PG 49, col. 263
τῆς ἐαυιτοῦῖ³ ἀλλίυέννόηῖον τρν πον · ἐκείνη κατ’ ἐχθρῶν ᾔτει, σὺ δὲ οὐ κατ’ ἐχθρῶν
σταυρῷ ἐλευθερωθέντα. Τί ’γὰρ αἰτεῖς, ἀλλ”ὑπέρ τῖῖιςι σεαύτοῦ σωτηρίας-ξἾΞί-δέῖαέ
δέος εἷὲ μὴ θαρΑσὴσης τῇ νεότητι, ’μηδὲ νομίσῃς
ἱκανὴν ἔχειν προθεσμίαν τῆς ζωῆς· ’γὰρ τξμέρὶὶ
Iit-{play ὡς κλέπτης ἐν νυκτὶ, οὕτως έρχὲταὶζ [id
τοῦτο ἀεηλον ἡμῶν ἐποίησε τὴν τελευτὴν, ἵνα δήλην
ποιησώμεθα τὴν σπουδὴν καὶ τὴν πρόνοιαν. Ούχ
δρᾷς ἀώρους καθ’ ἑκάστην ἡμέραν ἀναρπαζομένουςέ
διὰ. τοῦτο παραινεῖ τις· Μῆ ἀνάμενε ἐπιστρέψαι
πρὸς Κύριον, μηδέ ἀναϐάλλων* ἡμέραν ἐξ. ὴὶιέ-
ρας. μήποτε, ῶς μέλλεις, ἐκτριϐῇς. Ὀ γέρων
ἐκείνην Αέχέτω τῂν παραίνεσιν ίό νέος ταύτην ἐχέτω
τὴν νουθεσίαν. Ἀλλ’ ἐν ἀσφαλείᾳ εἴ, καὶ πλουτεῖς ,
καῖ-κομᾷς χρήμασι, καὶ οὐδέν σοι γίνεται δεινόνξ
ἀλλῖ ἄκουσου τί φησιν ό Παῦλος · Ὅταν δὲ λέγωσικ
εἰρῄνην καὶ- ἀσφάλειαν, τότε αἰφνίδιος αὐτοῖς
ἐφίσταται δλεθρος. Πολλῆς γέμει- μεταϐολῆς τά
πράγματα ·ὀὺκ ἐσμὲν κύριοι τῆς τελευτῆς · γενώμεθα
κύριοι τῆς ἀρετῆς · φιλάνθρωπός ἐστινἰδ δεσπότης
ἡμῶν Χριστός.
Βούλεσθε εῖπω καὶ μετανοίας ὁδούς; Πολλαί τινές
εἰσι καὶ ποικίλαι καὶ διάφοροι, καὶ πᾶσαι πρὸς τὸν
οὐρανὸν φέρουσιν. Ἐστι πρώτη μετανοίας Ϋόδὸς
ἁμαρτημάτων κατάγνωσις · Λέγε γάρ-σὺ πρῶτος τάξ
ἁμαρτίας σου, ἳνα δικαιωθῇς· διδ καὶ ἀπροφ-ήτης
ἔφη - Εἴπω · Ἐξαγορεύσω κατ’ ἐμοῦ τὴν ἀνομίαν·
μονα-ᾦ Κυρίῳ, καὶ σὺ ἀφῆκας τὴν ἀσέϐειαν·⁷ τῆς
καρδίας μου. Κατάγνωθι τοίνυν καὶ σὺ τῶν ἡμαρλ
τημένων · ἀρκεῖ τοῦτο τῷ Δεσπότῃ πρὸς ἀπολογίαν·
ὁ γὰρ καταγνοὺς τῶν ἡμαρτημένων, ὀκνηρότερός
ἐστι πρὸς τὸ τοῖς αὐτοῖς πάλιν περιπεσεῖν. Κίνησον
τὸν κατήγορον ἐνδον τδ σὸν συνειδὸς. ἵνα μὴ ἐκεῖ
κατήγορον ἔχῃςῖέπὶ τοῦ βήματος τοῦ Κυρίου.. Μία
ἑτέρα ταύτης οὐκ ἐλάττων, τὸ μὴ μνησικακεῖν τοῖς
ἐχθροῖς, τὸ κρατεῖν ὀργῆς, τὸ ἀφιέναι τά συνδουλικά
ἁμαρτήματα· οὕτω γὰρ ἡμῖν ἀφεθήσεται καὶ τά είς
τὸν Δεσπότην γεγενημένα· ἰδοὺ καὶ δεύτερον ἀμαρ-
τημάτων καθάρσιον· Ἐὰν γὰρ ἀφῆτε. φησὶ, ’τοῖς
ὀφειλέταις ὑμῶν. καὶ ό Πατὴρ ὑμῶν ό οὐράνιος
ἀφήσει ὑμῖν. Βούλει καὶ τρίτην μαθεῖν μετανοίας
δδόν; Εὐχὴ ζέουσα καὶ ἀκριϐὴς, καὶ ἀπὸ βαθυτάτης
καρδίας τοῦτο ποιεῖν. Οὐκ εἶδες ἐκείνην τὴν χήραν,
πῶς τὸν ἀναίσχυντον δικαστὴν ἐπεσπάσατο; Σὺ δὲ
ἥμερον ἔχεις Δεσπότην καὶ προσηνῆ καὶ φιλάνθρω-
'_‘“‘~——‘———h~u____h N.-.-,.,. _ .
