PG 46, col. 601
In English: On Virginity 21
τῆς καρδίας ἐπιμολύνοιτο. Τεῖχος δέ ἐστιν ἀσφαλὲς,
ἡ τελεία πρὸς πᾶν τὸ ἐμπαθῶς ἐπιτελούμενον ἀλλο-
τρίωσις. Μία γάρ οὖσα τῷ, γένει ὴ ἡδονὴ, καθὼς
ἀκούειν ἐστι τῶν σοφῶν, ῶσπερ τι ὕδωρ ὲκ μιᾶς
πηγῆς είς διαφόρους ὀχετοὺς μεριζόμενον, δι’ ἑκάστου
τῶν αἰσθητηρίων τοῖς φιληδόνοις ὲγκαταμίγνυται.
Οὐκοῦν 6 διὰ μιᾶς τινος τῶν αἰσθήσεων τῆς ἐγγινο-
μένης αὐτῷ ἡδονῆς ἡττηθεὶς, ἐκεῖθεν ἐτρώθη τὴν
καρδίαν ⁶ καθὼς διδάσκει ἡ τοῦ Θεοῦ φωνὴ, ὅτι τῶν
ὀφθαλμῶν τὴν ἐπιθυμίαν 6 πληρώσας, ὲν τῇ καρδίς
τὴν βλάϐην ἐδέξατο. Οἶμαι δὲ ἀπὸ μέρους ἐνταῦθι
περὶ παντὸς αἰσθητηρίου προειρηκέναι τὸν Κύριον
ὥστε ἀκολουθοῦντας ἡμᾶς τῷ εἰρημένῳ, καλῶς ἂη
προσθεῖναι, ὅτι 6 ἀκούσας πρὸς τὸ ἐπιθυμῆσαι, κα
6 ἁψάμενος, καὶ 6 πᾶσαν τὴν ὲν ἡμῖν δύναμιν et.
qupaaiav'fiovfic κατασπάσας, τῇ καρδίᾳ ὲξήμαρ
τεν. Ἷνα οὖν μὴ τοῦτο γένηται, κανόνι χρηστέον coii-
τῳ πρὸς τὸν ἴδιον-βίον τῷγσὼφρονι, τῷ μήποτε προσ-
θέσθαι τινὶ κατά ψυχὴν, ᾧ δέλεάρ τι ἡδονῆς καταμέ-
μικται· πρό γε πάντων τὴν ἐπὶ τῆς γεύσεως ήδο-
νὴν διαφερόντως ῌφυλάσσειν, διότι προσεχεστέρα
πως αὕτη δοκεῖ εἶναι, καὶ οἱονεὶ μήτηρ τῆςάπηγοο
ρευμένης ο αἱ γάρ κατά βρῶσιν καὶ πόσιν ἡδοναὶ,
πλεονάζουσαι τῶν ἐδωδίμων τὴν ἀμετρίαν, ἀνῠάγκηε.
ἐμποιοῦσι τῷ σώματι τῆς τῶν ἀϐουλήτων κακῶι
πλησμονῆς, ὡς τὰ πολλά τοῖς ἀνθρώποις ἐντικτού σης
?i_1£3tat-thl. πάθη. Ὧς ἂν οῦν μάλιστα γαληνιαίον
ημίνᾲδιαμένοι τὸ σῶμα, μηδενὶ τῶν ὲκ τοῦ κόρου πα-
θημάτων ἐπιθολούμενον, προνοητέον τῆς ἐγκρατεστέ-
ρας διαγωγῆς, μέτρον μὲν καὶ ὅρον τῆς ἀπολαύσεως
οὐ την ἡδονὴν, ἀλλά τὴν ἐφ’ ἑκάστῳ χρείαν ὁρίζειν.
