PG 46, col. 314
est intellectus: in camo et freno maxillas eorum
constringes . Durum et contumacem psalmus
emolliens hæc ait, et veluti oleo adhortationibus
mitigans. Incurva ergo cervicem, præcepta tan-
quam jugum subi. Quod durum est confringitur;
quod cedit et lectitur, rectum eicitur; quod te
etiam in plantis experientia docet. Ne freno den-
tibus compresso rapiaris in præcipitium, aut ba-
rathrum, sed accommodata manui sessoris cervice,
ad viam quæ te servet recta ducaris; cum incre-
patis, dic animo religioso Davidicum illud : « Bo-
num mihi est, quod humlliaveris me, ut discam
justificationes tuas ⁴. Ne segregationem arbitreris
esse ab episcoporum audacia profectam; paterua
lex est, antiqua Ecclesiæ regula, quæ a lege taxit
originem, et in gratia obtinuit. Contemplare san-
ctum illum Paulum per Epistolas separationis
pœnas in obnoxios pronuntiandas mandantem, et
Corinthiums juvenem ejusmodi medicamento sa-
nantem, qui satanica rabie percitus, novercæ se
commiscuerat: «Quem enim Dominus diligit,casti-
gat; lagello autem ferit quem suscipit.» Non sunt
enim radices eruditionis dulces, sed aharæ; fru-
ctum autem in posterum germinant fasis suavio-
rem. Et idcirco labore quidem ei qui exercetur
opus est; ei autem qui exercet, et verbere, st
asperitate. Ac in lege Mosaica decades quatuoæ
hucusque plagarum permanent, non autem in evan-
gelica vita : siquidem omnium sermo est, miseri-
cordia et virgs, adhortatio et plaga. Non enim ibi
verbera inferimus ut servo, sed te castigamus ut
liberum : tibi enim ex Sara libera genus est, non
ex Agar serva. Reveremur te ut liberæ filium, non
dedecoramus ut ancillæ progeniem: ob id liberis
increpationibus te angimus peccantem, non corpus
pungentes, sed animum cruciantes. Quod si ab
hac re abstineamus, quo te pacto castigabimus?
Docendi ratio est tractatu diicilis, institutioque
virtutis, ac variam requirit administrationis dispen
sationem, quæ se moribus ut sese offerunt sccomn-
modet. Est quispiam obediens et ad instituenduns
animo facilis? Huic lenis et mitis congrult sermo.
Alius durus et indocilis? Verberibus eget. Quiὰ
igitur faciemus, cum virgæ non conceduntur ?
Eumune nulla cura, nulla providentia dignabimur?
Non ita sane. Sed cum verbis ad aliam accomgpo-
dam rei subjectæ formam concinne traduces8
ac quemadmodum opsonia condimentorum, quguis,
additamento ad contrarias qualitates permutantur,
ex acri in dutce, et ex dulci in acre conversa : ita
et noster sermo lgurarum adjectione ad varios
usus transformatur, ut quod cujusque educationi
Ne igitur in angulis de me ohloquais, asperum
nominans docendi genus, neque cum tuorum sce-
lerum participibus communes mei reprehensiones
faciens, assideas episcopum cum vanitatis consessu
constringes . Durum et contumacem psalmus
emolliens hæc ait, et veluti oleo adhortationibus
mitigans. Incurva ergo cervicem, præcepta tan-
quam jugum subi. Quod durum est confringitur;
quod cedit et lectitur, rectum eicitur; quod te
etiam in plantis experientia docet. Ne freno den-
tibus compresso rapiaris in præcipitium, aut ba-
rathrum, sed accommodata manui sessoris cervice,
ad viam quæ te servet recta ducaris; cum incre-
patis, dic animo religioso Davidicum illud : « Bo-
num mihi est, quod humlliaveris me, ut discam
justificationes tuas ⁴. Ne segregationem arbitreris
esse ab episcoporum audacia profectam; paterua
lex est, antiqua Ecclesiæ regula, quæ a lege taxit
originem, et in gratia obtinuit. Contemplare san-
ctum illum Paulum per Epistolas separationis
pœnas in obnoxios pronuntiandas mandantem, et
Corinthiums juvenem ejusmodi medicamento sa-
nantem, qui satanica rabie percitus, novercæ se
commiscuerat: «Quem enim Dominus diligit,casti-
gat; lagello autem ferit quem suscipit.» Non sunt
enim radices eruditionis dulces, sed aharæ; fru-
ctum autem in posterum germinant fasis suavio-
rem. Et idcirco labore quidem ei qui exercetur
opus est; ei autem qui exercet, et verbere, st
asperitate. Ac in lege Mosaica decades quatuoæ
hucusque plagarum permanent, non autem in evan-
gelica vita : siquidem omnium sermo est, miseri-
cordia et virgs, adhortatio et plaga. Non enim ibi
verbera inferimus ut servo, sed te castigamus ut
liberum : tibi enim ex Sara libera genus est, non
ex Agar serva. Reveremur te ut liberæ filium, non
dedecoramus ut ancillæ progeniem: ob id liberis
increpationibus te angimus peccantem, non corpus
pungentes, sed animum cruciantes. Quod si ab
hac re abstineamus, quo te pacto castigabimus?
Docendi ratio est tractatu diicilis, institutioque
virtutis, ac variam requirit administrationis dispen
sationem, quæ se moribus ut sese offerunt sccomn-
modet. Est quispiam obediens et ad instituenduns
animo facilis? Huic lenis et mitis congrult sermo.
Alius durus et indocilis? Verberibus eget. Quiὰ
igitur faciemus, cum virgæ non conceduntur ?
Eumune nulla cura, nulla providentia dignabimur?
Non ita sane. Sed cum verbis ad aliam accomgpo-
dam rei subjectæ formam concinne traduces8
ac quemadmodum opsonia condimentorum, quguis,
additamento ad contrarias qualitates permutantur,
ex acri in dutce, et ex dulci in acre conversa : ita
et noster sermo lgurarum adjectione ad varios
usus transformatur, ut quod cujusque educationi
Ne igitur in angulis de me ohloquais, asperum
nominans docendi genus, neque cum tuorum sce-
lerum participibus communes mei reprehensiones
faciens, assideas episcopum cum vanitatis consessu