PG 46, col. 39
In English: On the Soul and the Resurrection 1
proprius motus et efficientia est, nimirum etiam per opposita nobis aliquid aliud atque apparet,
esse mentem, consequentia dietorum demonstravit.
Μ. Ego verozflocquidem, inquam , etiam ipse
dico ita se habere, quod nimirum id quod non
apparet, non idem sit eum eo quod apparet: non
tamen in hac oratione video id quod quaeritur:
nondum enim mihi liquet quid tandem existimare
oporteat illud esse quod non apparet. sed quod
materiale quidem aliquid non sit, didici ex ser-
mone: nondum autem cognovi quid de eo dicere
conveniat. Ego hoc maxime desiderabam discere,
non quid non sit, sed quid sit. -—M. Atilla: Multa1
inquit, etiam de multis ita discimus, dum dici-
mus non hoc aliquid esse ipsam essentiam rei
qumsitaa, quidnam tandem ea res sit significantes.
Cum enim ὰπόνηρον, id est non pravum vel haud
malum dicimus, bonum ostendimus; cum item ἄναν-
δρον, id est, non virum nominaverimus, timidum
designavimus, ac multa his similia atque ejusdem
modi dici possunt, per quae vel benigniorem per
malorum negationem excipimus intellectum, vel
contra ad deteriorem Opinionem deflectimus, ad-
emptione bonorum id quod pravum et malum est
indicantes. Ad hunc igitur modum si quis ex
ea cogitatione atque opinione quam res ad quaerendum et scrutandum proposita requirit atque
desiderat, non aberrabit.
Quaeritur autem, quid mentem esse oporteat
arbitrari secundum ipsam essentiam. Qui igitur
quin sit quidem id, de quo quaestio est, propter
eam, quae ab ipso nobis ostenditur, ellicientiam,
non dubitat hoc quid sit, scire si vult, abunde
ac suflicienter id assequi poterit. Nam si didicerit
id non esse hoc quod sensu percipitur, non co-
lorem, non figuram, non duritiem, non gravitatem,
non quantitatem, non eam, quae in tria lit, divisio-
nem, non in loco positionem, neque quidquam
prorsus eorum qua: circa materiam deprehendun-
tur, novitquod aliud adque lizecsit.—G. Ego autem
ejus interpellate sermone, Nescio, inquam, si
omnia haec ex sermone detrahantur, qui fieri
possit, ut non una cum his tollatur et aboleatur
id quod queritur. Quidnam enim absque bis per-
cipiendi cura atque sedulitas amplectatur, cui in-
haereat, mea quidem opinione, nondum apparet.
’56) Post διάνοια in Α et Β sequuntur ista :go‘civ
ἀσφαλὴς πρόςίτινα σκοπὸν ὲνεργούμένη διὰ τῆς ὕλης,
ήγδὲ (in margine ἦ τε) διάνοια νοιῖ τίς ἐστιν οζκεία
κίνησίςτε, ἰήίηιιιίἰζίὴο ἐστ). ποιὰ κίνησίς τεηῐιιλΒ
{imitat-1; ἀσφαλὴς ἡ δὲ διάνοια νοῦ. Pro ποία idem
ea! ποι .
egit ποιά.
Παρεστήκαμενε Α Β παρεστήσαιιεν.
(58) Τούτοις. Β τοιούτοις.
(ξὶῼ) ᾊπρξρᾴσεως, Α in marginedrrspcpdcwg.
(60) Τί) δὲ ὅ τι. Αᾉνίηίλιηιιτείηιξ τοῦθ’ δτι.
(61) Εῦροιτο. Δ Β εὖροι τό.
esse mentem, consequentia dietorum demonstravit.
Μ. Ego verozflocquidem, inquam , etiam ipse
dico ita se habere, quod nimirum id quod non
apparet, non idem sit eum eo quod apparet: non
tamen in hac oratione video id quod quaeritur:
nondum enim mihi liquet quid tandem existimare
oporteat illud esse quod non apparet. sed quod
materiale quidem aliquid non sit, didici ex ser-
mone: nondum autem cognovi quid de eo dicere
conveniat. Ego hoc maxime desiderabam discere,
non quid non sit, sed quid sit. -—M. Atilla: Multa1
inquit, etiam de multis ita discimus, dum dici-
mus non hoc aliquid esse ipsam essentiam rei
qumsitaa, quidnam tandem ea res sit significantes.
Cum enim ὰπόνηρον, id est non pravum vel haud
malum dicimus, bonum ostendimus; cum item ἄναν-
δρον, id est, non virum nominaverimus, timidum
designavimus, ac multa his similia atque ejusdem
modi dici possunt, per quae vel benigniorem per
malorum negationem excipimus intellectum, vel
contra ad deteriorem Opinionem deflectimus, ad-
emptione bonorum id quod pravum et malum est
indicantes. Ad hunc igitur modum si quis ex
ea cogitatione atque opinione quam res ad quaerendum et scrutandum proposita requirit atque
desiderat, non aberrabit.
Quaeritur autem, quid mentem esse oporteat
arbitrari secundum ipsam essentiam. Qui igitur
quin sit quidem id, de quo quaestio est, propter
eam, quae ab ipso nobis ostenditur, ellicientiam,
non dubitat hoc quid sit, scire si vult, abunde
ac suflicienter id assequi poterit. Nam si didicerit
id non esse hoc quod sensu percipitur, non co-
lorem, non figuram, non duritiem, non gravitatem,
non quantitatem, non eam, quae in tria lit, divisio-
nem, non in loco positionem, neque quidquam
prorsus eorum qua: circa materiam deprehendun-
tur, novitquod aliud adque lizecsit.—G. Ego autem
ejus interpellate sermone, Nescio, inquam, si
omnia haec ex sermone detrahantur, qui fieri
possit, ut non una cum his tollatur et aboleatur
id quod queritur. Quidnam enim absque bis per-
cipiendi cura atque sedulitas amplectatur, cui in-
haereat, mea quidem opinione, nondum apparet.
’56) Post διάνοια in Α et Β sequuntur ista :go‘civ
ἀσφαλὴς πρόςίτινα σκοπὸν ὲνεργούμένη διὰ τῆς ὕλης,
ήγδὲ (in margine ἦ τε) διάνοια νοιῖ τίς ἐστιν οζκεία
κίνησίςτε, ἰήίηιιιίἰζίὴο ἐστ). ποιὰ κίνησίς τεηῐιιλΒ
{imitat-1; ἀσφαλὴς ἡ δὲ διάνοια νοῦ. Pro ποία idem
ea! ποι .
egit ποιά.
Παρεστήκαμενε Α Β παρεστήσαιιεν.
(58) Τούτοις. Β τοιούτοις.
(ξὶῼ) ᾊπρξρᾴσεως, Α in marginedrrspcpdcwg.
(60) Τί) δὲ ὅ τι. Αᾉνίηίλιηιιτείηιξ τοῦθ’ δτι.
(61) Εῦροιτο. Δ Β εὖροι τό.