PG 45, col. 182
Deum Patrem, Deum Spiritum sanctum: Deum
tradens prolitcnsquc omnino recusat tres deos di-
cere, impietatem censens deorum multitudinem,
et unum Deum ubique promulgatis, nequc. pcr-
sonas conl‘undcns, neque divinitatem dividens,
imo divinitatis identitatem conservans in pr0prie-
tatibus hypostaticis trium personarum. Quod si
qui haec dicit verum discere vult, cognoscat Scri-
pturam tres dicere, tametsi unum hominem omne
genus humanum cognoscat, juxta illud, lloino tau-
quam [ianum dies ejus, veluti nutrix bona, ct pro-
prios fetus homines singulos reputat
: ct cum.
ipsis interdum balbutiens, ct ¥ pariter nonnulla ex
illis vocabula ad unum exhibens, non parum videns
ignoransve quod perfectum est. Nam eadem sacra
Scriptura, ct aures, et oculos ac reliquos utique
artus, et particulas corporis Deum habere dicens,
non doctrinam ejusmodi tradit, ut compositam
deliniat divinitatem, sed modo pradicto transla-
tione ducta a rebus nostris ad elevationem eorum,
qui non absque medio quodam ad incorporea
accedere possunt, exponit decreta: dum Spiri—
tum dicit Deum esse, et quocunque locorum quie-
scit, simplicem et nullis cancellis circumscriptam
ejus naturam adesse nos edocet : similiter etiam
tres viros dicens ex more, uti ne peregrinum
novumque appareat quod commune et quod vulgo
usitatum est. Unum autem dicit accurato dicendi
genere ne transiliat finem ac limitem, etiam in
rerum natura considerata. Itemque nt illud qui-
dem existimemus eondescensum, ad id quod expedit
et confert iis qui imbecilliori sunt ingenio ac-
commodatum ; hoc vero statuamus decretum esse
ad confirmationem et traditionem perfectionis ex-
positum. Sed rursus aiunt quidem quemadmodum
cum dicimus : Persona personae persona est, nihil
difl‘ert, et non propterea una persona est omnes
hypostases ; et veluti essentia nihil dill‘ert ab es-
sentia, et non ideo una substantia omnes sub-
stantia: sunt: sic etiam dicere possemus, Deus a
Deo nihil difl‘ert, etnon prapterea unus Deus, tres
sunt personae de quibus Deus prmdicatur : et rursus,
Ilomohomini nihil interest, dicentes, non tollimus-
tres homines esse Petrum et Paulum et Barnabam.
Sed enim difl‘ert substantia a substantia : et non
quatenus substantia, sed quatenus talis .quatdam
substantia est : et hypostasis ab hyposwsi difl‘ert,
quatenus talis quaedam subsistentia est, et homo
ab homine qua talis quidam homo est: itemque
Deus a Deo quatenus talis Deus : ut vero dicatur,
talis aut talis, de duobus atque pluribus dici con-
suevit : verum isthaec quidem illi : nos autem osten-
demus totum istud captiosum et commcntitium
esse : iis ipsis quae dicta sunt ad usum adhibitis,
et non oportere talem Deum et talem, aut talem.
tradens prolitcnsquc omnino recusat tres deos di-
cere, impietatem censens deorum multitudinem,
et unum Deum ubique promulgatis, nequc. pcr-
sonas conl‘undcns, neque divinitatem dividens,
imo divinitatis identitatem conservans in pr0prie-
tatibus hypostaticis trium personarum. Quod si
qui haec dicit verum discere vult, cognoscat Scri-
pturam tres dicere, tametsi unum hominem omne
genus humanum cognoscat, juxta illud, lloino tau-
quam [ianum dies ejus, veluti nutrix bona, ct pro-
prios fetus homines singulos reputat
: ct cum.
ipsis interdum balbutiens, ct ¥ pariter nonnulla ex
illis vocabula ad unum exhibens, non parum videns
ignoransve quod perfectum est. Nam eadem sacra
Scriptura, ct aures, et oculos ac reliquos utique
artus, et particulas corporis Deum habere dicens,
non doctrinam ejusmodi tradit, ut compositam
deliniat divinitatem, sed modo pradicto transla-
tione ducta a rebus nostris ad elevationem eorum,
qui non absque medio quodam ad incorporea
accedere possunt, exponit decreta: dum Spiri—
tum dicit Deum esse, et quocunque locorum quie-
scit, simplicem et nullis cancellis circumscriptam
ejus naturam adesse nos edocet : similiter etiam
tres viros dicens ex more, uti ne peregrinum
novumque appareat quod commune et quod vulgo
usitatum est. Unum autem dicit accurato dicendi
genere ne transiliat finem ac limitem, etiam in
rerum natura considerata. Itemque nt illud qui-
dem existimemus eondescensum, ad id quod expedit
et confert iis qui imbecilliori sunt ingenio ac-
commodatum ; hoc vero statuamus decretum esse
ad confirmationem et traditionem perfectionis ex-
positum. Sed rursus aiunt quidem quemadmodum
cum dicimus : Persona personae persona est, nihil
difl‘ert, et non propterea una persona est omnes
hypostases ; et veluti essentia nihil dill‘ert ab es-
sentia, et non ideo una substantia omnes sub-
stantia: sunt: sic etiam dicere possemus, Deus a
Deo nihil difl‘ert, etnon prapterea unus Deus, tres
sunt personae de quibus Deus prmdicatur : et rursus,
Ilomohomini nihil interest, dicentes, non tollimus-
tres homines esse Petrum et Paulum et Barnabam.
Sed enim difl‘ert substantia a substantia : et non
quatenus substantia, sed quatenus talis .quatdam
substantia est : et hypostasis ab hyposwsi difl‘ert,
quatenus talis quaedam subsistentia est, et homo
ab homine qua talis quidam homo est: itemque
Deus a Deo quatenus talis Deus : ut vero dicatur,
talis aut talis, de duobus atque pluribus dici con-
suevit : verum isthaec quidem illi : nos autem osten-
demus totum istud captiosum et commcntitium
esse : iis ipsis quae dicta sunt ad usum adhibitis,
et non oportere talem Deum et talem, aut talem.