PG 46, col. 20
In English: On the Soul and the Resurrection 1
Aἰσθάνομαι (β2) γὰρ καὶ αὐτὸς, ὄτι τοῦ καλλίστευ
τῶν κατὰ τὴν ζωὴν (β3) (τῆς ἀρετῆς λέγω) ὁ τῶν
ἀνθρώπων χηρεύσει βίος, εἰ μή τις ἀναμφίβολος (64)
ἡ περὶ τούτου πίστις ἐν ἡμῖν κρατυνθείη. Πῶς γὰρ
ἔστι τὴν ἀρετὴν χώραν ἔχειν ἐφʼ ὦν ἡ παροῦσα ζωὴ
περιγράφειν τὸ εἶναι (β5) ὑπείληπται, καὶ πλέον
ἐλπίζεται μετὰ ταύτηνοὐδέν; -lΜ.Οὐκοῦν ζητῆσαι
χρὴ, φησὶν ἡ διδάσκαλος, ὅθεν ν ἡμῖν τὴν δέουσαν
περὶ τούτων ἀρχὴν ὁ λόγος λάβῃ (66). Καὶ εἰ δοκεῖ,
παρὰ σοῦ γενέσθω τῶν ἐναντίων δογμάτων ἡ συμ-
μαχία⁴ ὀρῶ γὰρ ὅτι σοι καὶ ὑποκεκίνηται πρὸς τοιαύ-
την (β7) καταφορὰν ἡ διάνοια. Εἶθʼ οὕτως ὁ τῆς ἀλη-
θείας μετὰ τὴν ἀντίθεσιν ἀναζητηθήσεταιλόγος.-ʼ.
Ἐπειδὴ τοῦτο ἐκέλευσε, παραιτησάμενος αὐτὴν μὴ
κατὰ ἀλήθειαν οἰηθῆναι τὰ παρʼ ἡμῶν ;β8) ἀντιλέ-
γεσθαι, ἀλλʼ ὑπὲρ τοῦ βεβαίως κατασκευασθῆναι τὸ
περὶ ψυχῆς δόγμα, τῶν ἀντιπιπτόντων (69) πρὸς τὸν
σκοπὸν τοῦτον ὑπεκλυθέντων (70)·
precatusab ea, ne, quæ a nobis contradicerentur, pro seria ac vera contradictione acciperet, sed
που 71), ἔφην, ταῦτα ἂν εἴποιεν οἱ τῷ
ἐναντίῳ παριστάμενοι λόγῳ, ὅτι τὸ σῶμα σύνθετον ὅν,
πάντως εἰς τὰ, ἐξ ὧν συνέστηκε, διαλύετα; Λυθείσης
δὲ τῶν στοιχείων τῆς ἐν τῷ σώματισυμφυῖας (72),ἐπὶ
τὸ οἰκεῖον ἐν (73) ἑκάστῳ γίνεται κατὰ τὸ εἰκὸς ἡ
ῥοπὴαὐτῆς φύσεως τῶν στοιχείων, διʼ ὁλκῆς(74) τινος
ἀναγκαίας τῇ ὁμογενεῖ τὸ οἰκεῖον ἀποδιδούσης. Τῷ τε
γὰρ θερμῷ πᾶλιν τὸ ἐν ἡμῖν (75) ἐνωθήσεται, καὶ
τῷ στεῤῥῷ τὸ γεῶδες, καὶ τῶν λοιπῶν ἐκάστῳ (76)
πρὸς τὸ συγγενὲς ἡ μεταχώρησις γίνεται. Ἡ οὖν
ψυχὴ μετὰ τοῦτο ποῦ ἔσται; Εἰ μὲν γὰρ (77) ἐν τοῖς
στοιχείοις εἶναί τις λέγοι, τὴν αὐτὴν εἶναι τούτοις
κατʼ ἀνάγκην συνθήσεται. Οὐ γὰρ ἂν γένοιτό τις τοῦ
ἑτεροφυοῦς πρὸς τὸ ἀλλότριον μίξις, καὶ, εἰ ταῦτα
εἴη, ποικίλη τις πάντως ἀναφανήσεται ἡ πρὸς τὰς
ἐναντίας μεμιγμένη ποιότητας, τὸ δὲ ποικίλον ἀπλοῦν
οὐκ ἔστιν, ἀλλʼ ἐν συνθέσει θεωρεῖται πάντως. Πᾶν
δὲ τὸ σύνθετον καὶ διαλυτὸν ἐξ ἀνάγκης· ἡ δὲ διάλυ-
σις φθορὰ τοῦ συνεστῶτός ἐστι. Τὸ δὲ φθειρόμενον
70) πτεκλυθέντων. Sic legendum omnino est
pro edito ὑποκληθέντων jubente ms. utroque. Idem
expressit interpres Latinus, et passim observes,
genninam lectionem in versione exstare, non autem
in textu.
