PG 46, col. 421
τὴν ῥέουσαν, κατά τὴν ἐπαγγελίαν, μέλι καὶ γάλα’
κατάλυσον τὴν Ἰεριχὼ, τὴν παλαιὰν συνήθειαν,
μὴ ἀφῇς αὐτῆς ὀχύρωμα’ ἐκ θεμελίων λῦσον τῶν
ἁμαρτωλῶν λογισμῶν τὴν μητέρα· ποίησον τοὺς
δολεροὺς Γαϐαωνίτας οἰκέτας τοῦ Ἰσραὴλ , τουτέστι,
δούλους τοὺς πονηροὺς λογισμοὺς τοῦ κατὰ τὸ Εὐαγ-
γκιιον βίου’ λιθοϐολείσθω ὁ σοφιστὴς καὶ πλεον-
έκτης ’Δχαρ⁶ ὁ τὴν γλῶσσαν τὴν χρυσῆν ὑφελόμενος.
Οἷτος δέ ἐστιν ἐκεῖνος ὁ τῆς τιμίας ἐντολῆς ἀφανίσας
τὴν τήρησιν. Πάντα ἐκεῖνα τύπος ἡμέτερος, πάντα
προμηνύματα τῶν νῦν φαινομένων πραγμάτων.
οΑπόλυσον λοιπὸν τοῦ βίου σου τὸν γαστρίμαρ·
γον κόρακα⁶ δὸς τῇ περιστερᾷ καιρὸν ὲπιπτῆναί
σοι· ἢν πρῶτος Ἰησοῦς τυπικῶς ἐξ ούρανοῦ κατ-
ήγαγε, τὴν ἄδολον, τὴν πραῦτάτην, τὴν πολύγονον·
ἥτις ἐπειδὰν εῦρῃ ἄνδρα κεκαθαρμένον ὠς πύριον
καλῶς ἠσκημένον , είσοικίζεται, καὶ ἐπωάζουσα πυροί
τὴν ιξιυχὴν, καὶ πολλά τίκτει καὶ εὐχαρῆ τὰ ἑαυτῆς
τέκναξταμᾶτα. δέ είσιν ἀγαθαὶ πράξεις καὶ λόγοι σε-
μνοὶ, πίστις, εὐσέϐεια, δικαιοσύνη, σωφροσύνη,
ἁγνεία, καθαρότης. Ταῦτα τέκνα τοῦ πνεύματος,
κτήματα δὲ ἡμέτερα. Μέχρι πότε μαθητὴς τῶν πρώ-
των στοιχείων ; Ἀνοιξόν σου τὴν ψυχὴν ὡς δέλτον, καὶ
συγχώρησον ἡμῖν ἐγχαράξαι μάθημα τέλειον’ μὴ ἀεὶ
μετὰ τῶν παίδων ψελλίζου· μὴ νηπιώδης τὴν φρένα.
’ί-ὶρυθριῶ ὑπὲρ σοῦ, ὅτι γηράσας λοιπὸν μετά τῶν
κατηχουμένων ἐκϐάλλῃ , ὡς παιδάριον ἄνουν καὶ
οὐκ ἐχέμυθον, μέλλοντος μυστηρίου λαλεῖσθαι. Ἐνώ-
θητι τῷ μυστικῷ λαῷ καὶ μάθε λόγους ἀπορρήτους.