Ei δὲ τῇ χρείᾳ καὶ¹ τὸ ἦδος πολλάκις συγκαταμέμι-
κται (πάντα γὰρ οἶδεν ὲφηδύνειν ή ἔνδεια, τῷ σιρο-
δρῷ τῆς ὀρέξεως τὸ τῇ χρείᾳ παρευρεθὲν ἅπαν κατα-
γλυκαίνουσα), οὐκ ἀπωστέον τὴν χρείαν διά τὴν
ἐπακολουθοῦσαν ἀπόλαυσιν· οὔτε μὴν κατά προηγού-
μενον μεταδιωκτέον τὴν ἡδονήν ο ἀλλ’ ὲκ πάντων ἐκ-
λεγομένους τὸ χρήσιμον, ὑπερορᾷν προσήκει τοῦ τὰς
αἰσθήσεις εὐφραίνοντος.
oblectationem qua: consequitur, necessitatem rejicere, neque voluptatem principaliter persequi, sed
ex omnibus id quod utile est deligendo, qum sensus oblectant, negligere debemus.
ΚΕΦΑΛ. ΚΒ’.
Ὀτι οὐ δεῖ πέρα τοῦ δέοντος ἀσκεῖν τὴν ἐγκρά-
τε ιαν.
Ὀρῶμεν δὲ καὶ τοὺς γεωργοὺς ἀναμεμιγμένον τῷ
σίτῳ τὸ ἄχυρον τεχνικῶς διακρίνοντας ⁶ ὡς ἂννέκάτερον
αὐτῶν εἰς προσήκουσαν χρείαν παραληφθείη, τὸ μὲν
είς τὴν τῶν ἀνθρώπων ζωὴν, τὸ δὲ είς καῦσίν- τε
ἃμα καί⁸ είς τὴν τῶν ἀλόγων τροφήν. Οὐκοῦν καὶ 6
τῆςγσωφροσύνης ἐργάτης διακρίνων τῆς ἡδονῆς τὴν
χρείαν, ὥσπερ ἀχύρου τὸν σῖτον, τὴν μὲν ἀπορρίψει
τῶς ἀλογωτέροις, ὧν τὸ τέλος είς καῦσιν, ῶς φησιν
5 Ἀπόστολοςο τῆς δὲ χρείας αὐτῆς κατά τι ἐνδέον ἐι-
²⁶ llebr. vt, 8.
ἡ τελεία πρὸς πᾶν τὸ ἐμπαθῶς ἐπιτελούμενον ἀλλο-
τρίωσις. Μία γάρ οὖσα τῷ, γένει ὴ ἡδονὴ, καθὼς
ἀκούειν ἐστι τῶν σοφῶν, ῶσπερ τι ὕδωρ ὲκ μιᾶς
πηγῆς είς διαφόρους ὀχετοὺς μεριζόμενον, δι’ ἑκάστου
τῶν αἰσθητηρίων τοῖς φιληδόνοις ὲγκαταμίγνυται.
Οὐκοῦν 6 διὰ μιᾶς τινος τῶν αἰσθήσεων τῆς ἐγγινο-
μένης αὐτῷ ἡδονῆς ἡττηθεὶς, ἐκεῖθεν ἐτρώθη τὴν
καρδίαν ⁶ καθὼς διδάσκει ἡ τοῦ Θεοῦ φωνὴ, ὅτι τῶν
ὀφθαλμῶν τὴν ἐπιθυμίαν 6 πληρώσας, ὲν τῇ καρδίς
τὴν βλάϐην ἐδέξατο. Οἶμαι δὲ ἀπὸ μέρους ἐνταῦθι
περὶ παντὸς αἰσθητηρίου προειρηκέναι τὸν Κύριον
ὥστε ἀκολουθοῦντας ἡμᾶς τῷ εἰρημένῳ, καλῶς ἂη
προσθεῖναι, ὅτι 6 ἀκούσας πρὸς τὸ ἐπιθυμῆσαι, κα
6 ἁψάμενος, καὶ 6 πᾶσαν τὴν ὲν ἡμῖν δύναμιν et.
