PG 46, col. 789
ἄλλαις. Ἦ γάρ ἐπὶ τῇ θεοφανείᾳ τοῦ μονογενοῦς
Υίοῦ χάρις, ἡ διὰ τῆς ὲκ Παρθένου γεννήσεως ἀνα-
δειχθεῖσα τῷ κόσμῳ, οὐχ ἁπλῶς ἐστιν ἁγία πανήγυ-
ρις, ἀλλ’ ἁγία ἁγίων, καὶ πανήγυρις πανηγύρεων.
υύκοῦν τὰς μετ’ αὐτὴν ἀριθμήσωμεν · Πρῶτον ἡμῖν
ἀπόστολοί τε καὶ προφῆται τῆς πνευματικῆς χορο-
στασίας κατήρξαντο. Τὰ δύο γὰρ πάντως περὶ τοὺς
αὐτούς ἐστι χαρίσματα, τό τε ἀποστολικὺν πνεῦμα,
καὶ τὸ τῆς προφητείας. Εἰσὶ δὲ οὗτοι· Στέφανος,
Πέτρος, Ἰάκωϐος, Ίωάννης,Παῦλος’ εἶτα μετά τού-
τους φυλάξας τὴν ἑαυτοῦ τάξιν, ἐξάρχει τῆς παρούο
σης ἡμῖν πανηγύρεως ὁ ποιμὴν καὶ διδάσκαλος. Τίς
οὖτος; Εἴπω τὸ ὄνομα, ἢ ἀρκεῖ ἡ χάρις ἀντὶ τοῦ
ὀνόματος δεῖξαι τὸν ἄνδρα; Διδάσκαλον γὰρ καὶ ποι-
μένα μετά τοὺς ἀποστόλους ἀκούσας, ἐνόησας πάν-
τως τὸν μετά τοὺς ἀποστόλους ποιμένα τε καὶ δι-
δάσκαλον ’ τοῦτον λέγω , τὸ σκεῦος τῆς ἐκλογῆς, τὸν
ὑψηλὸν βίῳ τε καὶ λόγῳ Βασίλειον, τὸν ἀστεῖον τῷ
Θεῷ ἐκ γεννήσεως, τὸν τοῖς ἡθεσι πολιὸν ὲκ νεότητος,
τὸν παιδευθέντα μὲν κατὰ Μωῦσέα πάσῃ σοφίᾳ τῶν
ἔξωθεν λόγων , τοῖς δὲ ἱεροῖς γράμμασιν ὲκ βρέφους
καὶ μέχρι τῆς τελειώσεως συντραφέντα καὶ συναυξη-
θέντα καὶ συνακμάσαντα · ὅθεν διδάσκων πάντα άν-
θρωπον ὲν πάσῃ σοφίᾳ τῇ θείᾳ τε καὶ τῇ ἔξωθεν,
οἷόν τις ἀριστεὺς περιδέξιος δι’ ἑκατέρας παιδεύσεως
τοῖς ἀντιτεταγμένοις ἑαυτὸν ἀνθοπλίζων, ὑπεραίρει
δι’ ἀμφοτέρων τοὺς προσπαλαίοντας, ὑπερέχων ὲν
ἐκατέρῳ τοὺς ὲν θατέρῳ τινὰ κατά τῆς ἀληθείας
ἰσχὺν ἔχειν νομίζοντας, τοὺς μὲν ὲκ τῆς αἱρέσεως
τὰς Γ ραφάς προϐαλλομένους, ταῖς Γραφαϊς ἀνατρέ-
εως. Ἦ δὲ κατὰ τῶν ἀντιπάλων νίκη ού
πτῶσιν ἐποίει τῶν ἡττημένων, ἀλλ’ ἀνάστασινξ οι
γὰρ ἡττώμενοι τῆς ἀληθείας, νικηταὶ καὶ στεφανῖται
κατὰ τῆς πλάνης καὶ τοῦ ψεύδους ἐγίνοντο.
tem ac gentiles per suam ipsorum irretiens atque illaqueans eruditionem. Sed victoria de adversariis
"0" Γιιίιιθιῐι iis. qui Victi essent, afferebat, sed resurrectionem. Qui enim veritati succumbebant
victoriam et coronam de errore atque mendacio referebant.
