PG 45, col. 1132
παρὰ τῶν άντιδιατιθεμένων ὁπλίζεσθαι. Οὐδὲ γὰρ
τῶν ίατρῶν οἱ ἐπιστήμονες πρὸς τὰ μὴ ὄντα πάθη
τὴν ἑαυτῶν τέχνην άντεισάγουσιν ° ἀλλὰ πρὸς τὸ γε·
γονὺς ἥδη νόσημα διὰ τῆς ἐπιστήμης ἵστανται. Ἦ
τοίνυν δειξάτω τὸν εἰρηκότα μὴ Θεὸν ὲν σαρκ)⁵ πεφα-
νε ρῶσθαι, ἀλλ’ ἔνθεον ἄνθρωπον τὸν Χριστὸν, εἶτα (‘27)
κα). τὸν λόγον αὐτοῦ , ὡς ού μάτην πεποιημένον πα-
ραδεξόμεθα · ἢ ἕως ἂν (28) ὴ τοιαύτη μὴ εὑρίσκεται
νόσος, μάταιον εῖναι πάντες ὁμολογήσωσι τὸ (29)
τοῖς μὴ οῦσι συμπλέκεσθαι.
Ἀλλ’ οὐκ εἰκῆ τὴν τοιαύτην τῆς λογογραφίας
ἀνάγκην ἑαυτῷ σχηματίζεται (50)· ἀλλ’ ὡς ἂν ὁδόν
τινα (51) καὶ ἀκολουθίαν πρὸς τὴν κατασκευὴν τοῦ
καθ’ ἑαυτοῦ δόγματος λάϐοι, τὸ μὴ λεχθὲν , ὼς είρη- .
μένον ὑπέθετο , ἵνα τῷ πρὸς ταῦτα δοκεῖν ἀγωνίζε-
σθαι , διά τῆς ὲσχηματισμὲνης ἀντιρρήσεως καταο
σκευάσει τὸ θνητὸν εἶναι τὸ Θεῖον. Ἀπας γάρ αὐτῷ
τῆς λογογραφίας 6 σκοπὸς πρὸ.. τοῦτο βλέπει, τδ
θνη τὴν τοῦ μονογενοῦς Υίοῦ τὴν θεότητα, καὶ οὐχὶ
τῷ ἀνθρωπίνῳ τὸ πάθος δέξασθαι, άλλά τὴν ἀπαθῆ
καὶ ἀναλλοίωτον φύσιν πρὸς πάθους μετουσίαν ἀλ-
λοιωθῆναι. Ὅθεν πρὸς τί μὲν αύτῷ χρήσιμον ό λόγος
βλέπει είδεῖεν ἂν τῶν μυστηρίων αὑτοῦ ὲπίστορες (52)’
ά δὲ ἡ ἀκολουθία κα). τοῖς άγαν νηπίοις προσδείκνυσι
τοιαῦτά ἐστιν, οἷα μηδ’ ἂν τοὺς ἀθεωτάτους τῶν
Ἑλλήνων είπείν. El γὰρ αὑτὴ (55) τέθνηκε τοῦ Μο·
νογενοῦς ὴ θεότης, συναπέθανε (54) ταύτῃ Mm);
κα). ἡ ζωὴ, κα). ἡ ἀλήθεια, καὶ ἡ δικαιοσύνη, καὶ ἡ
ἀγαθότης , καὶ τὸ φῶς , καὶ ή δύναμις ο ταῦτα γὰρ
κατὰ διαφόρους ἐπιϐολὰς 6 μονογενὴς Θεὸς καὶ ἐστι.
