PG 45, col. 482
4s2
sententiam in se continennt. Quam enim senten-
tism habet hoc, non essentia secundum quam
est unus, separatum in plures, vel alias aliud quid
factum, vel ab esse quod est, demigrantem? Nec
ipse dixerit; neque quemquam eorum qui ab ejus
causa stant in his quæ dicta sunt sententiæ
umbram aliquam arbitror posse invenire. Non es-
sentia secundum cuam est unus. SSeparatum ipsum
dicit ab essentia sui ipsius, non separari, vel
essentiam ejus dicit ab ipso non dividi. Strepi-
tus quidam est et sonitus inanis temere conlatus,
hæc nihil significans oratio. Ecquid est necesse
in verborum mente et sensu carentium examins-
tione diutius insistere? Quomodo enim quis a sua
ipsius essentia divulsus in suo esse manet? vel
quomodo essentia alicnjus in partes divisa in se
ipsa ostenditur? vel qui fieri potest, ut qui ab
eo in quo est exierit, alius fiat extra scipsum
factus? Sed neque ex una, ait, essentia in tres
hgpostases figuratum, Prorsus enim et penitus unus
est, secundum eadem et eodem modo permanens selus.
Quod igitur mente caret et sensu in iis quæ re-
citats sunt Eunomii verbis, cuivis perspicuum esse
etiam ante nostras rationes arbitror : his ergo
contradicat, qui putat iis verbis aliquam mentem
ct intelligentiam inesse : qui enim sermonis istius
vim consideraveit, absurdis et nullum fundamen-
tum habentibus implicari et hærere dedignabitur.
Quid enim roboris et momenti contra nostrum
dogma habet, hoc enuntiare, nen essentia secun-
dum euam est unus separatum , vel in plures
partitione facta disulsum, aut qui alias aliusef i-
citur, vel qui ab eo cuod est, esse discedit : neqαe
ex una essentia in tres subsistentias transfor-
matur? Quæ neque a Christianis dicuntur, neque
creduntur : neque ex censequente per ea quæ
apud nos certa sunt et concessa, intelliguntur.
Quis enim hæc unquam dixit, vel ex dicente in
Dei Eeclesia audivit, quod Pater secundum es-
sentiam vel separstur vel distribuitur, vel alias
alius gignitur, extra seipsum factus, et quod i
tres hypostases figuratur? Sibi ipsi loquitur Euno-
mius, non nos oppugnans, sed suas nugas nectens,
pltuimam impietati suæ·dementiam ex his dictis admiscuit. Nos enim ex æquo et impium, et quod
Deum tollit dicimus, creaturæ Dominum quid creatum esse profari : et putare Patrem, qua est,
separari vel dissecari yel ex seipso emigrare, vel in tres subsistentias sive personas formari, velut
Sed quæ sequuntur verba consideremus. Omni
eæ parte el absolute unus esl : secundum eadens
et eodem modo persanens solus. Si de Patre dicit,
hoc etiam nos comprobamus. Unus enim est vere
Pater, solus etiam ubique et prorsus omninoque,
et secundum eadem eodemque modo se habens.
Neque unquam quod est, neque non ens, neqne
non futurus. Si ergo hæc vox Patrem respicit,
pietatis decreto non pertinax adversetur, sed in
hac parte Ecclesiæ consentiat. Qui enim Patrem
semper et eodem modo se habere confitetur, unum-
que et solum esse confirmat, pictatis retinet do-
sententiam in se continennt. Quam enim senten-
tism habet hoc, non essentia secundum quam
est unus, separatum in plures, vel alias aliud quid
factum, vel ab esse quod est, demigrantem? Nec
ipse dixerit; neque quemquam eorum qui ab ejus
causa stant in his quæ dicta sunt sententiæ
umbram aliquam arbitror posse invenire. Non es-
sentia secundum cuam est unus. SSeparatum ipsum
dicit ab essentia sui ipsius, non separari, vel
essentiam ejus dicit ab ipso non dividi. Strepi-
tus quidam est et sonitus inanis temere conlatus,
hæc nihil significans oratio. Ecquid est necesse
in verborum mente et sensu carentium examins-
tione diutius insistere? Quomodo enim quis a sua
ipsius essentia divulsus in suo esse manet? vel
quomodo essentia alicnjus in partes divisa in se
ipsa ostenditur? vel qui fieri potest, ut qui ab
eo in quo est exierit, alius fiat extra scipsum
factus? Sed neque ex una, ait, essentia in tres
hgpostases figuratum, Prorsus enim et penitus unus
est, secundum eadem et eodem modo permanens selus.
Quod igitur mente caret et sensu in iis quæ re-
citats sunt Eunomii verbis, cuivis perspicuum esse
etiam ante nostras rationes arbitror : his ergo
contradicat, qui putat iis verbis aliquam mentem
ct intelligentiam inesse : qui enim sermonis istius
vim consideraveit, absurdis et nullum fundamen-
tum habentibus implicari et hærere dedignabitur.
Quid enim roboris et momenti contra nostrum
dogma habet, hoc enuntiare, nen essentia secun-
dum euam est unus separatum , vel in plures
partitione facta disulsum, aut qui alias aliusef i-
citur, vel qui ab eo cuod est, esse discedit : neqαe
ex una essentia in tres subsistentias transfor-
matur? Quæ neque a Christianis dicuntur, neque
creduntur : neque ex censequente per ea quæ
apud nos certa sunt et concessa, intelliguntur.
Quis enim hæc unquam dixit, vel ex dicente in
Dei Eeclesia audivit, quod Pater secundum es-
sentiam vel separstur vel distribuitur, vel alias
alius gignitur, extra seipsum factus, et quod i
tres hypostases figuratur? Sibi ipsi loquitur Euno-
mius, non nos oppugnans, sed suas nugas nectens,
pltuimam impietati suæ·dementiam ex his dictis admiscuit. Nos enim ex æquo et impium, et quod
Deum tollit dicimus, creaturæ Dominum quid creatum esse profari : et putare Patrem, qua est,
separari vel dissecari yel ex seipso emigrare, vel in tres subsistentias sive personas formari, velut
Sed quæ sequuntur verba consideremus. Omni
eæ parte el absolute unus esl : secundum eadens
et eodem modo persanens solus. Si de Patre dicit,
hoc etiam nos comprobamus. Unus enim est vere
Pater, solus etiam ubique et prorsus omninoque,
et secundum eadem eodemque modo se habens.
Neque unquam quod est, neque non ens, neqne
non futurus. Si ergo hæc vox Patrem respicit,
pietatis decreto non pertinax adversetur, sed in
hac parte Ecclesiæ consentiat. Qui enim Patrem
semper et eodem modo se habere confitetur, unum-
que et solum esse confirmat, pictatis retinet do-