ἐ744) 8 που. Ad hæc verba in margine codicis A.
hæc leguntur: Ἐνθα ἄρχεται ὡς ἀπὸ τῶν ἐναντίων ὁ
ἐπίσκοπος, πρὸς τήν οἰκείαν ἀδελφὴν διαλέγεσθαι:
i. e, Hic iucipit episcopus tanquam in contrariams
sententiam contra sororem suam disputare.
(72) Συμφυῖας. Codex A in textu habet συμφο-
ρᾶς, mendose : at in margine restituitur lectio ge-
nuina.
(73) Ἐν delet ms. utrumque : neque eo opus
est.
(74) Διιʼ ὀλκῆς. Sic scribere sensus jubet, et La-
tina quoque versio expressit. Habet vero etiam ms.
utrumquὸ.
(75) Ἐν ήμῖν. Ita recte ed. amni 1638, pro men-
doso alterius ἐν ὑμῖν.
(76) Ἐκάστω. Pro ἐκάστου edito, probante no-
strum ms. utroques.
(77) iρ. Addidi ex ms. A.
τῶν κατὰ τὴν ζωὴν (β3) (τῆς ἀρετῆς λέγω) ὁ τῶν
ἀνθρώπων χηρεύσει βίος, εἰ μή τις ἀναμφίβολος (64)
ἡ περὶ τούτου πίστις ἐν ἡμῖν κρατυνθείη. Πῶς γὰρ
ἔστι τὴν ἀρετὴν χώραν ἔχειν ἐφʼ ὦν ἡ παροῦσα ζωὴ
περιγράφειν τὸ εἶναι (β5) ὑπείληπται, καὶ πλέον
ἐλπίζεται μετὰ ταύτηνοὐδέν; -lΜ.Οὐκοῦν ζητῆσαι
χρὴ, φησὶν ἡ διδάσκαλος, ὅθεν ν ἡμῖν τὴν δέουσαν
περὶ τούτων ἀρχὴν ὁ λόγος λάβῃ (66). Καὶ εἰ δοκεῖ,
παρὰ σοῦ γενέσθω τῶν ἐναντίων δογμάτων ἡ συμ-
μαχία⁴ ὀρῶ γὰρ ὅτι σοι καὶ ὑποκεκίνηται πρὸς τοιαύ-
την (β7) καταφορὰν ἡ διάνοια. Εἶθʼ οὕτως ὁ τῆς ἀλη-
θείας μετὰ τὴν ἀντίθεσιν ἀναζητηθήσεταιλόγος.-ʼ.
