PG 46, col. 38
In English: On the Soul and the Resurrection 1
os accipiat aquam: quo facto ostenditur, quod
nec antequam aqua repleretur, vacua esset.
Nam pugna quadam duorum circa os elemen-
torum cernitur, dum aqua quidem propter gra—
vitatem et ponderositatem vi in concavum innuit
atque irrumpit: aer vero, qui in concavo inter-
ceptus deprehenditur, per idem os in cpntra-
rium circa aquam coarctatus dilabitur ac retro
fluit, adeo ut per hunc aqua quasi interrumpa-
tur et impediatur, ac vi spiritus refracta reci-
procataque ac spumans quasi e conchylio sonum
edat. Et hate igitur animadvertit, et quomodo
spiritus machinis immittatur, per elementorum
naturam exc03itavit. Nam concavo quodam ex so-
lida duraque materia facto, atque aere intus
concluso undique cohibito atque compresso ne
exspiret, aquam, pro modo prmsentis usus quan-
titatem ejus dimensus, per os in concavum in-
Annon igitur per ea quae apparent manifesto
ostenditur quod sit quantam in homine mens
aliquid aliud atque apparet, quae invisibili atque
informi et intelligentia prmdita natura sua hac
intra seipsam excogitata prteparans, sic deinceps
per materiale ministerium in propatuium atque
apertum educit intus agitatam et conflatam in-
telligentiam? Nam si juxta Oppositam nobis ora-
tionem elementorum naturae talia mirifica opera
ascribere atque assignare liceret, sua sponte ca-
suque fortuito nobis prorsus machinae conderentur;
ac neque aes artem exspectaret ad hoc ut statua
virilis evaderet, sed protinus a natura tale esset,
neque ad sonum edendum aer tubo opus haberet,
sed semper per sese resonaret, quippe qui fortuito
casu flueret et moreretur, neque aquae per listu-
lam cursus in sublime, arte motum pra-ter na-
turam per expressiones ad supera elidente atque
cogente, ut conficeretur, sed sponte sua prorsus
aqua ad machinam ascenderet, quippe sui natura
sursum evecta. Sin autem horum nihil sua sponte
ab elementorum natura ellicitur, sed arte, quor-
(45) ξΕκπίπτον. Α Β ἐμπίπτον.
(μ) Ἆρ’ οὐ. Α in margine ἆρ’ οῦν οὐ.
(45) ’Ἄλλο τι. Β ἄλλος τις.
(40) ’0 τῷ. Α ὃς τῷ.
(47) ᾼογίζεσθαι. Ᾱ in margine καταλογίζεσθαι.
((58) ζΑνδροείκελοῂ. Α ἀνδρείκελον.
(49) suos. A Β εὐθύς.
(50) Τοιοῦτος ἐκ φύσεως. Β ἐκ φύσεως τοιοῦτο.
(51) Ἂν ἐφ’ ἑαυτοῦ. Ἐφ’ ἐαυτοῦᾶν.
(52) Συμόιῖν. Β συμϐάν.
(55) Τοῦ τε. Β τοῦ δέ.
_’Ar_r¢pqur. A Β τὸλᾶνω φορά.
(55) Ἆνίη. Α in textu ἂν εἴη iu mai-3., ᾔει. Β ἀντίαι
nec antequam aqua repleretur, vacua esset.
Nam pugna quadam duorum circa os elemen-
torum cernitur, dum aqua quidem propter gra—
vitatem et ponderositatem vi in concavum innuit
atque irrumpit: aer vero, qui in concavo inter-
ceptus deprehenditur, per idem os in cpntra-
rium circa aquam coarctatus dilabitur ac retro
fluit, adeo ut per hunc aqua quasi interrumpa-
tur et impediatur, ac vi spiritus refracta reci-
procataque ac spumans quasi e conchylio sonum
edat. Et hate igitur animadvertit, et quomodo
spiritus machinis immittatur, per elementorum
naturam exc03itavit. Nam concavo quodam ex so-
lida duraque materia facto, atque aere intus
concluso undique cohibito atque compresso ne
exspiret, aquam, pro modo prmsentis usus quan-
titatem ejus dimensus, per os in concavum in-
Annon igitur per ea quae apparent manifesto
ostenditur quod sit quantam in homine mens
aliquid aliud atque apparet, quae invisibili atque
informi et intelligentia prmdita natura sua hac
intra seipsam excogitata prteparans, sic deinceps
per materiale ministerium in propatuium atque
apertum educit intus agitatam et conflatam in-
telligentiam? Nam si juxta Oppositam nobis ora-
tionem elementorum naturae talia mirifica opera
ascribere atque assignare liceret, sua sponte ca-
suque fortuito nobis prorsus machinae conderentur;
ac neque aes artem exspectaret ad hoc ut statua
virilis evaderet, sed protinus a natura tale esset,
neque ad sonum edendum aer tubo opus haberet,
sed semper per sese resonaret, quippe qui fortuito
casu flueret et moreretur, neque aquae per listu-
lam cursus in sublime, arte motum pra-ter na-
turam per expressiones ad supera elidente atque
cogente, ut conficeretur, sed sponte sua prorsus
aqua ad machinam ascenderet, quippe sui natura
sursum evecta. Sin autem horum nihil sua sponte
ab elementorum natura ellicitur, sed arte, quor-
(45) ξΕκπίπτον. Α Β ἐμπίπτον.
(μ) Ἆρ’ οὐ. Α in margine ἆρ’ οῦν οὐ.
(45) ’Ἄλλο τι. Β ἄλλος τις.
(40) ’0 τῷ. Α ὃς τῷ.
(47) ᾼογίζεσθαι. Ᾱ in margine καταλογίζεσθαι.
((58) ζΑνδροείκελοῂ. Α ἀνδρείκελον.
(49) suos. A Β εὐθύς.
(50) Τοιοῦτος ἐκ φύσεως. Β ἐκ φύσεως τοιοῦτο.
(51) Ἂν ἐφ’ ἑαυτοῦ. Ἐφ’ ἐαυτοῦᾶν.
(52) Συμόιῖν. Β συμϐάν.
(55) Τοῦ τε. Β τοῦ δέ.
_’Ar_r¢pqur. A Β τὸλᾶνω φορά.
(55) Ἆνίη. Α in textu ἂν εἴη iu mai-3., ᾔει. Β ἀντίαι