PG 46, col. 317
ʼror EEEN ASOIE reTOOT
λα.t IHASENIA.
rrε
eὉ
EroA8 nοrεnσXI ευπ rV CAr AεInLN ο.
s. . N. GI COII
pXE
vIRCINIT A TEE.
EIXToC4
ExtonrITohI4 AD r2CI v4.
tPetro Galesinio interprete. )
Ὁ μὲν σκοπὸς τοῦ λόγου ἐστὶν, ἐπιθυμίαν τῆς κατʼ A Οratio hæc omnis eo spectat, ut, qui ejus vim
ἀρετὴν ζωῆς τοῖς ἐντυγχάνουσιν ἐμποιῆσαι· πολλῶν
δὲ τῷ κοινοτέρῳ βίῳ, καθὼς ὡνόμασεν ὁ θεῖος Ἀπό-
στολος, τῶν περισπασμῶν ἐγκειμένων, ἀναγκαίως ὁ
λόγος, ὥσπερ τινὰ θύραν καὶ εἴσοδον τῆς σεμνοτέρας
διαγωγῆς, τὸν τῆς παρθενίας ὑποτίθεται βίον, ὡς
οὕτε τοῖς ἐμπλακεῖσι τῇ τοῦ βίου κοινότητι ῥάδιον τὸ
καθʼ ἡσυχίαν προσφιλοσοφεῖν τῇ θειοτέρᾳ ζωῇ, καὶ
τοῖς ἀποταξαμένοις πάντη τῷ ταραχώδει βίῳ, πολλῆς
εὐκολίας οὕσης ταῖς ὑψηλοτέραις ἀσχολίαις παρ-
εδρεύειν ἀπερισπάστως. Καὶ ἐπειδὴ καθʼ ἑαυτήν πως
ἀργοτέρα πρὸς τὸ πείθειν ἐστὶν ἡ συμβουλὴ, καὶ οὐκ·
ἄν τις ῥᾳδίως ὑπαγάγοιτό τινα ψιλῷ τῷ λόγῳ πρός τι
τῶν ὡφελούντων ἐγκελευόμενος, εἰ μὴ πρότερον ἀπο-
σεμνύνειεν ἐκεῖνο, πρὸς ὁ τὸν ἀκροατὴν παρορμᾷ·
τούτου χάριν ἀπὸ τῶν ἐγκωμίων τῆς παρθενίας ἀρ- guadendum vim habet, neque qui ad res aliquas
ξάμενος, οὕτως εἰς τὴν συμβουλὴν καταλήγει. Μᾶλ-
λον δέ πως τοῦ ἐν ἐκάστῳ καλοῦ, καὶ χὰ τῆς παρα-
θέσεως τῶν ἐναντίων φανερουμένου, ἀναγκαίως καὶ
τῆς δυσχερείας τοῦ κοινοτέρου βίου μνήμη τις γέγο-
νεν. ἶτα εὐμεθόδως ὑπογραφή τις παρεισήχθη τοῦ
κατὰ φιλοσοφίαν βίου, καὶ τὸ μὴ δύνασθαι τούτου
τυχεῖν τὸν ἐν κοσμικαῖς ὄντα φροντίσιν, κατεσκευά-
σθη. Τῆς δὲ σωματικῆς ἐπιθυμίας ἀργούσης ἐν τοῖς
ἀποταξαμένοις, ἀκολούθως ἐπεζητήθη τί τὸ ἀληθῶς
ἐπιθυμητόν. Οὗ χάριν καὶ τὴν ἐπιθυμητικὴν δύναμιν
παρὰ τοῦ Δημιουργοῦ τῆς φύσεως ἡμῶν ἐλάβομεν.
Τούτου δὲ καθʼ δσον οἶόν τε ἦν ἐκκαλυφθέντος, ἐφάνη
ἀκολούθως καί τινα μέθοδον πρὸς τὸ τυχεῖν τούτου
ἐπιινοῆσαι τοῦ ἀγαθοῦ. Εὐρέθη τοίνυν ἀληθὴς παρθs posse eam vitæ rationem quemquam assequi, qui
τία, ἡ παντὸς τοῦ ἐξ ἀμαρτιῶν μολυσμοῦ καθαρεύ- in humanis negotiis omnino versatur. Sed cum
ουσα, πρὸς τὴν τοιαύτην ἐπίνοιαν ἐπιτηδείως ἔχουσα·
ῶστε πάντα τὸν διὰ μέσου λόγον, κἂν πρὸς ἕτερά
τινα βλέπειν δοκῇ, πρὸς τὸ τῆς παρθενίας συντείνειν
ἐγκώμιον. Τὰς δὲ μερικὰς ὑποθήκας τοῦ τοιούτου
βίου, ὅσαι τοῖς ἀκριβῶς μετιοῦσι τὴν σεμνότητα ταύ-
την ἐπετηδεύθησαν, φεύγων τὴν ἀμετρίαν ὁ λόγος
παρέδραμε, καθολικῶς τε διὰ τῶν γενικωτέρων παρ-
λα.t IHASENIA.
rrε
eὉ
EroA8 nοrεnσXI ευπ rV CAr AεInLN ο.
s. . N. GI COII
pXE
vIRCINIT A TEE.