Φθέγξαι μεθ’ ἡμῶν ἐκεῖνα, ἃ. καὶ τά ἐξαπτέρυγα
Σεραφὶμ μετὰ τῶν τελείων Χριστιανῶν ὑμνοῦντα
λέγει. Ἐπιθύμησον τροφῆς ἐνδυναμούσης ψυχήνο
γεῦσαι πόματος καρδίαν εὐφραίνοντος⁸ ἐράσθητι
μυστηρίου είς νεότητα τοὺς παλαιοὺς ἀοράτως ἀμεί-
ϐοντος. Μίμησαι τὸν Αἰθίοπα τὸν εὐνοῦχον τῆς ζεού-
σης ἐπιθυμίας. Καὶ γὰρ ἐκεῖνος ἐπειδὴ τὸν Φίλιππον
προσαχθέντα παρὰ τοῦ Πνεύματος σύνεδρον ἐπὶ τοῦ
ἅρματος ἐλαϐεν, ὁδοῦ δὲ πάρεργον ἔμαθε μὴ ἀνα-
γινώσκειν μόνον , ἀλλὰ καλ⁸ γινώσκειν τὸν σοφὸν
Ἡσαΐαν ο ἐγεύσατο δὲ διὰ τῆς ἑρμηνείας ὡς ἀγαθὸς
σκύλαξ τοῦ αἵματος καὶ τοῦ ’σφαγέντος ἀμνοῦ ’ἡ σφο-
δρῶς τοῦ Φιλίππου καθυλάκτησεν, μέχρις οῦ πρὸς τὴν
τελείαν αὑτὸν Θήραν τῆς ἐν χερσὶ προφητείας ὡδή-
γησεψ αὐτοσχέδιον δὲ τὸ βάπτισμα ζητήσας ἐλαϐεν,
οὔτε καταγωγίαν ἀναμείνας, οὔτε πόλιν ἢ κώμην, ἢ
τὸν τόπον άγιάσματος ἐκδεξάμενος, λογισάμενος δὲ
σωφρόνως, ὅτι πᾶς τόπος τοῦ κοινοῦ Δεσπότου, καὶ
πᾶν ὕδωρ ἐπιτήδειον είς τὴν τοῦ βαπτίσματος χρείαν,
μόνον ἐὰν ε’ύρῃ πίστιν τοῦ λαμϐάνοντος, καὶ εὐλο-
γίαν τοῦ ἀγιάζοντος ἱερέως. Μὴ παροξύνῃς τὸν βα-
πτιστήν βραδύνων, μηδὲ παροργίσῃς αὑτὸν ἡμέραν
ἐξ ήιιέρας ἀναϐαλλόμενος, καὶ δαπανῶν ἐν ὑποσχέ-
’τ Gen. vni, ϐ, 7. ³⁸ Matth. ιιι, lli; lllarc. l, ll).
κατάλυσον τὴν Ἰεριχὼ, τὴν παλαιὰν συνήθειαν,
μὴ ἀφῇς αὐτῆς ὀχύρωμα’ ἐκ θεμελίων λῦσον τῶν
ἁμαρτωλῶν λογισμῶν τὴν μητέρα· ποίησον τοὺς
δολεροὺς Γαϐαωνίτας οἰκέτας τοῦ Ἰσραὴλ , τουτέστι,
δούλους τοὺς πονηροὺς λογισμοὺς τοῦ κατὰ τὸ Εὐαγ-
γκιιον βίου’ λιθοϐολείσθω ὁ σοφιστὴς καὶ πλεον-
έκτης ’Δχαρ⁶ ὁ τὴν γλῶσσαν τὴν χρυσῆν ὑφελόμενος.
Οἷτος δέ ἐστιν ἐκεῖνος ὁ τῆς τιμίας ἐντολῆς ἀφανίσας
τὴν τήρησιν. Πάντα ἐκεῖνα τύπος ἡμέτερος, πάντα
προμηνύματα τῶν νῦν φαινομένων πραγμάτων.
οΑπόλυσον λοιπὸν τοῦ βίου σου τὸν γαστρίμαρ·
γον κόρακα⁶ δὸς τῇ περιστερᾷ καιρὸν ὲπιπτῆναί
σοι· ἢν πρῶτος Ἰησοῦς τυπικῶς ἐξ ούρανοῦ κατ-
ήγαγε, τὴν ἄδολον, τὴν πραῦτάτην, τὴν πολύγονον·
ἥτις ἐπειδὰν εῦρῃ ἄνδρα κεκαθαρμένον ὠς πύριον
καλῶς ἠσκημένον , είσοικίζεται, καὶ ἐπωάζουσα πυροί
τὴν ιξιυχὴν, καὶ πολλά τίκτει καὶ εὐχαρῆ τὰ ἑαυτῆς
τέκναξταμᾶτα. δέ είσιν ἀγαθαὶ πράξεις καὶ λόγοι σε-
μνοὶ, πίστις, εὐσέϐεια, δικαιοσύνη, σωφροσύνη,
ἁγνεία, καθαρότης. Ταῦτα τέκνα τοῦ πνεύματος,
κτήματα δὲ ἡμέτερα. Μέχρι πότε μαθητὴς τῶν πρώ-
των στοιχείων ; Ἀνοιξόν σου τὴν ψυχὴν ὡς δέλτον, καὶ
συγχώρησον ἡμῖν ἐγχαράξαι μάθημα τέλειον’ μὴ ἀεὶ
μετὰ τῶν παίδων ψελλίζου· μὴ νηπιώδης τὴν φρένα.
