PG 45, col. 195
tiam suam confirmat: Si disciplina: sunt recorda-
tiones, anima nostra erat priusquam in humana
specie consisteret. Quod si harmonia, sive concen-
tus est, prius quidem non erat, sed posterius eon-
stitit, quam corpus apte fabricatum fuisset. Nulla
enim compositio aliter se habet, quam illa se ha-
bent ex quibus constituta est; .societas enim quat--
dam est rerum compositarum compositio, qua:
concentus quidam est; ac nihil prohibet quod non
antecedit ea ex quibus componitur, imo sequatur
illa. Quamobrem repugnat propositioni quae dicit
animam esse concentum, illa quae asserit disciplinas
esse recordationes; atqui pr0positio reminiscentiaa
vera est. falsum igitur est animam esse harmoniam.
Porro anima opponitur corpori, et principalem
obtinet rationem tanquam imperans ipsi; concentus
vero, neque praecedit, neque adversatur: non est
igitur anima concentus: praeterea harmonia magis
et minus est concentu; item harmonia in laxanda,
et intendendo versatur; enimvero in definitione
concentus haudquaquam, quippe nefas est rationem
magis vel minus habere;sed in concentu reperiturr
ctenim si permistus, acutus sonus et gravis : dein-
de si remittantur, et temperentur, eamdem ratione-
nem conservant in magnitudinibus sonoram. Ve-
rum mutationem accipit secundum harmonia: copu-
lam magis et minus intensa; anima autem non est
magis vel minus anima: igitur anima non est bar-
monia. Item anima virtutem et vitium admittit;
concentus vero concentum et inconcinnum cantum
non capit. Non est igitur anima concentus. Adhazc
anima in suscipiendis contrariis pars est substan-
tia: et subjectum; harmonia vero qualitas est et in
subjecto. Substantia autem aliud est a qualitate:
estigitur anima aliud a concentu. Quare nihil
absurdi est animam participem esse harmoniae;
sed non propterea est concentus; neque enim quia
virtutis particeps est, ideo virtus est anima. Gale-
nus vero nihil sane asserit; verum protestatur in
demonstrativo sermone, quod nihil de anima affir-
maverit; sed probabile est ex iis qua: dicit, eum
magis probare animam esse temperamentum. liuc
enim propendere morum differentiam, ex Hippocra-
tis dictis commentarium instituit. Quod si ita est,
perspicuum est opinari an'unam mortalem esse,
non tamen omnem, sed humanam, qua rationis
expers est; verum de rationis participe, ambigue
sic loquitur: Quod vero non possit anima tempera-
mentum corporis esse, hinc patet: Omne corpus
animatum atque inanimum ex quatuor elementis
mistum est; sed enim horum mistio corpora con-
stituit; qnare si anima corporis temperamentum
esset, nihil foret inanime, ut ratio demonstrat: sic
enim anima corporis mistio esset. Rursus si corpus
misturam habet, et omne corpus animam habet:
tiones, anima nostra erat priusquam in humana
specie consisteret. Quod si harmonia, sive concen-
tus est, prius quidem non erat, sed posterius eon-
stitit, quam corpus apte fabricatum fuisset. Nulla
enim compositio aliter se habet, quam illa se ha-
bent ex quibus constituta est; .societas enim quat--
dam est rerum compositarum compositio, qua:
concentus quidam est; ac nihil prohibet quod non
antecedit ea ex quibus componitur, imo sequatur
illa. Quamobrem repugnat propositioni quae dicit
animam esse concentum, illa quae asserit disciplinas
esse recordationes; atqui pr0positio reminiscentiaa
vera est. falsum igitur est animam esse harmoniam.
Porro anima opponitur corpori, et principalem
obtinet rationem tanquam imperans ipsi; concentus
vero, neque praecedit, neque adversatur: non est
igitur anima concentus: praeterea harmonia magis
et minus est concentu; item harmonia in laxanda,
et intendendo versatur; enimvero in definitione
concentus haudquaquam, quippe nefas est rationem
magis vel minus habere;sed in concentu reperiturr
ctenim si permistus, acutus sonus et gravis : dein-
de si remittantur, et temperentur, eamdem ratione-
nem conservant in magnitudinibus sonoram. Ve-
rum mutationem accipit secundum harmonia: copu-
lam magis et minus intensa; anima autem non est
magis vel minus anima: igitur anima non est bar-
monia. Item anima virtutem et vitium admittit;
concentus vero concentum et inconcinnum cantum
non capit. Non est igitur anima concentus. Adhazc
anima in suscipiendis contrariis pars est substan-
tia: et subjectum; harmonia vero qualitas est et in
subjecto. Substantia autem aliud est a qualitate:
estigitur anima aliud a concentu. Quare nihil
absurdi est animam participem esse harmoniae;
sed non propterea est concentus; neque enim quia
virtutis particeps est, ideo virtus est anima. Gale-
nus vero nihil sane asserit; verum protestatur in
demonstrativo sermone, quod nihil de anima affir-
maverit; sed probabile est ex iis qua: dicit, eum
magis probare animam esse temperamentum. liuc
enim propendere morum differentiam, ex Hippocra-
tis dictis commentarium instituit. Quod si ita est,
perspicuum est opinari an'unam mortalem esse,
non tamen omnem, sed humanam, qua rationis
expers est; verum de rationis participe, ambigue
sic loquitur: Quod vero non possit anima tempera-
mentum corporis esse, hinc patet: Omne corpus
animatum atque inanimum ex quatuor elementis
mistum est; sed enim horum mistio corpora con-
stituit; qnare si anima corporis temperamentum
esset, nihil foret inanime, ut ratio demonstrat: sic
enim anima corporis mistio esset. Rursus si corpus
misturam habet, et omne corpus animam habet: