PG 45, col. 229
ἐπιδειξάμενος , ἐν φιλανθρωποτέροις γίνεται τοῖς
ἐπιτιμίοις. Ὀ δὲ φωραθεὶς ἐπι⁵ τῷ κακῷ, ἢ διά τινος
ὑποψίας ἢ κατηγορίας ἀκουσίως ἀπελεγχθεὶς, ἐν
ἐπιτεταμένῃ γίνεται τῇ ἐπιστροφῇ · ὥστε καθαρι-
σθέντα δι’ ἀκριϐείας αὐτὸν, οὕτως ἐπὶ τὴν τῶν ἁγια-
σμάτων κοινωνίαν παραδεχθῆναι. Ἐστι τοίνυν ὁ κα-
νὼν τοιοῦτος , ὥστε τοὺς ἐν πορνείᾳ μολυνθέντας, ἐν
τρισὶ μὲν ἔτεσι καθόλου τῆς εύχῆς άποὸλήτους εἶναι*
ἐντρισὶ δὲ τῆς ἀκροάσεως μετέχειν μόνης, ἐν ἄλλοις
δέτρισὶν ἔτεσι μετὰ τῶν ἐν τῇ ἐπιστροφῇ ὑποπι-
πτόντων προσεύχεσθαι, καὶ τότε μετέχειν τῶν ἁγια-
σμάτων. Ἐπὶ δὲ τῶν σπουδαιότερον κεχρημένων τῇ
ἐπιστροφῇ, καὶ τῷ βίῳ δεικνύντων τὴν πρὸς τὸ
ἀγαθὸν ἐπάνοδον, ἔξεστι τῷ οἰκονομοῦντι πρὸς τὸ
συμφέρον τὴν ἐκκλησιαστικὴν οἰκονομίαν , συντεμεῖν
τὸν χρόνον τῆς ἀκροάσεως , καὶ⁵ τάχιον εἰς ἐπιστρο-
φὴν ἀγαγεῖν , καὶ πάλιν καὶ τοῦτον συντεμεῖν τὸν
χρόνον , καὶ τάχιον ἀποδοῦναι τὴν κοινωνίαν , ὃπως
ἀν τῇ ἑαυτοῦ δοκιμασίᾳ ἐκκρίνῃ τὴν τοῦ θεραπευο-
μένου κατάστασιν.Ὤσπερ γὰρ τὸ τοῖς χοίροις ῥίπτειν
τὸν μαργαρίτην ἀπείρηται , οὕτω τὸ ἀποστερεῖν τοῦ
τιμίου μαργαρίτου τὸν ήδη ἄνθρωπον διὰ τῆς κα-
θιξρότητός τε κα)⁸ ἀπαθείας γενόμενον , τῶν ἀτόπων
ἐστίν. Ἡ δὲ κατὰ μοιχείαν ἦτοι καὶ τά λοιπά εῐδη
τῆς ἀκαθαρσίας γενομένη παρανομία , καθὼς προείο
ρηται, κατά πάντα ἐν τῷ αὐτῷ κρίματι θεραπευθῆ-
σεται, ἐν καὶ τὸ τῆς πορνείας ἄγος · τῷ δέ χρόνῳ
διπλασιάζεται. Παρατηρηθήσεται δὲ καὶ ἐπ’ αὐτῴ ή
τοῦ θεραπευομένου διάθεσις, ὂν τρόπον καὶ ἐπὶ τῶν
τῷ μολυσμῷ τῆς πορνείας συνενεχθέντων, ὥστε ἦ
θᾶττον ἦ βραδύτερον γενέσθαι αὐτοῖς τὴν τοῦ ἀγαθοῦ
μετουσίαν.
