PG 46, col. 264
ναμεν, ἀναγκαῖον ἂν εἴη, πρὸς τὴν κρατοῦσαν μεθ-
αρμοσθῆναι ἡμῶν τὴν πολιτείαν, μή ποτε τῆς ζωῆς
παρατραπέντες θελήματος, πάλιν πρὸς τὸν πονηρὸν
τῶν ψυχῶν ἡμῶν τύραννον, τὸν θάνατον λέγω, διὰ τῆς
ἀμαρτίας αὐτομολήσωμεν. Ἡ δὲ αὐτὴ διάνοια προσ-
οικειώσει ἡμᾶς τῷ Χριστῷ, κὰν Πάσχα αὐτόν εἶναι,
κἂν ἀρχιερέα, παρὰ τοῦ Παύλου ἀκούσωμεν. Ἐτύθη
γὰρ ὡς ἀληθῶς ὑπὲρ ἡμῶν τὸ Πάσχα Χριστός· ἀλλʼ
ὁ ἰερεὺς, προσάγων τῷ Θεῷ τὴν θυσίαν, οὐκ ἄλλος
τίς ἐστι παρʼ αὐτὸν τὸν Χριστόν. « Ἐαυτὸν γὰρ, s
φησὶ,«ἀνήνεγκε προσφορὰν καὶ θυσίαν ὑπὲρ ἡμῶν.»
Οὐκοῦν τοῦτο διὰ τούτων μανθάνομεν, δτι πρὸς
ἐκεῖνον βλέπων, τὸν ἐαυτὸν προσαγαγόντα προσφορὰν
καὶ θυείαν, Πάσχα γενόμενον, καὶαὐτὸς ἐαυτὸν παρα-
στήσει τῷ Θεῷ θυσίαν ζῶσαν, ἀγίαν, εὐάρεστον, λο-
γικὴ λατρεία γενόμενος· ὁ δὲ τρόπος τῆς ἱερουργίας
ἐστὶ, τὸ μὴ συσχηματίζεσθαι τῷ αἰῶνι τούτῳ, ἀλλὰ
μεταμορφοῦσθαιι τῇ ἀνακαινώσει τοῦ νοὸς αὐτοῦ, ἐν
τῷ δπκμάζειν, τί τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ τὸ ἀγαθὸν, καὶ
εὐάρεστον, καὶ τέλειον. Οὐ γὰρ ἔστι ζώσης τῆς
σαρκὸς, καὶ μὴ κατὰ τὸν πνευματικὸν ἰερουργηθείσης
νόμον, τὸ ἀγαθὸν τοῦ Θεοῦ θέλημα ἐν αὐτῇ δειχθῆ-
ναι· διότι τὸ φρόνημα τῆς σαρκὸς, ἔχθρα εἰς Θεὸν,
καὶ τῷ νόμῳ τοῦ Θεοῦ οὐχ ὑποτάσσεται. Οὐδὲ γὰρ
δύναται, ἔως ἂν ζῇ ἡ σὰρξ, ἦς διὰ τῆς ζωοποιοῦ
θυσίας ἱερουργηθείσης, διὰ τοῦ νεκρῶσαι τὰ ἐπὶ γῆς
μέλη, διʼ ῶν ἐνεργεῖται τὰ πάθη, ἀνεμποδίστως τὸ
εὐάρεστον καὶ τέλειον θέλημα τοῦ Θεοῦ ἐν τῇ ζωῇ
αὐτῷ πεπιστευκότων κατορθωθήσεται. Οὕτως καὶ
ἰλαστήριον ἐν τῷ ἰδίῳ αματι ὁ Χριστὸς νοούμενος,
διδάσκει τὸν ταῦτα νοήσαντα, αὐτὸν ἕκαστον γενέ-
σθαι ἐαυτῷ ἱλαστήριον, διὰ τῆς τῶν μελῶν νεκρώ-
σεως τὴν ψυχὴν ἀφαγνίζοντα. Ὁταν δὲ δόξης ἀπαύ-
γασμα, καὶ χαρακτὴρ ὑποστάσεως ὁ Χριστὸς λέ-
γηται τῆς προσκυνουμένης αὐτοῦ μεγαλωσύνης διιὰ
τῶν ῥημάτων τούτων τὰς ἐννοίας ἀναλαμβάνομεν. Ὁ
γὰρ θεόπνευστος ὡς ἀληθῶς καὶ θεοδίδακτος Παῦλος,
ὁ ἐν τῷ βάθει τυῦ πλούτου τῆς εοφίας καὶ τῆς γνών-
σεως τοῦ Θεοῦ, τὰ ἄδηλα καὶ τὰ κρύφια τῶν θείωων
μυστηρfων διερευνώμενος, τὰς γινομένας αὐτῷ θεΣ-
θεν ἐλλάμψεις περὶ τῆς τῶν ἀνεξερευνήτων τε καὲ
ἀνεξιχνιάστων κατανοήσεως, ἀτονωτέραν ἔχων τῆς
διανοίας τὴν γλῶτταν, καθὼς ἐχώρει ἡ ἀκοὴ τῶν δε-
χομένων τὴν σύνεσιν αὐτοῦ, τὴν ἐν τῷ μυστηρίῳ, διʼ
αἰνιγμάτων τινῶν ὑπέδειξεν ε δοον ὑππουργεῖν τῇ δα-
νοίᾳ δυνατῶς εἶχεν ὁ λόγες, τοσοῦτον φθεγγόμενος.