καὶ λέγεται. Ἀπλοῦς δὲ ὢν καί ἀμερὴς κα). ἀσύνθε-
τος , ὅπερ ἂν λέγηται, ὅλος ἐστὶν, ούκ ὲν μέρει τοῦτο,
καὶ ὲν μέρει τὸ ἕτερον (55). Ὥστε ἑνὸς ὄντος , πάντα
ὲν αύτῷ νοεῖσθαι, κα). μὴ ὄντος, τά πάντα συνδιαο
γράφεσθαι. El οὖν ἠφανίσθη τῷ θανάτῳ τό Θεῐσν,
συνηφανίσθη τῷ θανάτῳ πάντα τά συνημμένους περὶ
τὴν αὐτοῦ θεότητα θεωρούμενα. Ἀλλὰ μὴν οὐχ
ἁπλῶς δύναμις 6 Χριστὸς, ἀλλὰ Θεοῦ δύναμις, καὶ
Θεοῦ σοφία. Ὅτε οῦν ταῦτα τῇ θεότητι τοῦ Υίοῦ διὰ
τοῦ θανάτου συγκατεσϐέσθη, οὐκ ἦν παρὰ τῷ Πατρὶ
Θεοῦ σοφία , οὐ δύναμις, ού ζωὴ , οὐκ ἄλλο τι τῶν
πρὸς τὸ κρεῖττον ὀνομαζομένων οὐδέν ’ Θεοῦ γάζο
πάντα ταῦτα εἶναι· τὰ τοῦ Πατρὸς (56) ὲν αύτῷ εἶναι
πιστεύεται, ἅπερ ὄντος μὲν τοῦ Υίοῦ, ἔστι · μὴ ὄντος
δὲ, πάντως ούκ ἐστι, διὰ τὸ ἐν αὐτῷ εἶναι πάντα τὰ
Zigabeuus inseruit in parte_secunda Ραῃρριὶαε do-
gm'aticce adversus Itwres'es, tit. i3, pag. 529, vers.
Si quemadmodum, cum seqq.
(54) Ita corr., antea enim’auvégraOe.
(55) Ita corr., antea scriptum fuerat,ofix ἐν μέρει
τὸ (ξτξροόὁπ. Θεοῦ γάρ Ξάντῆ srva, τᾳῦταρ Υἱὸς λι-
γεταιξ καὶ πάντα τοῦ Πατρός. Fort. ταῦτα εἶναι,
καὶ τὰ τοῦ Πατρός.
τῶν ίατρῶν οἱ ἐπιστήμονες πρὸς τὰ μὴ ὄντα πάθη
τὴν ἑαυτῶν τέχνην άντεισάγουσιν ° ἀλλὰ πρὸς τὸ γε·
γονὺς ἥδη νόσημα διὰ τῆς ἐπιστήμης ἵστανται. Ἦ
τοίνυν δειξάτω τὸν εἰρηκότα μὴ Θεὸν ὲν σαρκ)⁵ πεφα-
νε ρῶσθαι, ἀλλ’ ἔνθεον ἄνθρωπον τὸν Χριστὸν, εἶτα (‘27)
κα). τὸν λόγον αὐτοῦ , ὡς ού μάτην πεποιημένον πα-
ραδεξόμεθα · ἢ ἕως ἂν (28) ὴ τοιαύτη μὴ εὑρίσκεται
νόσος, μάταιον εῖναι πάντες ὁμολογήσωσι τὸ (29)
τοῖς μὴ οῦσι συμπλέκεσθαι.
Ἀλλ’ οὐκ εἰκῆ τὴν τοιαύτην τῆς λογογραφίας
ἀνάγκην ἑαυτῷ σχηματίζεται (50)· ἀλλ’ ὡς ἂν ὁδόν
τινα (51) καὶ ἀκολουθίαν πρὸς τὴν κατασκευὴν τοῦ
καθ’ ἑαυτοῦ δόγματος λάϐοι, τὸ μὴ λεχθὲν , ὼς είρη- .
