PG 45, col. 1129
γὰρ δμοιεν τῷ ὄντι πάντως οὐ τῷ μὴ ὄττι ὅμοιον γί-
νετειι· ὥστε δύο κατʼ αὐτὸν (17) φαίνεται τῷ λβγῳ
τὰ ἄτοπα· ἢ γὰρ πρεσβύτερον εὐρίσκεται τὸ πλάσμα
τοῦ πλάσαντος, ἢ τῷ μὴ ὄντι ὁμοιοῦται τὸ Θεῖον
σαρκούμενον· κατʼ ἀρχὰς γὰρ ἡ μὲν θεότης (18) ἦν,
ὁ δὲ Ἀδὰμ οὐκ ἦν. Οὐκοῦν εἰ καθʼ ὁμοίωσιν ἀνθρώ-
που σαρκοῦται ἡ θεία φύσις, τῷ μὴ ὄντι ὀμοιοῦται ἡ
θεία σάρκωσις· τὸ δὲ τῷ μὴ ὄντι ὀμοιούμενον, οὐδʼ
αὐτὸ πάντως εἴη. Ἀλλʼ ἕτερὸν τινα τρόπον παρὰ τὸν
ἀνθρώπινον τὴν σάρκωσιν ἐκείνην γεγενῆσθαί φησι.
Καὶ τίς τῶν ἐτεροφυῶν ἡ ὁμοίωσις (19); Εἰ οὖν μήτε
κατὰ τὸ προαιώνιον ἐνδέχεται τὴν θείαν σάρκωσιν
καδʼ ὁμοίωσιν ἀνθρώπου γενέσθαι , μήτε ἐπὶ τοῦ
ἐσχάτου τῶν χρόνων, ὅτε κατὰ ἄνθρωπον (20) ἡ τοῦ
Κυρίου οἰκονομία, καθʼ ἤν ἐν σαρκκὶ Θεὸς ἐφανερώθη,
καθʼ ὁμοίωσιν ἀνθρώπου ἡ σάρκωσις γίνεται (οὐ
γὰρ παραδέχεται τὴν τοιαύτην ἔννοιαν τὸ κατὰ (21)
τὴν παρθενίαν μυστήριον), μάτην ἂν εἴη κατʼ ἀμ-
φοτέρας τὰς ἐννοίας ταύτην τοῦ λόγου τὴν ἐπιγραφὴν
ποιησάμενος. Ὁτι μὲν οὖν ἀνεπίσκεπτος ἡ ἐπιγραφὴ
καὶ οὐδενὶ συνεστῶτι ἐπερειδομένη νοήματι, μετρίως
οἶμαι διὰ τῶν εἰρημένων πεφανερῶσθαι τοῖς ἐπιστα-
τικῶς ἐπαῖουσι.
frustra et inepte secundum alterutrum horum sensuum eam operi inscriptionem auctor præfixerit.
ptio velit, certo indagari non posse, utpote quæ nulli secum constati mentis conceptui innitatur.