Τοῦτον οὖν ἔχομεν καὶ ἡμεῖς νῦν τὸν διατιθέντα
ἡμῖν παροῦσαν πανήγυριν, τὸν γνήσιον ὑποφήτην
τοῦ Πνεύ ματος, τὸν γενναῖον τοῦ Χ ριστοῦ στρατιώτην,
τὸν μεγαλόφωνον κήρυκα τοῦ σωτηρίου κηρύγματος,
τὸν ἀγωνιστῄν τε καὶ πρόμαχον τῆς ὑπὲρ Χριστοῦ
παρῤησίαςδῷ τά δεύτερα μετά τοὺς ἀποστόλους ὁ
χρόνος δίδωσι μόνον. Εί γάρ κατά τὸν αὐτὸν τῷ
Παύλῳ χρόνον μετέσχεν τοῦ ἀνθρωπίνου βίου Bazai-
λειος, οὕτως ἂν πάντως συνεγράφη τῷ Παύλῳ ὼς
Σιλουανδς καλ⁵ Τιμόθεος ’ καὶ ὅτι οὐκ ἔξω τῆς ἀληθείας
στοχάζομαι, οὑτωσὶ⁸ τὸν λόγον κατανοήσωμεν · Παρ-
είσθω τὸ προτερεύειν τοὺς ἁγίους τῷ χρόνῳ. Ἦ
γὰρ τοῦ χρόνου φύσις ἐν τῷ παρῳχηκότι κα)⁸ τῷ
μέλλοντι, πρὸς ἀρετήν τε καὶ κακίαν ὁμοίως ἔχει,
οὔτε τοῦτο οὖσα, οὔτε τὸ ἕτερον · ἐν γάρ προαιρέσει
¹ l Cur. xu, ‘28. ' .\ct. γη, 9.2.
Υίοῦ χάρις, ἡ διὰ τῆς ὲκ Παρθένου γεννήσεως ἀνα-
δειχθεῖσα τῷ κόσμῳ, οὐχ ἁπλῶς ἐστιν ἁγία πανήγυ-
ρις, ἀλλ’ ἁγία ἁγίων, καὶ πανήγυρις πανηγύρεων.
υύκοῦν τὰς μετ’ αὐτὴν ἀριθμήσωμεν · Πρῶτον ἡμῖν
ἀπόστολοί τε καὶ προφῆται τῆς πνευματικῆς χορο-
στασίας κατήρξαντο. Τὰ δύο γὰρ πάντως περὶ τοὺς
αὐτούς ἐστι χαρίσματα, τό τε ἀποστολικὺν πνεῦμα,
καὶ τὸ τῆς προφητείας. Εἰσὶ δὲ οὗτοι· Στέφανος,
Πέτρος, Ἰάκωϐος, Ίωάννης,Παῦλος’ εἶτα μετά τού-
τους φυλάξας τὴν ἑαυτοῦ τάξιν, ἐξάρχει τῆς παρούο
σης ἡμῖν πανηγύρεως ὁ ποιμὴν καὶ διδάσκαλος. Τίς
οὖτος; Εἴπω τὸ ὄνομα, ἢ ἀρκεῖ ἡ χάρις ἀντὶ τοῦ
ὀνόματος δεῖξαι τὸν ἄνδρα; Διδάσκαλον γὰρ καὶ ποι-
μένα μετά τοὺς ἀποστόλους ἀκούσας, ἐνόησας πάν-
τως τὸν μετά τοὺς ἀποστόλους ποιμένα τε καὶ δι-
δάσκαλον ’ τοῦτον λέγω , τὸ σκεῦος τῆς ἐκλογῆς, τὸν
ὑψηλὸν βίῳ τε καὶ λόγῳ Βασίλειον, τὸν ἀστεῖον τῷ
Θεῷ ἐκ γεννήσεως, τὸν τοῖς ἡθεσι πολιὸν ὲκ νεότητος,
τὸν παιδευθέντα μὲν κατὰ Μωῦσέα πάσῃ σοφίᾳ τῶν