Δείπεται πρὸς τούτοις τὸ θυμοειδὲς τῆς ψυχῆς προ-
θεῖναι εἰς ἐξέτασιν, ὅταν παρασφαλεῖσα τῆς ἀγαθῆς
τοῦ θυμοῦ χρήσεως, εἰς ἁμαρτίαν ἐκπέσῃ. Πολλῶν
τε ὄντων κατὰ θυμὸν είς ἁμαρτίαν ἐνεργουμένων, καὶ
πάντων κακῶν, ἤρεσέ πως τοῖς ῐῐατράσιν ἡμῶν, ἐν
τοῖς ἀλλοις μὴ λίαν ἀκριϐολογεῖσθαι, μηδὲ πολλῆς
ἀξιον ἡγεῖσθαι σπουδῆς, τὸ θεραπεύειν πάντα τὰ ἐκ
θυμοῦ παραπτώματα · καί τοί γε τῆς Γραφῆς, οὐ μό-
νον τὴν⁶ψυχὴν ἀπαγορευούσης πληγήν ο ἀλλά καὶ
πᾶσαν λοιδορίαν, ἢ βλασφημίαν, καὶ εῐ τι ἀλλο τοι·⁹
οὖτον ὁ θυμὸς ἀπεργάζεται· μόνον δὲ τοῦ κατὰ τὸν
ςάνον ἄγους τὴν παραφυλακὴν ἐποιήσαντο, διὰ τῶν
ἐπιτιμίων. Διῄρηται δέ τὸ τοιοῦτον κακὸν τῇ διαφορᾷ
τοῦ ἑκουσίου τε καὶ ἀκουσίου. ἐν οἷς ἑκούσιος μέν
ἐστι φόνος. Πρῶτον μὲν, ό ἐκ παρασκευῆς τετολμη-
μὲνος τοῦ εις αὐτὸ τοῦτο εὐτρεπισαμένου, ὅπως ἂν τὸ
ἄγος ἐργάσηται. Ἔπειτα δὲ κάκεῖνος ἐν τοῖς ἑκουσίοις
ἐνομίσθη, ὅταν τις ἐν συμπλοκῇ καὶ μάχῃ, τύπτων τε
καὶ τυπτόμενος, ἐνέγκῃ κατά τινος καιρίου τὴν διά τῆς
χειρὸς πληγήν. '0 γὰρ ἅπαξ τῷ θυμῷ κρατηθεὶς, καὶ
τῇ ὁρμῇ τῆς ὀργῆς χαριζόμενος, οὐδὲν ἂν παρά τὸν
καιρὸν τοῦ πάθους τῶν ἀνακόψαι τὸ κακὸν δυναμένων
ἐπιτιμίοις. Ὀ δὲ φωραθεὶς ἐπι⁵ τῷ κακῷ, ἢ διά τινος
ὑποψίας ἢ κατηγορίας ἀκουσίως ἀπελεγχθεὶς, ἐν
ἐπιτεταμένῃ γίνεται τῇ ἐπιστροφῇ · ὥστε καθαρι-
σθέντα δι’ ἀκριϐείας αὐτὸν, οὕτως ἐπὶ τὴν τῶν ἁγια-
σμάτων κοινωνίαν παραδεχθῆναι. Ἐστι τοίνυν ὁ κα-
νὼν τοιοῦτος , ὥστε τοὺς ἐν πορνείᾳ μολυνθέντας, ἐν
τρισὶ μὲν ἔτεσι καθόλου τῆς εύχῆς άποὸλήτους εἶναι*
ἐντρισὶ δὲ τῆς ἀκροάσεως μετέχειν μόνης, ἐν ἄλλοις
δέτρισὶν ἔτεσι μετὰ τῶν ἐν τῇ ἐπιστροφῇ ὑποπι-
πτόντων προσεύχεσθαι, καὶ τότε μετέχειν τῶν ἁγια-
σμάτων. Ἐπὶ δὲ τῶν σπουδαιότερον κεχρημένων τῇ
ἐπιστροφῇ, καὶ τῷ βίῳ δεικνύντων τὴν πρὸς τὸ
ἀγαθὸν ἐπάνοδον, ἔξεστι τῷ οἰκονομοῦντι πρὸς τὸ
συμφέρον τὴν ἐκκλησιαστικὴν οἰκονομίαν , συντεμεῖν
τὸν χρόνον τῆς ἀκροάσεως , καὶ⁵ τάχιον εἰς ἐπιστρο-