Καιρὸς (22) δʼ ὰν εἰη καὶ αὐτὸν προθεῖναι τῇ ἐξε-
ἐάσει τὸν λόγον τὸν ὑπὸ τῆς ἐπιγραφῆς (23) ταύτης
δηλούμενον. ράψω δὲ τὰ πρῶτα τῇ ἐμαυτοῦ λέξει,
διʼ ὀλίγων ἐπιδραμὼν τὴν διάνοιαν, ἐν οἶς ἀκίνδυνόν
ἐστι τὸ παραδραμεῖν τῶν γεγραμμένων τι ἀνεξέτα-
στον. Mόνον, φησὶ, τὴν εὐσεβῆ πίστιν ἀγαθὸν ῆν
νομίίίεσθαι (24)· μηδέ γὰρ τῇ Εὐα συνενεγκεῖν
τὴν ἀνεξέταστον πίστιν· ὥστε προσῆκε κοὶ τὴν
ἐῶν Χριστιανῶν ἐξητασμένην μἴναι,μή που λάδρ
ταῖς τῶν Ἐλλήνων ἢ τῶν Ἰουδαίων (25) συνεμ-
πεσοῦσα δόξαις. Ταῦτα διὰ πλειόνων προοιμιασά-
μενος, ἐπάγει τὸν λόγον εἰπὼν, ὅτι Παρὰ τοῖς ἀπί-
στοις καὶ ταῖς αlρέσεσι προτεθρύλληται τὸ μὴ
δρνατόν εἶναι Θεὸν ἄνδρωπον γενέσθαι, καὶ πά-
θλεοιιν ὀμιλῆσαι, ὄ καὶ παρὰ ταῖς αlρέσεοιν ἐπὶ
σχήματι πίστεως εἰσάγεται, ἄνθρωπον ἔνθεον
διὰ τὴν ἐκ γυναικὸς γέννησιν (26), καὶ διιὰ τὰ
πdθη λεγούσαις τὸν Χριστόν. Τίνας μὲν οὖν οἶδεν
αἰρέσεις, αἱ τὸν Χριστὸν ἔνθεον ἄνθρωπον λέγουσιν,
αὐτὸς ἂν εἰδείη, καὶ εἴ τις τὰ ἐκείνου πεπαίδευται·
ἡμεῖς δὲ ποῦλοῖς ἐπιδεδημηκότες τόποις, κὰὶ κατὰ
σπουδὴν τοῖς τε κοινωνοῦσι τοῦ δόγματος, τοῖς τε
ἀφεστηκόσι περὶ τῶν κατὰ τὸν Λόγον ζητουμένων,
καθομιλήσαντες, οὕπω τινὸς ἀκηκόαμεν τὴν τοιαύ-
την ῥήξαντος περὶ τοῦ μυστηρίου φωνὴν, ὅτι ἄνθρω-
(17) Corr. κατὰ ταὐτόν.
(16) Ita corr. antea scriptum fuerat κατʼ ἀρχὰς
ἡμῖν θεότης.
(1) Corr. τῇ et mοx ὀμοιώσει.
(20)Itacorr. priuseratδτʼήκατ ἄνθρωπον. Ε.δτεῇ.
(21) Hæc lectio a corr. est, primæva enim manu
seribitur τὸ γὰρ κατά.
(22) Corr. κέρδος.
Prraon. Cun. XIV
νετειι· ὥστε δύο κατʼ αὐτὸν (17) φαίνεται τῷ λβγῳ
τὰ ἄτοπα· ἢ γὰρ πρεσβύτερον εὐρίσκεται τὸ πλάσμα
τοῦ πλάσαντος, ἢ τῷ μὴ ὄντι ὁμοιοῦται τὸ Θεῖον
σαρκούμενον· κατʼ ἀρχὰς γὰρ ἡ μὲν θεότης (18) ἦν,
ὁ δὲ Ἀδὰμ οὐκ ἦν. Οὐκοῦν εἰ καθʼ ὁμοίωσιν ἀνθρώ-
που σαρκοῦται ἡ θεία φύσις, τῷ μὴ ὄντι ὀμοιοῦται ἡ
θεία σάρκωσις· τὸ δὲ τῷ μὴ ὄντι ὀμοιούμενον, οὐδʼ
αὐτὸ πάντως εἴη. Ἀλλʼ ἕτερὸν τινα τρόπον παρὰ τὸν
ἀνθρώπινον τὴν σάρκωσιν ἐκείνην γεγενῆσθαί φησι.
Καὶ τίς τῶν ἐτεροφυῶν ἡ ὁμοίωσις (19); Εἰ οὖν μήτε
κατὰ τὸ προαιώνιον ἐνδέχεται τὴν θείαν σάρκωσιν
καδʼ ὁμοίωσιν ἀνθρώπου γενέσθαι , μήτε ἐπὶ τοῦ
ἐσχάτου τῶν χρόνων, ὅτε κατὰ ἄνθρωπον (20) ἡ τοῦ
Κυρίου οἰκονομία, καθʼ ἤν ἐν σαρκκὶ Θεὸς ἐφανερώθη,
καθʼ ὁμοίωσιν ἀνθρώπου ἡ σάρκωσις γίνεται (οὐ
γὰρ παραδέχεται τὴν τοιαύτην ἔννοιαν τὸ κατὰ (21)
τὴν παρθενίαν μυστήριον), μάτην ἂν εἴη κατʼ ἀμ-
φοτέρας τὰς ἐννοίας ταύτην τοῦ λόγου τὴν ἐπιγραφὴν
ποιησάμενος. Ὁτι μὲν οὖν ἀνεπίσκεπτος ἡ ἐπιγραφὴ
καὶ οὐδενὶ συνεστῶτι ἐπερειδομένη νοήματι, μετρίως
οἶμαι διὰ τῶν εἰρημένων πεφανερῶσθαι τοῖς ἐπιστα-
τικῶς ἐπαῖουσι.
