PG 45, col. 1303
suo libito intelligentes, ansam inde capiunt ad .di-
cam nobis irreligiositatis scribendam; Etenim nos
Spiritum eum Patre ac Filio eo gradu ponendum
profitemur, ut is nulla re diil‘erat ex iis—quae reli-
giose de divina natura cogitantur atque dicuntur,
excepto quod bypostasim habere propriam sam
ctum Spiritum contemplamur, quiavevaeo est, et
Christi est, ut scriptum legimus ’ς neque item ut
Pater, est ingenitus; neque ut Filius, unigenitus,
ita ut cum iis possit confundi. Itaque obvaliquot Β
peculiares proprietates ipse per se— spectatus: in
reliquis omnibus, ut dixi, aequalitatem paritat'em-
que servare a nobis creditur; secus autem adver-
sarii alienum ipsum a Patris Filiique naturali
communione dicunt ; et propter natura: diversita-
tem depressum minoremque generatim esSe, po-
tantia nimirum, gloria, dignitate, cunctisque sum-
matim quae Deo digna dicuntur, sive vocabulis,
sive mentis conceptibus : proptereaque majestatis
non participem, atque indignum parilate bonoris
cum Patre Filioque pronuntiant; tantum Vero po-
tentia: ipsi inesse, quantum ei satis est ad desti-
natas quasdam peculiares operationes, Verurnta-
men creandi certe potentia prorsus esse alienum.
Quae cum praevaleat apud eos sententia, conse-
quenter concludunt, nihil in se habere Spiritum
sanctum eorum qua: de divina natura praedicantur
atque creduntur.
5. Quid ergo nos dicimus? Nihil nos novum,
neque arbitratu nostro, his qui talia objiciunt re;
spondebimus. sed divinae Scriptura; de sancto
Spiritu testimonio contenti erimus, ex quo san-
ctum Spiritum et divinum esse et diei didicimus.
Si ergo et isti in hoc consentiunt, neque divinitus
inspiratis Scripturis resistunt, dicant-sane ii, qui
ad bellum contra nos sunt alacres, cur non potius
adversus Seripturam quam contra nos prmlien-
tur? Neque enim nos quidquam praeter hanc θωτ-
mamus. Porro divina: naturae, quam confitemur,
_--Il-_ -- κ νγ ' "' “
nullam cognoscimus neque ex Scripturarum magi-
Sterio, neque ex communibus notionibus praedicta
in re did‘erentiam; nempe quod divina et excelsa
natura secum ipsa sit divisibilis per extensionem
aliquam aut contractionem, et ob majorem mino-
remve gradum a scipsa diflerat. Nam quia simplex
et uniformis atque incomposita creditur, nullus-
que einnus aut dissimilium compositio in ea cerni-
tur, propterea postquam divinam naturam semel
animo cogitaverimus, cujuslibet Deo digni conce-
ptus perfectiOnem hac Dei appellatione complecti-
mur : nam deitas universze rei bona: notionem pcr-
³ ιῐοίιη. xv, 26: Galat. ιγ, 6.
cam nobis irreligiositatis scribendam; Etenim nos
Spiritum eum Patre ac Filio eo gradu ponendum
profitemur, ut is nulla re diil‘erat ex iis—quae reli-
giose de divina natura cogitantur atque dicuntur,
excepto quod bypostasim habere propriam sam
ctum Spiritum contemplamur, quiavevaeo est, et
Christi est, ut scriptum legimus ’ς neque item ut
Pater, est ingenitus; neque ut Filius, unigenitus,
ita ut cum iis possit confundi. Itaque obvaliquot Β
peculiares proprietates ipse per se— spectatus: in
reliquis omnibus, ut dixi, aequalitatem paritat'em-
que servare a nobis creditur; secus autem adver-
sarii alienum ipsum a Patris Filiique naturali
communione dicunt ; et propter natura: diversita-
tem depressum minoremque generatim esSe, po-
tantia nimirum, gloria, dignitate, cunctisque sum-
matim quae Deo digna dicuntur, sive vocabulis,
sive mentis conceptibus : proptereaque majestatis
non participem, atque indignum parilate bonoris
cum Patre Filioque pronuntiant; tantum Vero po-
tentia: ipsi inesse, quantum ei satis est ad desti-
natas quasdam peculiares operationes, Verurnta-
men creandi certe potentia prorsus esse alienum.
Quae cum praevaleat apud eos sententia, conse-
quenter concludunt, nihil in se habere Spiritum
sanctum eorum qua: de divina natura praedicantur
atque creduntur.
5. Quid ergo nos dicimus? Nihil nos novum,
neque arbitratu nostro, his qui talia objiciunt re;
spondebimus. sed divinae Scriptura; de sancto
Spiritu testimonio contenti erimus, ex quo san-
ctum Spiritum et divinum esse et diei didicimus.
Si ergo et isti in hoc consentiunt, neque divinitus
inspiratis Scripturis resistunt, dicant-sane ii, qui
ad bellum contra nos sunt alacres, cur non potius
adversus Seripturam quam contra nos prmlien-
tur? Neque enim nos quidquam praeter hanc θωτ-
mamus. Porro divina: naturae, quam confitemur,
_--Il-_ -- κ νγ ' "' “
nullam cognoscimus neque ex Scripturarum magi-
Sterio, neque ex communibus notionibus praedicta
in re did‘erentiam; nempe quod divina et excelsa
natura secum ipsa sit divisibilis per extensionem
aliquam aut contractionem, et ob majorem mino-
remve gradum a scipsa diflerat. Nam quia simplex
et uniformis atque incomposita creditur, nullus-
que einnus aut dissimilium compositio in ea cerni-
tur, propterea postquam divinam naturam semel
animo cogitaverimus, cujuslibet Deo digni conce-
ptus perfectiOnem hac Dei appellatione complecti-
mur : nam deitas universze rei bona: notionem pcr-
³ ιῐοίιη. xv, 26: Galat. ιγ, 6.