PG 46, col. 253
‘lvocati Christiani videamur, sed ex vita testimo-
nium habeamus. Neque enim ex appellatione res
fiunt, sed earum subjecta natura, quazcunque tan—
)dem illa sit, apti nominis significatione declaratur.
Exempli gratia, si arbori, aut petra: hominis vo-
cabulum tribuamus, ideone planta, aut lapis erit
homo? Minime vero; sed oportet ut homo sit
'prius, deinde congrua ipsius natura: appellatione
nominetur : ac ne illis quidem, qua: similitudinem
aliquam habent inter se, idem nomen proprie
convenit, out si quis statuam hominem dicat, aut
equum, illius imaginem, sed ut aliquid proprie et
vere nuncupetur, germanam omnino appellatio-
nem natura. demonstrabit. Si quid autem, ars in
mre, aut marmore, aut alio ejusmodi subjecto
imitabitur, id ipsius materia: nomen obtinebit.
ἂν οὖσα τύχῃ, τοῦτο καὶ ὀνομάζεται, χαλκὸς, ἢ λίθος, ἦ τι ’τοιοῦτον ἕτερον, ᾧ ἐπέϐαλεν ἡ τέχνη τὸ εἶδος
πρὸς τὸ δοκοῦν σχη ματίσασα.
Quapropter quise nominant Christianos, id prius
oportet ut sint, quod exigit ipsum nomen, deinde
eam sibi appellationem accommodent. Ac quemad-
modum si quis verum hominem ab homine scul-
pto velit sejungere, ex utriusque proprietatibus id
faciet, alterum asserens animal rationale atque
judicio praeditum, alterum vero materiam inani-
matam, qum imitatione fortnam induerit : sic etiam
vere Christianum hominem ab eo qui Christiani
tantum speciem habet, ex propria utriusque forma
distinguemus. Veri Christiani formam exprimunt
illa omnia, quac de Christo commemoravimus. Ex
quibus ea, quae capere possumus, imitamur : qua:
vero in naturam nostram ad imitandum non ca-
dunt, ea veneramur et colimus. Quamobrem, ut
aliquis sit perfectus homo Dei, ut inquit Aposto-
lus ³, nullo modo per malitiam perfectionem im-
minucns, oportet, ut omnia nomina, quae Christi
significationem explicant, in ejus vita partim imi-
tatione, partim veneratione colluceant. Quemad-
modum enim qui commentitia fabularum monstra
vel oratione vel pictura confingunt, bucephalos
quosdam, aut bippocentauros, aut anguipedes, aut
quidpiam aliud ex diversis generibus componentes,
non ad exemplar naturaa dirigunt imitationem,
sed perversa illa inventione naturam praetereuntes,
non hominem, sed aliud quiddam eliingunt; quippe
qui ex eo quod videtur, id formant quod non est,
cujus licet aliqua pars cuipiam humani corporis
parti similis videatur, nemo tamen id quod ab-
surda illa compositione conflatum est, hominem
dicat: eodem pacto haud recte perfectus Christia-
nus appellabitur, qui vel a ratione abhorrens
caput obtineat, id est i sum universi θοι-ρους ca-
nnt, quod Verbum est [ide non habeat, quamvis
" Il Timoth Ill, i7. I
nium habeamus. Neque enim ex appellatione res
fiunt, sed earum subjecta natura, quazcunque tan—
)dem illa sit, apti nominis significatione declaratur.
Exempli gratia, si arbori, aut petra: hominis vo-
cabulum tribuamus, ideone planta, aut lapis erit
homo? Minime vero; sed oportet ut homo sit
'prius, deinde congrua ipsius natura: appellatione
nominetur : ac ne illis quidem, qua: similitudinem
aliquam habent inter se, idem nomen proprie
convenit, out si quis statuam hominem dicat, aut
equum, illius imaginem, sed ut aliquid proprie et
vere nuncupetur, germanam omnino appellatio-
nem natura. demonstrabit. Si quid autem, ars in
mre, aut marmore, aut alio ejusmodi subjecto
imitabitur, id ipsius materia: nomen obtinebit.
ἂν οὖσα τύχῃ, τοῦτο καὶ ὀνομάζεται, χαλκὸς, ἢ λίθος, ἦ τι ’τοιοῦτον ἕτερον, ᾧ ἐπέϐαλεν ἡ τέχνη τὸ εἶδος
πρὸς τὸ δοκοῦν σχη ματίσασα.
Quapropter quise nominant Christianos, id prius
oportet ut sint, quod exigit ipsum nomen, deinde
eam sibi appellationem accommodent. Ac quemad-
modum si quis verum hominem ab homine scul-
pto velit sejungere, ex utriusque proprietatibus id
faciet, alterum asserens animal rationale atque
judicio praeditum, alterum vero materiam inani-
matam, qum imitatione fortnam induerit : sic etiam
vere Christianum hominem ab eo qui Christiani
tantum speciem habet, ex propria utriusque forma
distinguemus. Veri Christiani formam exprimunt
illa omnia, quac de Christo commemoravimus. Ex
quibus ea, quae capere possumus, imitamur : qua:
vero in naturam nostram ad imitandum non ca-
dunt, ea veneramur et colimus. Quamobrem, ut
aliquis sit perfectus homo Dei, ut inquit Aposto-
lus ³, nullo modo per malitiam perfectionem im-
minucns, oportet, ut omnia nomina, quae Christi
significationem explicant, in ejus vita partim imi-
tatione, partim veneratione colluceant. Quemad-
modum enim qui commentitia fabularum monstra
vel oratione vel pictura confingunt, bucephalos
quosdam, aut bippocentauros, aut anguipedes, aut
quidpiam aliud ex diversis generibus componentes,
non ad exemplar naturaa dirigunt imitationem,
sed perversa illa inventione naturam praetereuntes,
non hominem, sed aliud quiddam eliingunt; quippe
qui ex eo quod videtur, id formant quod non est,
cujus licet aliqua pars cuipiam humani corporis
parti similis videatur, nemo tamen id quod ab-
surda illa compositione conflatum est, hominem
dicat: eodem pacto haud recte perfectus Christia-
nus appellabitur, qui vel a ratione abhorrens
caput obtineat, id est i sum universi θοι-ρους ca-
nnt, quod Verbum est [ide non habeat, quamvis
" Il Timoth Ill, i7. I