Ὀτι ἐκ ῥᾳθυμίας ὴ κακία, καὶ ἀπὸ σπουδῆς ἡ ἀρετὴ, καὶ οὐδὲν οὔτε οἱ ἅνθρωποι πονηροὶ,
οὔτε αὐτὸς ό διάϐολος τὸν νήφοντα παραόλάψίιι δύναται· καὶ ἠ ἀπόδειξις ἄλλοθέν τε πολ-
λαχόθεν, καὶ ἐκ τῶν κατὰ τὸν Ἀδὰμ καὶ τὸν Ἰὼϐ.
Ὁμιλία γ’.
αἠἮμείς μὲν πρὸ τῆς χθὲς ἡμέρας τοὺς περὶ τοῦ
διαϐόλου λόγους πρδς τὴν ἀγάπην ἐκινοῦμεν τὴν
ὑμετέραν· ἕτεροι δὲ πρὸ τῆς χθὲς ἡμέρας, λόγων
κινουμένων ἐνταῦθα τοιούτων. ἐν τοῖς θεάτροις καθ-
ήμενοι, τοῦ διαϐόλου τὴν πομπὴν ἐθεώρουν· ᾀσμά-
σταυρῷ ἐλευθερωθέντα. Τί ’γὰρ αἰτεῖς, ἀλλ”ὑπέρ τῖῖιςι σεαύτοῦ σωτηρίας-ξἾΞί-δέῖαέ
δέος εἷὲ μὴ θαρΑσὴσης τῇ νεότητι, ’μηδὲ νομίσῃς
ἱκανὴν ἔχειν προθεσμίαν τῆς ζωῆς· ’γὰρ τξμέρὶὶ
Iit-{play ὡς κλέπτης ἐν νυκτὶ, οὕτως έρχὲταὶζ [id
τοῦτο ἀεηλον ἡμῶν ἐποίησε τὴν τελευτὴν, ἵνα δήλην
ποιησώμεθα τὴν σπουδὴν καὶ τὴν πρόνοιαν. Ούχ
δρᾷς ἀώρους καθ’ ἑκάστην ἡμέραν ἀναρπαζομένουςέ
διὰ. τοῦτο παραινεῖ τις· Μῆ ἀνάμενε ἐπιστρέψαι
πρὸς Κύριον, μηδέ ἀναϐάλλων* ἡμέραν ἐξ. ὴὶιέ-
ρας. μήποτε, ῶς μέλλεις, ἐκτριϐῇς. Ὀ γέρων
ἐκείνην Αέχέτω τῂν παραίνεσιν ίό νέος ταύτην ἐχέτω
τὴν νουθεσίαν. Ἀλλ’ ἐν ἀσφαλείᾳ εἴ, καὶ πλουτεῖς ,
καῖ-κομᾷς χρήμασι, καὶ οὐδέν σοι γίνεται δεινόνξ
ἀλλῖ ἄκουσου τί φησιν ό Παῦλος · Ὅταν δὲ λέγωσικ
εἰρῄνην καὶ- ἀσφάλειαν, τότε αἰφνίδιος αὐτοῖς
ἐφίσταται δλεθρος. Πολλῆς γέμει- μεταϐολῆς τά
πράγματα ·ὀὺκ ἐσμὲν κύριοι τῆς τελευτῆς · γενώμεθα
κύριοι τῆς ἀρετῆς · φιλάνθρωπός ἐστινἰδ δεσπότης
ἡμῶν Χριστός.