frustra et inepte secundum alterutrum horum sensuum eam operi inscriptionem auctor præfixerit.
ptio velit, certo indagari non posse, utpote quæ nulli secum constati mentis conceptui innitatur.
Καιρὸς (22) δʼ ὰν εἰη καὶ αὐτὸν προθεῖναι τῇ ἐξε-
ἐάσει τὸν λόγον τὸν ὑπὸ τῆς ἐπιγραφῆς (23) ταύτης
δηλούμενον. ράψω δὲ τὰ πρῶτα τῇ ἐμαυτοῦ λέξει,
διʼ ὀλίγων ἐπιδραμὼν τὴν διάνοιαν, ἐν οἶς ἀκίνδυνόν
ἐστι τὸ παραδραμεῖν τῶν γεγραμμένων τι ἀνεξέτα-
στον. Mόνον, φησὶ, τὴν εὐσεβῆ πίστιν ἀγαθὸν ῆν
νομίίίεσθαι (24)· μηδέ γὰρ τῇ Εὐα συνενεγκεῖν
τὴν ἀνεξέταστον πίστιν· ὥστε προσῆκε κοὶ τὴν
ἐῶν Χριστιανῶν ἐξητασμένην μἴναι,μή που λάδρ
ταῖς τῶν Ἐλλήνων ἢ τῶν Ἰουδαίων (25) συνεμ-
πεσοῦσα δόξαις. Ταῦτα διὰ πλειόνων προοιμιασά-
μενος, ἐπάγει τὸν λόγον εἰπὼν, ὅτι Παρὰ τοῖς ἀπί-
στοις καὶ ταῖς αlρέσεσι προτεθρύλληται τὸ μὴ
δρνατόν εἶναι Θεὸν ἄνδρωπον γενέσθαι, καὶ πά-
θλεοιιν ὀμιλῆσαι, ὄ καὶ παρὰ ταῖς αlρέσεοιν ἐπὶ
σχήματι πίστεως εἰσάγεται, ἄνθρωπον ἔνθεον
διὰ τὴν ἐκ γυναικὸς γέννησιν (26), καὶ διιὰ τὰ
πdθη λεγούσαις τὸν Χριστόν. Τίνας μὲν οὖν οἶδεν
αἰρέσεις, αἱ τὸν Χριστὸν ἔνθεον ἄνθρωπον λέγουσιν,
αὐτὸς ἂν εἰδείη, καὶ εἴ τις τὰ ἐκείνου πεπαίδευται·
ἡμεῖς δὲ ποῦλοῖς ἐπιδεδημηκότες τόποις, κὰὶ κατὰ
σπουδὴν τοῖς τε κοινωνοῦσι τοῦ δόγματος, τοῖς τε
ἀφεστηκόσι περὶ τῶν κατὰ τὸν Λόγον ζητουμένων,
καθομιλήσαντες, οὕπω τινὸς ἀκηκόαμεν τὴν τοιαύ-
την ῥήξαντος περὶ τοῦ μυστηρίου φωνὴν, ὅτι ἄνθρω-
(17) Corr. κατὰ ταὐτόν.
(16) Ita corr. antea scriptum fuerat κατʼ ἀρχὰς
ἡμῖν θεότης.
(1) Corr. τῇ et mοx ὀμοιώσει.
(20)Itacorr. priuseratδτʼήκατ ἄνθρωπον. Ε.δτεῇ.
(21) Hæc lectio a corr. est, primæva enim manu
seribitur τὸ γὰρ κατά.
(22) Corr. κέρδος.
Prraon. Cun. XIV