’ί-ὶρυθριῶ ὑπὲρ σοῦ, ὅτι γηράσας λοιπὸν μετά τῶν
κατηχουμένων ἐκϐάλλῃ , ὡς παιδάριον ἄνουν καὶ
οὐκ ἐχέμυθον, μέλλοντος μυστηρίου λαλεῖσθαι. Ἐνώ-
θητι τῷ μυστικῷ λαῷ καὶ μάθε λόγους ἀπορρήτους.
Φθέγξαι μεθ’ ἡμῶν ἐκεῖνα, ἃ. καὶ τά ἐξαπτέρυγα
Σεραφὶμ μετὰ τῶν τελείων Χριστιανῶν ὑμνοῦντα
λέγει. Ἐπιθύμησον τροφῆς ἐνδυναμούσης ψυχήνο
γεῦσαι πόματος καρδίαν εὐφραίνοντος⁸ ἐράσθητι
μυστηρίου είς νεότητα τοὺς παλαιοὺς ἀοράτως ἀμεί-
ϐοντος. Μίμησαι τὸν Αἰθίοπα τὸν εὐνοῦχον τῆς ζεού-
σης ἐπιθυμίας. Καὶ γὰρ ἐκεῖνος ἐπειδὴ τὸν Φίλιππον
προσαχθέντα παρὰ τοῦ Πνεύματος σύνεδρον ἐπὶ τοῦ
ἅρματος ἐλαϐεν, ὁδοῦ δὲ πάρεργον ἔμαθε μὴ ἀνα-
γινώσκειν μόνον , ἀλλὰ καλ⁸ γινώσκειν τὸν σοφὸν
Ἡσαΐαν ο ἐγεύσατο δὲ διὰ τῆς ἑρμηνείας ὡς ἀγαθὸς
σκύλαξ τοῦ αἵματος καὶ τοῦ ’σφαγέντος ἀμνοῦ ’ἡ σφο-
δρῶς τοῦ Φιλίππου καθυλάκτησεν, μέχρις οῦ πρὸς τὴν
τελείαν αὑτὸν Θήραν τῆς ἐν χερσὶ προφητείας ὡδή-
γησεψ αὐτοσχέδιον δὲ τὸ βάπτισμα ζητήσας ἐλαϐεν,
οὔτε καταγωγίαν ἀναμείνας, οὔτε πόλιν ἢ κώμην, ἢ
τὸν τόπον άγιάσματος ἐκδεξάμενος, λογισάμενος δὲ
σωφρόνως, ὅτι πᾶς τόπος τοῦ κοινοῦ Δεσπότου, καὶ
πᾶν ὕδωρ ἐπιτήδειον είς τὴν τοῦ βαπτίσματος χρείαν,
μόνον ἐὰν ε’ύρῃ πίστιν τοῦ λαμϐάνοντος, καὶ εὐλο-
γίαν τοῦ ἀγιάζοντος ἱερέως. Μὴ παροξύνῃς τὸν βα-
πτιστήν βραδύνων, μηδὲ παροργίσῃς αὑτὸν ἡμέραν
ἐξ ήιιέρας ἀναϐαλλόμενος, καὶ δαπανῶν ἐν ὑποσχέ-
’τ Gen. vni, ϐ, 7. ³⁸ Matth. ιιι, lli; lllarc. l, ll).