PG 45, col. 1330
modo lucis gratiam ostendet? Itane glorificam qui-
dem virtutem pra: se feret, nisi qui per se ipse
sit gloria et honor. magnificentia atque maiestas,
Glorificat itaque Patrem ae Filium Spiritus. Porro
ille non mentitur qui dixit : ι Ego glorificantes me
glorificabo“. ι Ego te glorificavi, ι ait Patri
Dominus '° ; et rursus, ι Glorifica me gloria, quam
‘habui ab initio apud te, antequam mundus fieret. ι
Respondet divina vox : ι Et glorificavi. et iterum
glurificab0.» Viden‘ encyclieum glorificationis inter
pares gyrum ? Clorificatur a Spiritu Filius ; glo-
Β tilicatur a Filio l’aler ; vicissim gloriam accipit a
Patre Filius, et gloria Spiritus Unigenitus fit:
nam quanam alia glorificabitur Pater, nisi vera
Unigeniti gloria? Rursus quanam re alia glorifi-
cabitur Filius, nisi a Spiritus magnificentia? Ita
pariter in gyrum pergens oratio nostra Filium qui-
dem honorat per Spiritum, per Filium vero Pa-
trem.
95. Si ergo tanta est Spiritus majestas, et si
quidquid pulchri bonique est, a Deo per Filium,
in Spiritu qui omnia in omnibus operatur, perfi—
citur : cur sibi infensam reddunt propriam vitam ?
Cur a se alienant servandorum spem? (Zur sibi
praecidunt conjunctiouem eum Deo? Nam certe
quomodo quispiam cum Domino conjungctur, nisi
Spiritus eam copulam efficiat ? Cur rixantur nobis-
cum de cultu et adoratione ἲ Cur vocabulum deri-
dent cultus erga divinam nullaque re indigam
naturam. Quasi vero non sibi magis benefaciant
petendo salutem, si certe salvari volunt, sed h0-
norcm aliquem largiantur? Lucrum tuum est pe-
tentis oratio, non honor annuentis. Cur ergo quasi
gratificans benefacieuti astas, imo vero ne bene-
fartorem quidem, eum qui bona prarstat, appellare
dignaris? Sed vita: cupidus, nihilominus vivifican-
tem spernis, et sanctificationem quaerens, falsam
geris de gratia: distributore sententiam. Et cum
bona largiendi facultatem ei non neges, tamen a
quo postuletur, indignum judicas. Neque hoc re-
putas quanto majus sit dare aliquod bonum, quam
ab aliquo id postulari. Etenim ei a quo poscitur,
non testatur magnificentiam postulatio; fieri enim
potest, ut poscatur aliquid ex eo qui non habet.
Nam postulatio quidem pro arbitrio postulantis fit ;
qui vero bonum aliquod exhibet. indubiam facit
haerentis sibi facultatis demonstrationem. Cur igi-
tur, cum de sancto Spiritu id quod majus fatearis,
nempe eum posse bonum aliquod suppeditare, cur,
inquam, ceu magnum quid precum honorem dene-
gas, quanquam hoc sarpenumero , ut dictum est.
etiam erga nullius rei potentem errore supplicantis
fit? Ecce enim petunt etiam ab idolis vanitatis fa-
dem virtutem pra: se feret, nisi qui per se ipse
sit gloria et honor. magnificentia atque maiestas,
Glorificat itaque Patrem ae Filium Spiritus. Porro
ille non mentitur qui dixit : ι Ego glorificantes me
glorificabo“. ι Ego te glorificavi, ι ait Patri
Dominus '° ; et rursus, ι Glorifica me gloria, quam
‘habui ab initio apud te, antequam mundus fieret. ι
Respondet divina vox : ι Et glorificavi. et iterum
glurificab0.» Viden‘ encyclieum glorificationis inter
pares gyrum ? Clorificatur a Spiritu Filius ; glo-
Β tilicatur a Filio l’aler ; vicissim gloriam accipit a
Patre Filius, et gloria Spiritus Unigenitus fit:
nam quanam alia glorificabitur Pater, nisi vera
Unigeniti gloria? Rursus quanam re alia glorifi-
cabitur Filius, nisi a Spiritus magnificentia? Ita
pariter in gyrum pergens oratio nostra Filium qui-
dem honorat per Spiritum, per Filium vero Pa-
trem.
95. Si ergo tanta est Spiritus majestas, et si
quidquid pulchri bonique est, a Deo per Filium,
in Spiritu qui omnia in omnibus operatur, perfi—
citur : cur sibi infensam reddunt propriam vitam ?
Cur a se alienant servandorum spem? (Zur sibi
praecidunt conjunctiouem eum Deo? Nam certe
quomodo quispiam cum Domino conjungctur, nisi
Spiritus eam copulam efficiat ? Cur rixantur nobis-
cum de cultu et adoratione ἲ Cur vocabulum deri-
dent cultus erga divinam nullaque re indigam
naturam. Quasi vero non sibi magis benefaciant
petendo salutem, si certe salvari volunt, sed h0-
norcm aliquem largiantur? Lucrum tuum est pe-
tentis oratio, non honor annuentis. Cur ergo quasi
gratificans benefacieuti astas, imo vero ne bene-
fartorem quidem, eum qui bona prarstat, appellare
dignaris? Sed vita: cupidus, nihilominus vivifican-
tem spernis, et sanctificationem quaerens, falsam
geris de gratia: distributore sententiam. Et cum
bona largiendi facultatem ei non neges, tamen a
quo postuletur, indignum judicas. Neque hoc re-
putas quanto majus sit dare aliquod bonum, quam
ab aliquo id postulari. Etenim ei a quo poscitur,
non testatur magnificentiam postulatio; fieri enim
potest, ut poscatur aliquid ex eo qui non habet.
Nam postulatio quidem pro arbitrio postulantis fit ;
qui vero bonum aliquod exhibet. indubiam facit
haerentis sibi facultatis demonstrationem. Cur igi-
tur, cum de sancto Spiritu id quod majus fatearis,
nempe eum posse bonum aliquod suppeditare, cur,
inquam, ceu magnum quid precum honorem dene-
gas, quanquam hoc sarpenumero , ut dictum est.
etiam erga nullius rei potentem errore supplicantis
fit? Ecce enim petunt etiam ab idolis vanitatis fa-