ἔξωθεν λόγων , τοῖς δὲ ἱεροῖς γράμμασιν ὲκ βρέφους
καὶ μέχρι τῆς τελειώσεως συντραφέντα καὶ συναυξη-
θέντα καὶ συνακμάσαντα · ὅθεν διδάσκων πάντα άν-
θρωπον ὲν πάσῃ σοφίᾳ τῇ θείᾳ τε καὶ τῇ ἔξωθεν,
οἷόν τις ἀριστεὺς περιδέξιος δι’ ἑκατέρας παιδεύσεως
τοῖς ἀντιτεταγμένοις ἑαυτὸν ἀνθοπλίζων, ὑπεραίρει
δι’ ἀμφοτέρων τοὺς προσπαλαίοντας, ὑπερέχων ὲν
ἐκατέρῳ τοὺς ὲν θατέρῳ τινὰ κατά τῆς ἀληθείας
ἰσχὺν ἔχειν νομίζοντας, τοὺς μὲν ὲκ τῆς αἱρέσεως
τὰς Γ ραφάς προϐαλλομένους, ταῖς Γραφαϊς ἀνατρέ-
εως. Ἦ δὲ κατὰ τῶν ἀντιπάλων νίκη ού
πτῶσιν ἐποίει τῶν ἡττημένων, ἀλλ’ ἀνάστασινξ οι
γὰρ ἡττώμενοι τῆς ἀληθείας, νικηταὶ καὶ στεφανῖται
κατὰ τῆς πλάνης καὶ τοῦ ψεύδους ἐγίνοντο.
tem ac gentiles per suam ipsorum irretiens atque illaqueans eruditionem. Sed victoria de adversariis
"0" Γιιίιιθιῐι iis. qui Victi essent, afferebat, sed resurrectionem. Qui enim veritati succumbebant
victoriam et coronam de errore atque mendacio referebant.
Τοῦτον οὖν ἔχομεν καὶ ἡμεῖς νῦν τὸν διατιθέντα
ἡμῖν παροῦσαν πανήγυριν, τὸν γνήσιον ὑποφήτην
τοῦ Πνεύ ματος, τὸν γενναῖον τοῦ Χ ριστοῦ στρατιώτην,
τὸν μεγαλόφωνον κήρυκα τοῦ σωτηρίου κηρύγματος,
τὸν ἀγωνιστῄν τε καὶ πρόμαχον τῆς ὑπὲρ Χριστοῦ
παρῤησίαςδῷ τά δεύτερα μετά τοὺς ἀποστόλους ὁ
χρόνος δίδωσι μόνον. Εί γάρ κατά τὸν αὐτὸν τῷ
Παύλῳ χρόνον μετέσχεν τοῦ ἀνθρωπίνου βίου Bazai-
λειος, οὕτως ἂν πάντως συνεγράφη τῷ Παύλῳ ὼς
Σιλουανδς καλ⁵ Τιμόθεος ’ καὶ ὅτι οὐκ ἔξω τῆς ἀληθείας
στοχάζομαι, οὑτωσὶ⁸ τὸν λόγον κατανοήσωμεν · Παρ-
είσθω τὸ προτερεύειν τοὺς ἁγίους τῷ χρόνῳ. Ἦ
γὰρ τοῦ χρόνου φύσις ἐν τῷ παρῳχηκότι κα)⁸ τῷ
μέλλοντι, πρὸς ἀρετήν τε καὶ κακίαν ὁμοίως ἔχει,
οὔτε τοῦτο οὖσα, οὔτε τὸ ἕτερον · ἐν γάρ προαιρέσει
¹ l Cur. xu, ‘28. ' .\ct. γη, 9.2.