qupaaiav'fiovfic κατασπάσας, τῇ καρδίᾳ ὲξήμαρ
τεν. Ἷνα οὖν μὴ τοῦτο γένηται, κανόνι χρηστέον coii-
τῳ πρὸς τὸν ἴδιον-βίον τῷγσὼφρονι, τῷ μήποτε προσ-
θέσθαι τινὶ κατά ψυχὴν, ᾧ δέλεάρ τι ἡδονῆς καταμέ-
μικται· πρό γε πάντων τὴν ἐπὶ τῆς γεύσεως ήδο-
νὴν διαφερόντως ῌφυλάσσειν, διότι προσεχεστέρα
πως αὕτη δοκεῖ εἶναι, καὶ οἱονεὶ μήτηρ τῆςάπηγοο
ρευμένης ο αἱ γάρ κατά βρῶσιν καὶ πόσιν ἡδοναὶ,
πλεονάζουσαι τῶν ἐδωδίμων τὴν ἀμετρίαν, ἀνῠάγκηε.
ἐμποιοῦσι τῷ σώματι τῆς τῶν ἀϐουλήτων κακῶι
πλησμονῆς, ὡς τὰ πολλά τοῖς ἀνθρώποις ἐντικτού σης
?i_1£3tat-thl. πάθη. Ὧς ἂν οῦν μάλιστα γαληνιαίον
ημίνᾲδιαμένοι τὸ σῶμα, μηδενὶ τῶν ὲκ τοῦ κόρου πα-
θημάτων ἐπιθολούμενον, προνοητέον τῆς ἐγκρατεστέ-
ρας διαγωγῆς, μέτρον μὲν καὶ ὅρον τῆς ἀπολαύσεως
οὐ την ἡδονὴν, ἀλλά τὴν ἐφ’ ἑκάστῳ χρείαν ὁρίζειν.
Ei δὲ τῇ χρείᾳ καὶ¹ τὸ ἦδος πολλάκις συγκαταμέμι-
κται (πάντα γὰρ οἶδεν ὲφηδύνειν ή ἔνδεια, τῷ σιρο-
δρῷ τῆς ὀρέξεως τὸ τῇ χρείᾳ παρευρεθὲν ἅπαν κατα-
γλυκαίνουσα), οὐκ ἀπωστέον τὴν χρείαν διά τὴν
ἐπακολουθοῦσαν ἀπόλαυσιν· οὔτε μὴν κατά προηγού-
μενον μεταδιωκτέον τὴν ἡδονήν ο ἀλλ’ ὲκ πάντων ἐκ-
λεγομένους τὸ χρήσιμον, ὑπερορᾷν προσήκει τοῦ τὰς
αἰσθήσεις εὐφραίνοντος.
oblectationem qua: consequitur, necessitatem rejicere, neque voluptatem principaliter persequi, sed
ex omnibus id quod utile est deligendo, qum sensus oblectant, negligere debemus.
ΚΕΦΑΛ. ΚΒ’.
Ὀτι οὐ δεῖ πέρα τοῦ δέοντος ἀσκεῖν τὴν ἐγκρά-
τε ιαν.
Ὀρῶμεν δὲ καὶ τοὺς γεωργοὺς ἀναμεμιγμένον τῷ
σίτῳ τὸ ἄχυρον τεχνικῶς διακρίνοντας ⁶ ὡς ἂννέκάτερον
αὐτῶν εἰς προσήκουσαν χρείαν παραληφθείη, τὸ μὲν
είς τὴν τῶν ἀνθρώπων ζωὴν, τὸ δὲ είς καῦσίν- τε
ἃμα καί⁸ είς τὴν τῶν ἀλόγων τροφήν. Οὐκοῦν καὶ 6
τῆςγσωφροσύνης ἐργάτης διακρίνων τῆς ἡδονῆς τὴν
χρείαν, ὥσπερ ἀχύρου τὸν σῖτον, τὴν μὲν ἀπορρίψει
τῶς ἀλογωτέροις, ὧν τὸ τέλος είς καῦσιν, ῶς φησιν
5 Ἀπόστολοςο τῆς δὲ χρείας αὐτῆς κατά τι ἐνδέον ἐι-
²⁶ llebr. vt, 8.