μένον ὑπέθετο , ἵνα τῷ πρὸς ταῦτα δοκεῖν ἀγωνίζε-
σθαι , διά τῆς ὲσχηματισμὲνης ἀντιρρήσεως καταο
σκευάσει τὸ θνητὸν εἶναι τὸ Θεῖον. Ἀπας γάρ αὐτῷ
τῆς λογογραφίας 6 σκοπὸς πρὸ.. τοῦτο βλέπει, τδ
θνη τὴν τοῦ μονογενοῦς Υίοῦ τὴν θεότητα, καὶ οὐχὶ
τῷ ἀνθρωπίνῳ τὸ πάθος δέξασθαι, άλλά τὴν ἀπαθῆ
καὶ ἀναλλοίωτον φύσιν πρὸς πάθους μετουσίαν ἀλ-
λοιωθῆναι. Ὅθεν πρὸς τί μὲν αύτῷ χρήσιμον ό λόγος
βλέπει είδεῖεν ἂν τῶν μυστηρίων αὑτοῦ ὲπίστορες (52)’
ά δὲ ἡ ἀκολουθία κα). τοῖς άγαν νηπίοις προσδείκνυσι
τοιαῦτά ἐστιν, οἷα μηδ’ ἂν τοὺς ἀθεωτάτους τῶν
Ἑλλήνων είπείν. El γὰρ αὑτὴ (55) τέθνηκε τοῦ Μο·
νογενοῦς ὴ θεότης, συναπέθανε (54) ταύτῃ Mm);
κα). ἡ ζωὴ, κα). ἡ ἀλήθεια, καὶ ἡ δικαιοσύνη, καὶ ἡ
ἀγαθότης , καὶ τὸ φῶς , καὶ ή δύναμις ο ταῦτα γὰρ
κατὰ διαφόρους ἐπιϐολὰς 6 μονογενὴς Θεὸς καὶ ἐστι.
καὶ λέγεται. Ἀπλοῦς δὲ ὢν καί ἀμερὴς κα). ἀσύνθε-
τος , ὅπερ ἂν λέγηται, ὅλος ἐστὶν, ούκ ὲν μέρει τοῦτο,
καὶ ὲν μέρει τὸ ἕτερον (55). Ὥστε ἑνὸς ὄντος , πάντα
ὲν αύτῷ νοεῖσθαι, κα). μὴ ὄντος, τά πάντα συνδιαο
γράφεσθαι. El οὖν ἠφανίσθη τῷ θανάτῳ τό Θεῐσν,
συνηφανίσθη τῷ θανάτῳ πάντα τά συνημμένους περὶ
τὴν αὐτοῦ θεότητα θεωρούμενα. Ἀλλὰ μὴν οὐχ
ἁπλῶς δύναμις 6 Χριστὸς, ἀλλὰ Θεοῦ δύναμις, καὶ
Θεοῦ σοφία. Ὅτε οῦν ταῦτα τῇ θεότητι τοῦ Υίοῦ διὰ
τοῦ θανάτου συγκατεσϐέσθη, οὐκ ἦν παρὰ τῷ Πατρὶ
Θεοῦ σοφία , οὐ δύναμις, ού ζωὴ , οὐκ ἄλλο τι τῶν
πρὸς τὸ κρεῖττον ὀνομαζομένων οὐδέν ’ Θεοῦ γάζο
πάντα ταῦτα εἶναι· τὰ τοῦ Πατρὸς (56) ὲν αύτῷ εἶναι
πιστεύεται, ἅπερ ὄντος μὲν τοῦ Υίοῦ, ἔστι · μὴ ὄντος
δὲ, πάντως ούκ ἐστι, διὰ τὸ ἐν αὐτῷ εἶναι πάντα τὰ
Zigabeuus inseruit in parte_secunda Ραῃρριὶαε do-
gm'aticce adversus Itwres'es, tit. i3, pag. 529, vers.
Si quemadmodum, cum seqq.
(54) Ita corr., antea enim’auvégraOe.
(55) Ita corr., antea scriptum fuerat,ofix ἐν μέρει
τὸ (ξτξροόὁπ. Θεοῦ γάρ Ξάντῆ srva, τᾳῦταρ Υἱὸς λι-
γεταιξ καὶ πάντα τοῦ Πατρός. Fort. ταῦτα εἶναι,
καὶ τὰ τοῦ Πατρός.