EIXToC4
ExtonrITohI4 AD r2CI v4.
tPetro Galesinio interprete. )
Ὁ μὲν σκοπὸς τοῦ λόγου ἐστὶν, ἐπιθυμίαν τῆς κατʼ A Οratio hæc omnis eo spectat, ut, qui ejus vim
ἀρετὴν ζωῆς τοῖς ἐντυγχάνουσιν ἐμποιῆσαι· πολλῶν
δὲ τῷ κοινοτέρῳ βίῳ, καθὼς ὡνόμασεν ὁ θεῖος Ἀπό-
στολος, τῶν περισπασμῶν ἐγκειμένων, ἀναγκαίως ὁ
λόγος, ὥσπερ τινὰ θύραν καὶ εἴσοδον τῆς σεμνοτέρας
διαγωγῆς, τὸν τῆς παρθενίας ὑποτίθεται βίον, ὡς
οὕτε τοῖς ἐμπλακεῖσι τῇ τοῦ βίου κοινότητι ῥάδιον τὸ
καθʼ ἡσυχίαν προσφιλοσοφεῖν τῇ θειοτέρᾳ ζωῇ, καὶ
τοῖς ἀποταξαμένοις πάντη τῷ ταραχώδει βίῳ, πολλῆς
εὐκολίας οὕσης ταῖς ὑψηλοτέραις ἀσχολίαις παρ-
εδρεύειν ἀπερισπάστως. Καὶ ἐπειδὴ καθʼ ἑαυτήν πως
ἀργοτέρα πρὸς τὸ πείθειν ἐστὶν ἡ συμβουλὴ, καὶ οὐκ·
ἄν τις ῥᾳδίως ὑπαγάγοιτό τινα ψιλῷ τῷ λόγῳ πρός τι
τῶν ὡφελούντων ἐγκελευόμενος, εἰ μὴ πρότερον ἀπο-
σεμνύνειεν ἐκεῖνο, πρὸς ὁ τὸν ἀκροατὴν παρορμᾷ·
τούτου χάριν ἀπὸ τῶν ἐγκωμίων τῆς παρθενίας ἀρ- guadendum vim habet, neque qui ad res aliquas
ξάμενος, οὕτως εἰς τὴν συμβουλὴν καταλήγει. Μᾶλ-
λον δέ πως τοῦ ἐν ἐκάστῳ καλοῦ, καὶ χὰ τῆς παρα-
θέσεως τῶν ἐναντίων φανερουμένου, ἀναγκαίως καὶ
τῆς δυσχερείας τοῦ κοινοτέρου βίου μνήμη τις γέγο-
νεν. ἶτα εὐμεθόδως ὑπογραφή τις παρεισήχθη τοῦ
κατὰ φιλοσοφίαν βίου, καὶ τὸ μὴ δύνασθαι τούτου
τυχεῖν τὸν ἐν κοσμικαῖς ὄντα φροντίσιν, κατεσκευά-
σθη. Τῆς δὲ σωματικῆς ἐπιθυμίας ἀργούσης ἐν τοῖς
ἀποταξαμένοις, ἀκολούθως ἐπεζητήθη τί τὸ ἀληθῶς
ἐπιθυμητόν. Οὗ χάριν καὶ τὴν ἐπιθυμητικὴν δύναμιν
παρὰ τοῦ Δημιουργοῦ τῆς φύσεως ἡμῶν ἐλάβομεν.
Τούτου δὲ καθʼ δσον οἶόν τε ἦν ἐκκαλυφθέντος, ἐφάνη
ἀκολούθως καί τινα μέθοδον πρὸς τὸ τυχεῖν τούτου
ἐπιινοῆσαι τοῦ ἀγαθοῦ. Εὐρέθη τοίνυν ἀληθὴς παρθs posse eam vitæ rationem quemquam assequi, qui
τία, ἡ παντὸς τοῦ ἐξ ἀμαρτιῶν μολυσμοῦ καθαρεύ- in humanis negotiis omnino versatur. Sed cum
ουσα, πρὸς τὴν τοιαύτην ἐπίνοιαν ἐπιτηδείως ἔχουσα·
ῶστε πάντα τὸν διὰ μέσου λόγον, κἂν πρὸς ἕτερά
τινα βλέπειν δοκῇ, πρὸς τὸ τῆς παρθενίας συντείνειν
ἐγκώμιον. Τὰς δὲ μερικὰς ὑποθήκας τοῦ τοιούτου
βίου, ὅσαι τοῖς ἀκριβῶς μετιοῦσι τὴν σεμνότητα ταύ-
την ἐπετηδεύθησαν, φεύγων τὴν ἀμετρίαν ὁ λόγος
παρέδραμε, καθολικῶς τε διὰ τῶν γενικωτέρων παρ-