Πάντα γὰρ ὅσα χωρεῖ ἡ ἀνθρωπίνη δύναμις, κατε-
νοήσας, ἀνέφικτόν τε καὶ ἀνεπίληπτεν ἀθρωπίνοεις
λογισμοῖς τὸν τῆς ὑπερκειμένης οὐσίας προσφέρεται
λόγον.
. Διιὸ τὰ περὶ αὐτῶν θεωρούμενα λέγων, εἰρήνην,
καὶ δύναμεν, καὶ ζωὴν, καὶ δικαιοσύνην, καὶ φῶς,
καὶ ἀλήθειαν, καὶ τὰ τοιαῦτα· τὸν περὶ αὐτῆς ἐκεί-
νης λόγον, ἄληπτον εἶναι παντελῶς διωρίσατο, εἰπῶν
μήτε ἐωρᾶσθαί ποτε τὸν Θεὸν, μήτε ὀφθήσεσθαι.
Ὁν εἶδε, » γὰρ, φησὶν, « οὐδεὶς, οὐδὲ ἰδεν δύνα-
I Τimath. nn. 6; Ephcs. τ, 2. ⁶ Rom. Xn, 1.
isid. 5.
αρμοσθῆναι ἡμῶν τὴν πολιτείαν, μή ποτε τῆς ζωῆς
παρατραπέντες θελήματος, πάλιν πρὸς τὸν πονηρὸν
τῶν ψυχῶν ἡμῶν τύραννον, τὸν θάνατον λέγω, διὰ τῆς
ἀμαρτίας αὐτομολήσωμεν. Ἡ δὲ αὐτὴ διάνοια προσ-
οικειώσει ἡμᾶς τῷ Χριστῷ, κὰν Πάσχα αὐτόν εἶναι,
κἂν ἀρχιερέα, παρὰ τοῦ Παύλου ἀκούσωμεν. Ἐτύθη
γὰρ ὡς ἀληθῶς ὑπὲρ ἡμῶν τὸ Πάσχα Χριστός· ἀλλʼ
ὁ ἰερεὺς, προσάγων τῷ Θεῷ τὴν θυσίαν, οὐκ ἄλλος
τίς ἐστι παρʼ αὐτὸν τὸν Χριστόν. « Ἐαυτὸν γὰρ, s
φησὶ,«ἀνήνεγκε προσφορὰν καὶ θυσίαν ὑπὲρ ἡμῶν.»
