus, veritatis incrementum est), hic
vere propheta est, utpote qui juxta Dei consilium
legem spiritu interpretetur. At e contrario si quis
vitis ramos evellat, divinam vero mensam, exstir-
pata plantatione, desertam reddat, et insidios cir-
cum spirituale quarium tendat, ut non amplius
oves ante patriarchæ virgas concipiant, et insigni
fetu augeant gregem, sed ab alibilibus pascuis, pa-
ternis videlicet traditionibus, abigat et extra man-
dram stabulare faciat, et per aliena pascua dis-
pergi : quando, inquam, talem doctrina fructum
protulerit, tunc utique lupina forma, sub ouis pelle
latens, manifestabitur.
πρὸς ἀλλοτρίας νομὰς διασκίδνασθαι· ὅτʼ ἂν τοιοῦτος τῆς διδασκαλίας καρπὸς ἢ, πρόδηλον ἂν γένοιτο
I. Inquiramas ergo quid nobis Apollinaris Syri
doctrina protulit, incrementumne gregis an dimi-
nutionem, dispersorumne collectionem an collecto-
rum dispersionem, defensionemne paternorum do-
gmatum an subversionem. Si itaque ad id quod
melius est Apollinaris studium respicit, ovis utique,
et non lupus erit; si vero contra : Attendite a falsis
prophetis, ait Dominus : non lateat os illud, per-
acutis novitatis dentibus in damnum perniciemque
appropinquantium armatum et sanum Ecclesiæ Dei
corpus lacerans. Ne autem, quod dicimus, convi-
cium esse videatur, unum ex ejus, qui circumfe-
rmntur tractatibus subimmngamus, cujus inscriptio
talis est, Demonstratio, inquit, divinæ incarnationis
ad similitudinem hominais. Et fortasse quidem accu-
rate patefacto inscriptionis semnsu, non esset ulte-
rius alicui laborandum, in dogmatis absurditate
per singulas ipsius tractatus partes redarguenda.
Demsonstrαtio, inquit, dirinæ incαrnationis ad simi-
litudinem hominis, Verum satiuas furit divinas voces
apponere in novæ hujus fictionis nsominum confu-
tationem. erbαm, ait δ, caro facatum est , et, Gίo-
ria inhabitavit iæs terra nostra ?, et, Deus manile-
status est in carne?, ut ex umsoqooque borum dicto-
rum discamus divinitatem, quæ semper substantiss
γραφίαν vocat; quin et Eunominm -jusque sctipta
λογογράφον, et λογογραφίαν itidems vocat lib. I ad-
versus eumdem, et alibi. Videtur autem iis nomi-
nibus verbosos atque proixos utriusque hæretici
libros suggillare voluisse Nyssenus. Nam Gregoriu
alter Naxianxenus episcopus n oratione β1, prope
finem, Apollinarem inter alia redarguit, quod μα-
κροὺς λόγους scripserit, eademque de Eunomii libris
Nysseni querela estlib. adversus eumdem,prope
initium. Utitur et λογογράφου voce malo sens
Demosthenes in oratione De fulsa legatione, p. 232,
lervagianæ editionis quarta fGræco -atinæ, cum
Æschini exprobrat, quod λογογράφους eὶ σοφιστάς