PG 46, col. 428
μυστηρίων τὸν φιλαμάρτητον ἐπὶ τῆς ἐσχάτης ἡμέ-
ρας, οὐκ ἐστιν αὐτοῖς τοσοῦτον τῆς πραγματείας τὸ
κέρδος, ὅσον νομίζουσιν. Οίονται γὰρ εὐθὺς μὲν
ὑπανοιχθήσεσθαι τὴν βασιλείαν αὐτοῖς’ λήψεσθαι δέ
τινα χῶρον ἀγαθῶν γέμοντα θαυμαστῶν. καὶτῶν ἴσων
ἀξιωθήσεσθαι τοῖς δικαίοις τιμῶν. Τὸ δὲ κενή τίς
ἐστιν ἐλπὶς, δόξῃ ψευδεῖ τὴν ψυχὴν γοητεύουσα. Ὠς
γὰρ ἐμοὶ φαίνεται, τριχῆ τὰ τῶν ἀνθρώπων διαιρε-
θήσεται ἐπὶ τῆς προσδοκωμένης ζωῆς, ώς γενικώτε-
ρον τέως χωρὶς ὑπομερισμῶν διελθεῖν. Καὶ τὸ μὲν
πρῶτόν ἐστι τάγμα τῶν ἐπαινετῶν καὶ δικαίων⁸
δεύτερον, τῶν οὔτε τιμωμένων, οὔτε κολαζομένων ⁶
τρίτον τῶν διδόντων δίκας ὑπὲρ ὧν ἐπλημμέλησαν.
Ποῦ τοίνυν τάξομεν τοὺς ἐντάφιον λαϐόντας τοῦ
λουτροῦ τὴν εὐεργεσίανς Ἢ πρόδηλον, ὡς ἐν τοῖς
δευτέροις, καὶ τοῦτο μετά συγγνώμης, ἵνα κατὰ τὴν
οἰκείαν τοῦ Θεοῦ φιλανθρωπίαν κληροδοτήσωμεν. '0
γὰρ ὄκνῳ προδοὺς τά τῆς ἀρετῆς κατορθώματα, οὐκ
ἐλεύθερος ζημίας καὶ καταγνώσεως, εί γε τὸ ἐθελο-
κακεῖν ὑπὸ κατηγορίαν ἄγεται, καὶ τὸ μισεῖν τὰ καλά
πρόδηλον ἔχει τῆς πονηρίας τὸν ἔλεγχον. Τί τοίνυν
μέγα κερδανεῖς ἐξω πίπτων τῆς βασιλείας, καὶ τῶν
ἐπαγγελιῶν ἐκείνων, ἃς ὀφθαλμὸς οὐκ εἶδε καὶ οῦς
οὐκ ἡκουσεν; Οὐ κολάζομαι, φησὶν, οὐδὲ φοϐοῦμαι
τὰς ἀπειλάςο ἀρκοῦμαι δὲ τῷ μὴ παθεῖν τι δεινὸν,
μήτε ώς κατορθώσας τι γενναῖον ἀποδειχθῆναι. Ἀν-
C δραπόδου πονηροῦ ὴ προαίρεσιςο μύλωνός ἀξίου καὶ
δεσμοῦ καὶ¹ μαστίγων, ,ἐκδῦναι μόνον τὰς τιμωρίας
σπουδάζοντος ° ἐλευθερίου δέ δόξης καὶ τῶν ἐκ λαμο
πρότητος τιμῶν, οὐδὲ κατά μικρὸν ἀντιποιουμένου.