Ἐπειδὴ τοῦτο ἐκέλευσε, παραιτησάμενος αὐτὴν μὴ
κατὰ ἀλήθειαν οἰηθῆναι τὰ παρʼ ἡμῶν ;β8) ἀντιλέ-
γεσθαι, ἀλλʼ ὑπὲρ τοῦ βεβαίως κατασκευασθῆναι τὸ
περὶ ψυχῆς δόγμα, τῶν ἀντιπιπτόντων (69) πρὸς τὸν
σκοπὸν τοῦτον ὑπεκλυθέντων (70)·
precatusab ea, ne, quæ a nobis contradicerentur, pro seria ac vera contradictione acciperet, sed
που 71), ἔφην, ταῦτα ἂν εἴποιεν οἱ τῷ
ἐναντίῳ παριστάμενοι λόγῳ, ὅτι τὸ σῶμα σύνθετον ὅν,
πάντως εἰς τὰ, ἐξ ὧν συνέστηκε, διαλύετα; Λυθείσης
δὲ τῶν στοιχείων τῆς ἐν τῷ σώματισυμφυῖας (72),ἐπὶ
τὸ οἰκεῖον ἐν (73) ἑκάστῳ γίνεται κατὰ τὸ εἰκὸς ἡ
ῥοπὴαὐτῆς φύσεως τῶν στοιχείων, διʼ ὁλκῆς(74) τινος
ἀναγκαίας τῇ ὁμογενεῖ τὸ οἰκεῖον ἀποδιδούσης. Τῷ τε
γὰρ θερμῷ πᾶλιν τὸ ἐν ἡμῖν (75) ἐνωθήσεται, καὶ
τῷ στεῤῥῷ τὸ γεῶδες, καὶ τῶν λοιπῶν ἐκάστῳ (76)
πρὸς τὸ συγγενὲς ἡ μεταχώρησις γίνεται. Ἡ οὖν
ψυχὴ μετὰ τοῦτο ποῦ ἔσται; Εἰ μὲν γὰρ (77) ἐν τοῖς
στοιχείοις εἶναί τις λέγοι, τὴν αὐτὴν εἶναι τούτοις
κατʼ ἀνάγκην συνθήσεται. Οὐ γὰρ ἂν γένοιτό τις τοῦ
ἑτεροφυοῦς πρὸς τὸ ἀλλότριον μίξις, καὶ, εἰ ταῦτα
εἴη, ποικίλη τις πάντως ἀναφανήσεται ἡ πρὸς τὰς
ἐναντίας μεμιγμένη ποιότητας, τὸ δὲ ποικίλον ἀπλοῦν
οὐκ ἔστιν, ἀλλʼ ἐν συνθέσει θεωρεῖται πάντως. Πᾶν
δὲ τὸ σύνθετον καὶ διαλυτὸν ἐξ ἀνάγκης· ἡ δὲ διάλυ-
σις φθορὰ τοῦ συνεστῶτός ἐστι. Τὸ δὲ φθειρόμενον
70) πτεκλυθέντων. Sic legendum omnino est
pro edito ὑποκληθέντων jubente ms. utroque. Idem
expressit interpres Latinus, et passim observes,
genninam lectionem in versione exstare, non autem
in textu.
ἐ744) 8 που. Ad hæc verba in margine codicis A.
hæc leguntur: Ἐνθα ἄρχεται ὡς ἀπὸ τῶν ἐναντίων ὁ
ἐπίσκοπος, πρὸς τήν οἰκείαν ἀδελφὴν διαλέγεσθαι:
i. e, Hic iucipit episcopus tanquam in contrariams
sententiam contra sororem suam disputare.
(72) Συμφυῖας. Codex A in textu habet συμφο-
ρᾶς, mendose : at in margine restituitur lectio ge-
nuina.
(73) Ἐν delet ms. utrumque : neque eo opus
est.
(74) Διιʼ ὀλκῆς. Sic scribere sensus jubet, et La-
tina quoque versio expressit. Habet vero etiam ms.
utrumquὸ.
(75) Ἐν ήμῖν. Ita recte ed. amni 1638, pro men-
doso alterius ἐν ὑμῖν.
(76) Ἐκάστω. Pro ἐκάστου edito, probante no-
strum ms. utroques.
(77) iρ. Addidi ex ms. A.