φὴν ἀγαγεῖν , καὶ πάλιν καὶ τοῦτον συντεμεῖν τὸν
χρόνον , καὶ τάχιον ἀποδοῦναι τὴν κοινωνίαν , ὃπως
ἀν τῇ ἑαυτοῦ δοκιμασίᾳ ἐκκρίνῃ τὴν τοῦ θεραπευο-
μένου κατάστασιν.Ὤσπερ γὰρ τὸ τοῖς χοίροις ῥίπτειν
τὸν μαργαρίτην ἀπείρηται , οὕτω τὸ ἀποστερεῖν τοῦ
τιμίου μαργαρίτου τὸν ήδη ἄνθρωπον διὰ τῆς κα-
θιξρότητός τε κα)⁸ ἀπαθείας γενόμενον , τῶν ἀτόπων
ἐστίν. Ἡ δὲ κατὰ μοιχείαν ἦτοι καὶ τά λοιπά εῐδη
τῆς ἀκαθαρσίας γενομένη παρανομία , καθὼς προείο
ρηται, κατά πάντα ἐν τῷ αὐτῷ κρίματι θεραπευθῆ-
σεται, ἐν καὶ τὸ τῆς πορνείας ἄγος · τῷ δέ χρόνῳ
διπλασιάζεται. Παρατηρηθήσεται δὲ καὶ ἐπ’ αὐτῴ ή
τοῦ θεραπευομένου διάθεσις, ὂν τρόπον καὶ ἐπὶ τῶν
τῷ μολυσμῷ τῆς πορνείας συνενεχθέντων, ὥστε ἦ
θᾶττον ἦ βραδύτερον γενέσθαι αὐτοῖς τὴν τοῦ ἀγαθοῦ
μετουσίαν.
Δείπεται πρὸς τούτοις τὸ θυμοειδὲς τῆς ψυχῆς προ-
θεῖναι εἰς ἐξέτασιν, ὅταν παρασφαλεῖσα τῆς ἀγαθῆς
τοῦ θυμοῦ χρήσεως, εἰς ἁμαρτίαν ἐκπέσῃ. Πολλῶν
τε ὄντων κατὰ θυμὸν είς ἁμαρτίαν ἐνεργουμένων, καὶ
πάντων κακῶν, ἤρεσέ πως τοῖς ῐῐατράσιν ἡμῶν, ἐν
τοῖς ἀλλοις μὴ λίαν ἀκριϐολογεῖσθαι, μηδὲ πολλῆς
ἀξιον ἡγεῖσθαι σπουδῆς, τὸ θεραπεύειν πάντα τὰ ἐκ
θυμοῦ παραπτώματα · καί τοί γε τῆς Γραφῆς, οὐ μό-
νον τὴν⁶ψυχὴν ἀπαγορευούσης πληγήν ο ἀλλά καὶ
πᾶσαν λοιδορίαν, ἢ βλασφημίαν, καὶ εῐ τι ἀλλο τοι·⁹
οὖτον ὁ θυμὸς ἀπεργάζεται· μόνον δὲ τοῦ κατὰ τὸν
ςάνον ἄγους τὴν παραφυλακὴν ἐποιήσαντο, διὰ τῶν
ἐπιτιμίων. Διῄρηται δέ τὸ τοιοῦτον κακὸν τῇ διαφορᾷ
τοῦ ἑκουσίου τε καὶ ἀκουσίου. ἐν οἷς ἑκούσιος μέν
ἐστι φόνος. Πρῶτον μὲν, ό ἐκ παρασκευῆς τετολμη-
μὲνος τοῦ εις αὐτὸ τοῦτο εὐτρεπισαμένου, ὅπως ἂν τὸ
ἄγος ἐργάσηται. Ἔπειτα δὲ κάκεῖνος ἐν τοῖς ἑκουσίοις
ἐνομίσθη, ὅταν τις ἐν συμπλοκῇ καὶ μάχῃ, τύπτων τε
καὶ τυπτόμενος, ἐνέγκῃ κατά τινος καιρίου τὴν διά τῆς
χειρὸς πληγήν. '0 γὰρ ἅπαξ τῷ θυμῷ κρατηθεὶς, καὶ
τῇ ὁρμῇ τῆς ὀργῆς χαριζόμενος, οὐδὲν ἂν παρά τὸν
καιρὸν τοῦ πάθους τῶν ἀνακόψαι τὸ κακὸν δυναμένων