Οὐκοῦν τοῦτο διὰ τούτων μανθάνομεν, δτι πρὸς
ἐκεῖνον βλέπων, τὸν ἐαυτὸν προσαγαγόντα προσφορὰν
καὶ θυείαν, Πάσχα γενόμενον, καὶαὐτὸς ἐαυτὸν παρα-
στήσει τῷ Θεῷ θυσίαν ζῶσαν, ἀγίαν, εὐάρεστον, λο-
γικὴ λατρεία γενόμενος· ὁ δὲ τρόπος τῆς ἱερουργίας
ἐστὶ, τὸ μὴ συσχηματίζεσθαι τῷ αἰῶνι τούτῳ, ἀλλὰ
μεταμορφοῦσθαιι τῇ ἀνακαινώσει τοῦ νοὸς αὐτοῦ, ἐν
τῷ δπκμάζειν, τί τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ τὸ ἀγαθὸν, καὶ
εὐάρεστον, καὶ τέλειον. Οὐ γὰρ ἔστι ζώσης τῆς
σαρκὸς, καὶ μὴ κατὰ τὸν πνευματικὸν ἰερουργηθείσης
νόμον, τὸ ἀγαθὸν τοῦ Θεοῦ θέλημα ἐν αὐτῇ δειχθῆ-
ναι· διότι τὸ φρόνημα τῆς σαρκὸς, ἔχθρα εἰς Θεὸν,
καὶ τῷ νόμῳ τοῦ Θεοῦ οὐχ ὑποτάσσεται. Οὐδὲ γὰρ
δύναται, ἔως ἂν ζῇ ἡ σὰρξ, ἦς διὰ τῆς ζωοποιοῦ
θυσίας ἱερουργηθείσης, διὰ τοῦ νεκρῶσαι τὰ ἐπὶ γῆς
μέλη, διʼ ῶν ἐνεργεῖται τὰ πάθη, ἀνεμποδίστως τὸ
εὐάρεστον καὶ τέλειον θέλημα τοῦ Θεοῦ ἐν τῇ ζωῇ
αὐτῷ πεπιστευκότων κατορθωθήσεται. Οὕτως καὶ
ἰλαστήριον ἐν τῷ ἰδίῳ αματι ὁ Χριστὸς νοούμενος,
διδάσκει τὸν ταῦτα νοήσαντα, αὐτὸν ἕκαστον γενέ-
σθαι ἐαυτῷ ἱλαστήριον, διὰ τῆς τῶν μελῶν νεκρώ-
σεως τὴν ψυχὴν ἀφαγνίζοντα. Ὁταν δὲ δόξης ἀπαύ-
γασμα, καὶ χαρακτὴρ ὑποστάσεως ὁ Χριστὸς λέ-
γηται τῆς προσκυνουμένης αὐτοῦ μεγαλωσύνης διιὰ
τῶν ῥημάτων τούτων τὰς ἐννοίας ἀναλαμβάνομεν. Ὁ
γὰρ θεόπνευστος ὡς ἀληθῶς καὶ θεοδίδακτος Παῦλος,
ὁ ἐν τῷ βάθει τυῦ πλούτου τῆς εοφίας καὶ τῆς γνών-
σεως τοῦ Θεοῦ, τὰ ἄδηλα καὶ τὰ κρύφια τῶν θείωων
μυστηρfων διερευνώμενος, τὰς γινομένας αὐτῷ θεΣ-
θεν ἐλλάμψεις περὶ τῆς τῶν ἀνεξερευνήτων τε καὲ
ἀνεξιχνιάστων κατανοήσεως, ἀτονωτέραν ἔχων τῆς
διανοίας τὴν γλῶτταν, καθὼς ἐχώρει ἡ ἀκοὴ τῶν δε-
χομένων τὴν σύνεσιν αὐτοῦ, τὴν ἐν τῷ μυστηρίῳ, διʼ
αἰνιγμάτων τινῶν ὑπέδειξεν ε δοον ὑππουργεῖν τῇ δα-
νοίᾳ δυνατῶς εἶχεν ὁ λόγες, τοσοῦτον φθεγγόμενος.
Πάντα γὰρ ὅσα χωρεῖ ἡ ἀνθρωπίνη δύναμις, κατε-
νοήσας, ἀνέφικτόν τε καὶ ἀνεπίληπτεν ἀθρωπίνοεις
λογισμοῖς τὸν τῆς ὑπερκειμένης οὐσίας προσφέρεται
λόγον.
. Διιὸ τὰ περὶ αὐτῶν θεωρούμενα λέγων, εἰρήνην,
καὶ δύναμεν, καὶ ζωὴν, καὶ δικαιοσύνην, καὶ φῶς,
καὶ ἀλήθειαν, καὶ τὰ τοιαῦτα· τὸν περὶ αὐτῆς ἐκεί-
νης λόγον, ἄληπτον εἶναι παντελῶς διωρίσατο, εἰπῶν
μήτε ἐωρᾶσθαί ποτε τὸν Θεὸν, μήτε ὀφθήσεσθαι.
Ὁν εἶδε, » γὰρ, φησὶν, « οὐδεὶς, οὐδὲ ἰδεν δύνα-
I Τimath. nn. 6; Ephcs. τ, 2. ⁶ Rom. Xn, 1.
isid. 5.