PG 46, col. 523
espendentibus videretur utile, ut a malo discede-
remus inviti, coactique ad bonum revertemur. At
humanæ naturæ effectori inutile visum est atque
iniquum, ut ob eam dispositionem natura maximi
boni jacturam faceret. Nam cum Deo similis, bea-
tusque ea re esset homo, quod libera præditus
erat voluntate (juris enim esse sui, et nullius sub-
jectum imperio, divinæ est beatitudinis proprium),
si necessitate illum, et vi ad aliquid impulisset,
ca spoliasset ipsum dignitate. Qui enim sponte
motuque voluntario naturam suam ad aliquid
eorum, quæ non conveniunt, converterunt, si
per vim ab iis, quæ sibi ipsi delegerunt, desistere
berum enim voluntatis arbitrium est honor di-
vino æqualis. Quamobrem ut simul et humanæ
naturæ relinqueretur dignnitas liberæ voluntatis,
et ipsum auferretur mualum, hanc divina sapien-
tia rationem excogitavit, ut in iis hominem esse
sineret, quæ sibi ipse clegisset, quo gustatis ma-
lis, quæ concupiverat, cxperiendoque discens,
quæ quibus commutasset, ea cupiditate rursum
incenderetur, ut vitiorum perturbationumque, quæ
rationi inimicæ sunt, onere deposito, et vel in
præsenti vita precibus sapientiæque studio purga-
tus, vel post obitum per expurgantis ignis forna-
cem expiatus, ad pristinam vellet redire felicita-
adolescentulo quidem consuleret salutaria, sed ei
tamen propter ætatis prudentiæque imbecillitatem
eonsilio suo persuadere non posset, quominus a
fructu, aut herba aliqua perniciosa temperaret, is
cum omne remediorum genus in promptu haberet,
permitteret filio, ut re noxia vesceretur, qun morbi
molcstia aut dolore aliquo affectum, reque ipsa
paterui consilii utilitatem agnoscentem, valetudi
nisque cupidiorem medicamentis suis in pristinum
reduceret statunt, unde propter stultam cibi pesti-
feri cupiditatem excidisset : sic humanæ natiσκæ
dlcissimus atque optimus pater, quæ salutaria,
quæve perniciosa essent homini, plane noverat :
musdicamentis non indiguit, quibus euum ad pristi-
mam sanitatem revocaret. Etenim cum corporcam
istam voluptatem animi lætitiæ prætulisset, visus
est quodamamodo Deus permittere, hominem eo im-
petu ferri, propter tunicam illam pelliccam, quam
ob ejus propensionem ad malum induit illum, qua
quidem tunica naturæ ratione vacantis proprietates
homini admistæ sunt. Sapientia enim illa quæ per
contraria, quod melius est, disponit, naturæ ra-
tione præditæ bestiarum indumentum ccnfecit.
Nam tunicn illa pcllicea secum ferens omnes pro-
prietates, quas ex bestiarum natura continet,
nempe voluptatem, iracundiam, gutturis ven-
remus inviti, coactique ad bonum revertemur. At
humanæ naturæ effectori inutile visum est atque
iniquum, ut ob eam dispositionem natura maximi
boni jacturam faceret. Nam cum Deo similis, bea-
tusque ea re esset homo, quod libera præditus
erat voluntate (juris enim esse sui, et nullius sub-
jectum imperio, divinæ est beatitudinis proprium),
si necessitate illum, et vi ad aliquid impulisset,
ca spoliasset ipsum dignitate. Qui enim sponte
motuque voluntario naturam suam ad aliquid
eorum, quæ non conveniunt, converterunt, si
per vim ab iis, quæ sibi ipsi delegerunt, desistere
berum enim voluntatis arbitrium est honor di-
vino æqualis. Quamobrem ut simul et humanæ
naturæ relinqueretur dignnitas liberæ voluntatis,
et ipsum auferretur mualum, hanc divina sapien-
tia rationem excogitavit, ut in iis hominem esse
sineret, quæ sibi ipse clegisset, quo gustatis ma-
lis, quæ concupiverat, cxperiendoque discens,
quæ quibus commutasset, ea cupiditate rursum
incenderetur, ut vitiorum perturbationumque, quæ
rationi inimicæ sunt, onere deposito, et vel in
præsenti vita precibus sapientiæque studio purga-
tus, vel post obitum per expurgantis ignis forna-
cem expiatus, ad pristinam vellet redire felicita-
adolescentulo quidem consuleret salutaria, sed ei
tamen propter ætatis prudentiæque imbecillitatem
eonsilio suo persuadere non posset, quominus a
fructu, aut herba aliqua perniciosa temperaret, is
cum omne remediorum genus in promptu haberet,
permitteret filio, ut re noxia vesceretur, qun morbi
molcstia aut dolore aliquo affectum, reque ipsa
paterui consilii utilitatem agnoscentem, valetudi
nisque cupidiorem medicamentis suis in pristinum
reduceret statunt, unde propter stultam cibi pesti-
feri cupiditatem excidisset : sic humanæ natiσκæ
dlcissimus atque optimus pater, quæ salutaria,
quæve perniciosa essent homini, plane noverat :
musdicamentis non indiguit, quibus euum ad pristi-
mam sanitatem revocaret. Etenim cum corporcam
istam voluptatem animi lætitiæ prætulisset, visus
est quodamamodo Deus permittere, hominem eo im-
petu ferri, propter tunicam illam pelliccam, quam
ob ejus propensionem ad malum induit illum, qua
quidem tunica naturæ ratione vacantis proprietates
homini admistæ sunt. Sapientia enim illa quæ per
contraria, quod melius est, disponit, naturæ ra-
tione præditæ bestiarum indumentum ccnfecit.
Nam tunicn illa pcllicea secum ferens omnes pro-
prietates, quas ex bestiarum natura continet,
nempe voluptatem, iracundiam, gutturis ven-