Βούλεσθε εῖπω καὶ μετανοίας ὁδούς; Πολλαί τινές
εἰσι καὶ ποικίλαι καὶ διάφοροι, καὶ πᾶσαι πρὸς τὸν
οὐρανὸν φέρουσιν. Ἐστι πρώτη μετανοίας Ϋόδὸς
ἁμαρτημάτων κατάγνωσις · Λέγε γάρ-σὺ πρῶτος τάξ
ἁμαρτίας σου, ἳνα δικαιωθῇς· διδ καὶ ἀπροφ-ήτης
ἔφη - Εἴπω · Ἐξαγορεύσω κατ’ ἐμοῦ τὴν ἀνομίαν·
μονα-ᾦ Κυρίῳ, καὶ σὺ ἀφῆκας τὴν ἀσέϐειαν·⁷ τῆς
καρδίας μου. Κατάγνωθι τοίνυν καὶ σὺ τῶν ἡμαρλ
τημένων · ἀρκεῖ τοῦτο τῷ Δεσπότῃ πρὸς ἀπολογίαν·
ὁ γὰρ καταγνοὺς τῶν ἡμαρτημένων, ὀκνηρότερός
ἐστι πρὸς τὸ τοῖς αὐτοῖς πάλιν περιπεσεῖν. Κίνησον
τὸν κατήγορον ἐνδον τδ σὸν συνειδὸς. ἵνα μὴ ἐκεῖ
κατήγορον ἔχῃςῖέπὶ τοῦ βήματος τοῦ Κυρίου.. Μία
ἑτέρα ταύτης οὐκ ἐλάττων, τὸ μὴ μνησικακεῖν τοῖς
ἐχθροῖς, τὸ κρατεῖν ὀργῆς, τὸ ἀφιέναι τά συνδουλικά
ἁμαρτήματα· οὕτω γὰρ ἡμῖν ἀφεθήσεται καὶ τά είς
τὸν Δεσπότην γεγενημένα· ἰδοὺ καὶ δεύτερον ἀμαρ-
τημάτων καθάρσιον· Ἐὰν γὰρ ἀφῆτε. φησὶ, ’τοῖς
ὀφειλέταις ὑμῶν. καὶ ό Πατὴρ ὑμῶν ό οὐράνιος
ἀφήσει ὑμῖν. Βούλει καὶ τρίτην μαθεῖν μετανοίας
δδόν; Εὐχὴ ζέουσα καὶ ἀκριϐὴς, καὶ ἀπὸ βαθυτάτης
καρδίας τοῦτο ποιεῖν. Οὐκ εἶδες ἐκείνην τὴν χήραν,
πῶς τὸν ἀναίσχυντον δικαστὴν ἐπεσπάσατο; Σὺ δὲ
ἥμερον ἔχεις Δεσπότην καὶ προσηνῆ καὶ φιλάνθρω-
'_‘“‘~——‘———h~u____h N.-.-,.,. _ .
Ὀτι ἐκ ῥᾳθυμίας ὴ κακία, καὶ ἀπὸ σπουδῆς ἡ ἀρετὴ, καὶ οὐδὲν οὔτε οἱ ἅνθρωποι πονηροὶ,
οὔτε αὐτὸς ό διάϐολος τὸν νήφοντα παραόλάψίιι δύναται· καὶ ἠ ἀπόδειξις ἄλλοθέν τε πολ-
λαχόθεν, καὶ ἐκ τῶν κατὰ τὸν Ἀδὰμ καὶ τὸν Ἰὼϐ.
Ὁμιλία γ’.
αἠἮμείς μὲν πρὸ τῆς χθὲς ἡμέρας τοὺς περὶ τοῦ
διαϐόλου λόγους πρδς τὴν ἀγάπην ἐκινοῦμεν τὴν
ὑμετέραν· ἕτεροι δὲ πρὸ τῆς χθὲς ἡμέρας, λόγων
κινουμένων ἐνταῦθα τοιούτων. ἐν τοῖς θεάτροις καθ-
ήμενοι, τοῦ διαϐόλου τὴν πομπὴν ἐθεώρουν· ᾀσμά-