Ἐχθρὰ πάντων αὑτὴ τῶν ἁγίων φωνὴ, ἐναντξα τῶν
ἀπ’ αίῶνος ὁσίων. Ἐκεῖνοι γὰρ ἅπαντες τοὺς ὑπὲρ
παρρησίας κινδύνους ἠγάπησαν, καὶ παρεῖχον τοῖς
βουλομένοις τέμνειν καὶ φονεύειν ποικίλως τὸ σῶμα,
καὶ πρὸς οὐδένα ώδινόντων ἐμαλακίσθησαν ἆθλον,
τοῦ αἵματος καὶ τῶν ἀνδραγαθημάτων, τὴν ἐν τῇ
βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν προσδοκῶντες τιμήν. Δι’
ἐκείνων Ἀϐραὰμ τὸν υίὸν προσταχθεὶς ἕθυσε’ καὶ
Μωῦσῆς ἐνεμόχθει τοῖς δεινοῖς τῆς ἐρήμου· καὶ
Ἠλίας τδν ἔρημον ἔζη βίον καὶ ἀθεράπευτον· καὶ
πάντες προφῆται διῆγον ἐν μηλωταῖς, ἐν αἰγείοις
δέρμασιν, θλιϐόμενοι, κακουχούμενοι. ’Υπὲρ ἐκείνης
εὐαγγελισταὶ τὰ ὑπὲρ τοῦ Εὑαγγελίου ἔπασχον στίο
γματα, καὶ μάρτυρες ταῖς κολάσεσι ταῖς παρά τῶν
τυράννων ἐνηγωνίσαντο, καὶ πᾶς, εἴτις ἀληθῶς λο-
γικὸς καὶ εἰκὼν τοῦ Θεοῦ , καί συγγένειαν ἔχων πρὸς
τά ὑψηλά καὶ οὐράνια, οῦδέ εἶναι βούλεται οὐδὲ συν-
εγερθῆναι τοῖς ἀναϐιωσομένοις ἀνθρώποις· εἰ μὴ
μέλλοι ἐπαινεῖσθαι παρὰ τοῦ Θεοῦ ῶς ἀγαθὸς δοῦ-
λος, καί τινων ἀξιοῦσθαι γερῶν. Ἐπὶ ταύτῃ τῇ
προαιρέσει καὶ ὁ Δαθιδ τῆς ἐλάφου τὴν δίψαν οἰκεῖον
ὑπόδειγμα ποιεῖται τῆς ἑαυτοῦ πρὸς Θεὸν ἐπιθυμίας -
κα⁰ι ἰδεῖν εῦχεται τὸ πρόσωπον τοῦ Θεοῦ, ἵνα δαῖς
ρας, οὐκ ἐστιν αὐτοῖς τοσοῦτον τῆς πραγματείας τὸ
κέρδος, ὅσον νομίζουσιν. Οίονται γὰρ εὐθὺς μὲν
ὑπανοιχθήσεσθαι τὴν βασιλείαν αὐτοῖς’ λήψεσθαι δέ
τινα χῶρον ἀγαθῶν γέμοντα θαυμαστῶν. καὶτῶν ἴσων
ἀξιωθήσεσθαι τοῖς δικαίοις τιμῶν. Τὸ δὲ κενή τίς
ἐστιν ἐλπὶς, δόξῃ ψευδεῖ τὴν ψυχὴν γοητεύουσα. Ὠς
γὰρ ἐμοὶ φαίνεται, τριχῆ τὰ τῶν ἀνθρώπων διαιρε-
θήσεται ἐπὶ τῆς προσδοκωμένης ζωῆς, ώς γενικώτε-
ρον τέως χωρὶς ὑπομερισμῶν διελθεῖν. Καὶ τὸ μὲν
πρῶτόν ἐστι τάγμα τῶν ἐπαινετῶν καὶ δικαίων⁸
δεύτερον, τῶν οὔτε τιμωμένων, οὔτε κολαζομένων ⁶
τρίτον τῶν διδόντων δίκας ὑπὲρ ὧν ἐπλημμέλησαν.
Ποῦ τοίνυν τάξομεν τοὺς ἐντάφιον λαϐόντας τοῦ
λουτροῦ τὴν εὐεργεσίανς Ἢ πρόδηλον, ὡς ἐν τοῖς
δευτέροις, καὶ τοῦτο μετά συγγνώμης, ἵνα κατὰ τὴν
οἰκείαν τοῦ Θεοῦ φιλανθρωπίαν κληροδοτήσωμεν. '0
γὰρ ὄκνῳ προδοὺς τά τῆς ἀρετῆς κατορθώματα, οὐκ
ἐλεύθερος ζημίας καὶ καταγνώσεως, εί γε τὸ ἐθελο-
κακεῖν ὑπὸ κατηγορίαν ἄγεται, καὶ τὸ μισεῖν τὰ καλά
πρόδηλον ἔχει τῆς πονηρίας τὸν ἔλεγχον. Τί τοίνυν
μέγα κερδανεῖς ἐξω πίπτων τῆς βασιλείας, καὶ τῶν
ἐπαγγελιῶν ἐκείνων, ἃς ὀφθαλμὸς οὐκ εἶδε καὶ οῦς
οὐκ ἡκουσεν; Οὐ κολάζομαι, φησὶν, οὐδὲ φοϐοῦμαι
τὰς ἀπειλάςο ἀρκοῦμαι δὲ τῷ μὴ παθεῖν τι δεινὸν,
μήτε ώς κατορθώσας τι γενναῖον ἀποδειχθῆναι. Ἀν-
C δραπόδου πονηροῦ ὴ προαίρεσιςο μύλωνός ἀξίου καὶ
δεσμοῦ καὶ¹ μαστίγων, ,ἐκδῦναι μόνον τὰς τιμωρίας
σπουδάζοντος ° ἐλευθερίου δέ δόξης καὶ τῶν ἐκ λαμο
πρότητος τιμῶν, οὐδὲ κατά μικρὸν ἀντιποιουμένου.
Ἐχθρὰ πάντων αὑτὴ τῶν ἁγίων φωνὴ, ἐναντξα τῶν
ἀπ’ αίῶνος ὁσίων. Ἐκεῖνοι γὰρ ἅπαντες τοὺς ὑπὲρ
παρρησίας κινδύνους ἠγάπησαν, καὶ παρεῖχον τοῖς
βουλομένοις τέμνειν καὶ φονεύειν ποικίλως τὸ σῶμα,
καὶ πρὸς οὐδένα ώδινόντων ἐμαλακίσθησαν ἆθλον,
τοῦ αἵματος καὶ τῶν ἀνδραγαθημάτων, τὴν ἐν τῇ
βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν προσδοκῶντες τιμήν. Δι’
ἐκείνων Ἀϐραὰμ τὸν υίὸν προσταχθεὶς ἕθυσε’ καὶ
Μωῦσῆς ἐνεμόχθει τοῖς δεινοῖς τῆς ἐρήμου· καὶ
Ἠλίας τδν ἔρημον ἔζη βίον καὶ ἀθεράπευτον· καὶ
πάντες προφῆται διῆγον ἐν μηλωταῖς, ἐν αἰγείοις
δέρμασιν, θλιϐόμενοι, κακουχούμενοι. ’Υπὲρ ἐκείνης
εὐαγγελισταὶ τὰ ὑπὲρ τοῦ Εὑαγγελίου ἔπασχον στίο
γματα, καὶ μάρτυρες ταῖς κολάσεσι ταῖς παρά τῶν
τυράννων ἐνηγωνίσαντο, καὶ πᾶς, εἴτις ἀληθῶς λο-
γικὸς καὶ εἰκὼν τοῦ Θεοῦ , καί συγγένειαν ἔχων πρὸς
τά ὑψηλά καὶ οὐράνια, οῦδέ εἶναι βούλεται οὐδὲ συν-
εγερθῆναι τοῖς ἀναϐιωσομένοις ἀνθρώποις· εἰ μὴ
μέλλοι ἐπαινεῖσθαι παρὰ τοῦ Θεοῦ ῶς ἀγαθὸς δοῦ-
λος, καί τινων ἀξιοῦσθαι γερῶν. Ἐπὶ ταύτῃ τῇ
προαιρέσει καὶ ὁ Δαθιδ τῆς ἐλάφου τὴν δίψαν οἰκεῖον
ὑπόδειγμα ποιεῖται τῆς ἑαυτοῦ πρὸς Θεὸν ἐπιθυμίας -
κα⁰ι ἰδεῖν εῦχεται τὸ πρόσωπον τοῦ Θεοῦ, ἵνα δαῖς